Hell-o-ween

  • Gepost op donderdag 5 november 2009 om 12:17
  • door Lotte Alsteens

Er zijn zo van die verhalen die verschrikkelijk waren om te beleven, maar leuk zijn om achteraf te vertellen. Ik heb er zo eentje van de avond voor de marathon.

Zaterdag was ik - zoals mijn loopschema het voorschreef - twee kilometer gaan loslopen, in het mooie Riverside Park. Nadien bezocht ik met mijn familie het Metropolitan Museum, waar mijn oudste broer werkt en waar we dus een exclusieve rondleiding konden krijgen. Erg ideaal is een museumbezoek niet - wie krijgt er geen vermoeide benen van? - maar het duurde maar een goed uur en dat vond ik wel kunnen. Wel op voorwaarde dat we nadien zoals afgesproken met de taxi naar een restaurant zouden gaan en dat ik vervolgens op tijd zou kunnen gaan slapen.

Het draaide anders uit: ik wou nog wat spullen afzetten in de studio die ik met mijn jongste broer deelde, dus lieten we de taxi een ommetje maken. Bleek dat 6th Avenue volledig was afgesloten en dat we dus nog een stukje te voet zouden moeten afleggen. Mijn twee broers, mijn moeder en ik naderden ons appartementsgebouw tot op 50 meter, maar konden dan niet verder: er kon elk moment een Halloweenparade beginnen en we mochten het kruispunt niet oversteken. En dus zochten we elders naar een opening. Achter elkaar wurmden we ons een weg tussen een gigantische massa van verklede Amerikanen.

We mochten van de politie niet in het metrostation dat ons ondergronds naar de overkant zou kunnen leiden. Er kwam een te grote stroom mensen uit, waardoor de omgekeerde beweging niet werd toegestaan. We begonnen dan maar naar het einde van de afgebakende zone te zoeken.

Ondertussen was het beginnen te regenen. Met nat haar en een natte broek probeerde ik tussen de mensenzee mijn twee broers te volgen, die resoluut de leiding hadden genomen. Maar ik wou geen al te grote inspanning leveren, dus probeerde ik tegelijkertijd rustig te stappen. Met als gevolg dat we elkaar meer dan eens moesten terugvinden. We liepen in een straat parallel met de Halloweenparade, waar taxi's nemen onmogelijk was omdat ze in de andere richting moesten rijden. Af en toe probeerden we op aanraden van agenten weer door te steken naar 6th Avenue, maar elke keer weer bleken ze niet goed op de hoogte: we stuitten telkens op een haag van vrolijke feestvierders.

Mensen met half verrotte gezichten, monsters, apen, Spidermen, Catwomen: ze maakten allemaal deel uit van mijn nachtmerrie. Toen we voor de zoveelste keer verkeerd de weg waren gewezen en toen ik vervolgens mijn oudste broer definitief kwijtspeelde, was ik de wanhoop nabij. Ik begon mijn benen te voelen, ik moest ook zo snel mogelijk gaan slapen, maar kon ook niet in bed zonder eten. Ik dacht dat al mijn trainingswerk voor niets zou zijn geweest.

Net toen ik overwoog om me gewoon ergens neer te planten en de horrorparade uit te zitten, vonden we een opening. De politie liet ons oversteken en we waren zo op twee straten verwijderd van het restaurant waar mijn andere familieleden ons al lange tijd zaten op te wachten. Toen ik daar kwam binnengesloft stond het huilen me nader dan het lachen. Dat laatste kan ik nu wel, achteraf bekeken. Want de volgende dag bleek ik toch fit genoeg. Maar Halloween zal je me niet snel een feest horen noemen.


 

Comments

 Marianne zei op 5 November 2009 om 12:22

Mooi!!! Hell o ween..
Prachtig gevonden!!

Dag Lotte en Co

Marianne

The comments to this entry are closed.

Over deze blog



Webredactrice Lotte Alsteens loopt op 1 november - als alles goed gaat - de marathon van New York. Het is de eerste (en laatste?) keer dat ze zich aan 42,195 kilometer zal wagen. Uitlopen is het enige doel.

Na maanden langzaam opbouwen, staat nu de laatste, intensieve trainingsmaand voor de deur. De eindsprint richting Big Apple begon op 4 oktober met de Brussels Half Marathon.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs