Vanzelfsprekend

  • Gepost op maandag 26 oktober 2009 om 21:31
  • door Lotte Alsteens

Het is zover. Dinsdagochtend om 9u05 vertrekt mijn vliegtuig richting New York. De eerstvolgende keer dat ik voet aan de grond zet in België hoop ik 42,195 km in de benen te hebben.

Ik ben bloednerveus. Al maanden beheerst de marathon mijn leven. Iedereen uit mijn kennissenkring weet wat ik komende zondag ga doen. En nu ben ik bovendien aan het bloggen op een publieke website. Er is geen weg terug, hier wil ik zo graag in slagen.

'Veel succes in New York, maar het zal wel lukken', dat is wat ik de afgelopen dagen het meest gehoord heb. Toen ik daarnet nogmaals hetzelfde hoorde uit de mond van een collega, vroeg ik of het ook ok was als ik de finish niet haal. Ik wil niet pessimistisch klinken, maar dat iedereen er zomaar vanuit gaat dat ik de marathon zal uitlopen, maakt me extra zenuwachtig. Een andere collega had goed geluisterd, hij nam afscheid met 'Veel geluk. Maar het is voor jezelf hé.' En dat is waar, ik had dit ook willen doen als er niemand op de hoogte was van mijn plannen. Ik moet af en toe eens een grens kunnen verleggen, dan ben ik weer voor een tijdje opgeladen.

Toch wil ik deze uitdaging niet ten koste van alles halen. De afgelopen week werd ik meer dan eens met de risico's geconfronteerd. Drie mensen stierven tijdens de marathon van Detroit, een van hen was, net als ik, 26 jaar oud. Diezelfde dag kwam ook de broer van zanger en presentator Jan Leyers om het leven tijdens de marathon van Amsterdam. Het gaat dan wel om uitzonderingen - statistisch gezien moet ik me nauwelijks zorgen maken - maar toch zat ik de hele week met mijn gedachten bij hen. Hoe ook zij uitkeken naar die ene dag, hoe ook zij maanden trainden, hoe ook zij met zelfvertrouwen aan de start verschenen. Hun dramatische dood mag geen reden zijn om dromen op te bergen, maar ze waarschuwen wel voor vanzelfsprekendheid.


 

Comments

 Ann zei op 26 October 2009 om 22:26

Bij je eerste marathon is het enkel belangrijk om de finish te halen, je moet je daarvoor niet tot het extreme uitputten. Gewoon verder gaan, al doe je dat stappende of kruipende en vooral niet opgeven. Op tijd drinken en eten. Pijnlijk zullen de laaste kilometers zeker zijn, maar denk eraan dat de pijn maar tijdelijk is, de voldoening en de roem zijn voor altijd. Succes!

Martine Rutten  zei op 27 October 2009 om 08:10

Ann, dat vindt ik écht heel mooi gezegd, en zo is het ook. Als lotgenote van Lotte zondag, voel ik me bijna hetzelfde als haar, zenuwachtig, opgewonden, en ook vooral bang dat ik het niet haal ! Mensen die de marathon al hebben gelopen zeggen dat ik vooral moet proberen te genieten van alles wat de marathon te bieden heeft: het enorme samenhorigheidsgevoel tussen al de deelnemende nationaliteiten, de honderdduizenden mensen die aan de kant staan, en natuurlijk vooral New York zelf ! Dit is iets wat we maar één keer zullen meemaken, onze eerste marathon en dan nog eens de beste ter wereld, dat op zich maakt ons al tot zondagskinderen ! Heel veel succes Lotte, luister naar je lichaam en vooral ENJOY !

 Tom zei op 27 October 2009 om 10:00

Als je even goed loopt als schrijft, moet je niet bevreesd zijn. Gewoon een goed tempo zoeken, niet te snel starten en voldoende drinken, dan komt de rest vanzelf.

De hele voorbereiding op een marathon afwerken verdient op zich al meer dan respect, de finish in Central Park is de taart op de taart. Veel succes!

The comments to this entry are closed.

Over deze blog



Webredactrice Lotte Alsteens loopt op 1 november - als alles goed gaat - de marathon van New York. Het is de eerste (en laatste?) keer dat ze zich aan 42,195 kilometer zal wagen. Uitlopen is het enige doel.

Na maanden langzaam opbouwen, staat nu de laatste, intensieve trainingsmaand voor de deur. De eindsprint richting Big Apple begon op 4 oktober met de Brussels Half Marathon.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs