16018 seconden

  • Gepost op dinsdag 3 november 2009 om 15:56
  • door Lotte Alsteens

Alsof de 43.000 finishers van de marathon over mij gelopen waren: zo voelde het toen ik gisteren opstond. Ik heb de hele dag met bijna gestrekte benen rondgewaggeld. De meest onmogelijke beproeving was het trappen aflopen. Mijn bovenbenen waren in staking.

Ik kan ermee lachen. Wie mij ziet stappen doet dat ongetwijfeld ook. Mij zorgen maken doe ik niet: in de drie jaar dat ik loop, heb ik dit soort pijn al veel vaker gevoeld. Ik mag zoveel trainen, stretchen, slapen als ik wil: mijn quadriceps kunnen maar niet wennen aan mijn hobby. Het enige wat echt helpt is meteen na het lopen een half uurtje rustig fietsen om afvalstoffen af te voeren. Maar fietsen was afgelopen zondag geen optie. Ik zal deze pijn gewoon weer enkele dagen moeten uitzitten.

Wat belangrijker is: ik voel me fantastisch. Ik heb een gezonde eetlust en loop over van de energie. En ik ben bovenal nog volop aan het nagenieten. De felicitaties van vrienden en familie, van lezers hier op de site en elders: het doet erg veel deugd.

Met dit gelukzalig gevoel wil ik nu het beste maken van mijn laatste volle dag in New York. Ik kan nu eindelijk voluit de toerist uithangen. Benieuwd of ik ook nu weer mensen tegenkom die hun medaille om de nek dragen. Gisteren was de stad alleszins vergeven van de trotse finishers. Zelf bewaar ik de mijne op een veilige plaats in mijn grote rugzak, zodat ik hem zeker niet vergeet. 

Mijn medaille is nu overigens gegraveerd, met naam en eindtijd. Een leuk aandenken waarvoor mijn ouders gisteren uren aanschoven voor een tent in Central Park - ik was ondertussen een verslag van de marathon aan het schrijven voor de krant. En wat blijkt: mijn officiële tijd is nog een seconde sneller dan de officieuze die meteen na de wedstrijd online stond. Het zijn er nu 16018, in plaats van 16019...


 

Comments

 Jan Vandenabeele zei op 3 November 2009 om 20:34

Congrats Lotte,

Ik weet hoe je benen aanvoelen. Ik was er zondag eveneens. Did it in 3.57'
Leuke blog. Heb er echt van genoten.
En wat de benen betreft, ervaren marathoniens hebben mij verzekerd dat de pijn tegen donderdag weg moet zijn.

Groetjes,

Jan

 Hans zei op 3 November 2009 om 20:51

Hey Lotte,

Waanzinnig goed!
Ben onder de indruk (van het lopen en het schrijven).

Groetjes,
Hans

 Ann zei op 3 November 2009 om 21:13

Achteruit de trappen af!
Watch this: http://www.youtube.com/watch?v=m-hCuYjvw2I

 Tom zei op 4 November 2009 om 09:08

Hey Lotte,

In plaats van echt te gaan fietsen kan je natuurlijk ook "in de lucht fietsen". Je weet wel, in ruglig, benen omhoog en ronddraaien maar. Doet de afvalstoffen verdwijnen zonder belasting van de spieren.

Tom

 Julie zei op 5 November 2009 om 06:56

Beste Lotte,
Een hele dikke proficiat met je prestatie én met je blog. Ik heb je blog altijd met plezier gelezen en heb je zondag ook gevolgd. Geweldige prestatie, en voor mij héél herkenbaar want ik liep mijn eerste marathon (in Parijs, alweer jaar geleden bijna) in een vergelijkbare tijd. De voldoening die je dan hebt... of je het nu gloeien of iets anders noemt... het is super! Blijf nog maar even op je roze wolkje zitten en geniet nog na. Moge dit een eerste marathon van een reeks van velen zijn geweest! Proficiat! Julie

The comments to this entry are closed.

Over deze blog



Webredactrice Lotte Alsteens loopt op 1 november - als alles goed gaat - de marathon van New York. Het is de eerste (en laatste?) keer dat ze zich aan 42,195 kilometer zal wagen. Uitlopen is het enige doel.

Na maanden langzaam opbouwen, staat nu de laatste, intensieve trainingsmaand voor de deur. De eindsprint richting Big Apple begon op 4 oktober met de Brussels Half Marathon.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs