Toen ik vorige week ergens tussen Kiel en Stralsund door de Oost-Duitse velden reed, flitste plots de vraag door mijn hoofd met welke woorden ik deze verkiezingsblog ooit zou afsluiten. Dat kan vreemd klinken, maar een mens heeft veel te veel tijd om na te denken tussen Kiel en Stralsund. Daarbij schoot me een zinnetje door het hoofd : ,,Duitsland heeft een nieuwe bondkanselier, ik heb mijn plicht vervuld.’’ Een lullig zinnetje eigenlijk, en het wordt nog een eind lulliger nu we weten hoe de verkiezingen zijn afgelopen.
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
De hele dag vergaderen ze, denken na met welk manoeuvre ze nu weer hun tegenstander gaan vloeren – Gerhard Schröder heeft vanochtend voorgesteld dat hij gerust wil opstappen, als Angela Merkel dat ook doet, en daarmee legt hij de bal weer in het kamp van de tegenstander. Maar hoe zouden die twee eigenlijk het komende weekeinde doorbrengen?
Avond in Berlijn en de situatie heeft zich vandaag geen moer veranderd. Vanmorgen al kopte de Berliner Zeitung op pagina drie ,,Wir sind Kanzler ’’, boven foto’s van Gerhard Schröder en Angela Merkel. Een fijne verwijzing naar de licht bizarre kop die op de Bild Zeitung stond toen de Duitser Joseph Ratzinger tot paus werd gekozen: Wir sind Papst (wij zijn paus).
Zou u ooit hebben geloofd dat Duitsland binnenkort misschien wordt geregeerd door een ,,Jamaica-coalitie’’? De Duitsers ook niet, en toch is de Jamaica-coalitie hét neologisme van de laatste 24 uur. Een Jamaica-coalitie bestaat uit de christen-democraten van Angela Merkel (die zwart als kleur hebben), de liberalen van de FDP (geel) en de Groenen. Zwart-geel-groen zou de kleur zijn van de Jamaicaanse vlag, heb ik vannacht geleerd. En jawel, alle krokodillen van de christen-democraten en de liberalen zijn vannacht plots verliefd geworden op de Groenen. Weg het gekanker op de ectotaks, de windmolens, de niet echt pro-Amerikaanse buitenlandse politiek van Joschka Fischer, zijn pleidooi voor een EU-lidmaatschap van Turkije: notoire anti-Groenen als Angela Merkel en Edmund Stoiber kruipen plots op hun knieën en kunnen we please please samen een regering vormen?
Dit is geen spelfout, Kaboel is al ter sprake gekomen in deze weblog en dus kan ik er verder over zwijgen. Nee, ,,kaboem’’ was het enige woord wat in me opkwam tien ik rond 18 uur snel een kort sms-je kon versturen naar enkele vrienden. Berlijn, Tiergarten, stralende zon, Konrad-Adenauer-Haus, verkiezingsdag. Alle peilingen zeggen dat de christen-democraten 40 tot 42 procent gaan halen. En dan wordt het 18 uur en gaan de stembureaus dicht en zakt de CDU/CSU als een pudding in elkaar tot 35 procent. Duitsland heeft het zichzelf moeilijk gemaakt met deze verkiezingsuitslag, maar toch: een kaboem om u tegen te zeggen.
Als u dacht dat u met een probleem zat: liefst tien miljoen Duitsers gaan vanavond slapen zonder te weten op wie ze morgen hun stem gaan uitbrengen. Tien miljoen. Een vijfde van het kiezerskorps weet niet welke bolletjes ze morgen gaan kleuren, wie ze morgenavond aan het hoofd van hun land willen zien. Duitsers zijn rekenaars – daarom zullen die tien miljoen vannacht niet goed slapen.
,,Als ik mijn familie aan de telefoon hoor, hebben ze het de hele tijd over de verkiezingen. Zij praten dan over de Duitse verkiezingen, terwijl ik alleen kan denken aan de Afghaanse verkiezingen’’. Zegt een Duitse soldaat in Afghanistan, waar er morgen evenzeer verkiezingen zijn als in Duitsland. Het verschil is nogal schokkend.
Dat onze noorderburen niet dom zijn, wisten we al. Ze hebben tenslotte een groot deel van de wereld kunnen wijsmaken dat Heineken bier is. Maar hun nieuwste staaltje is toch nog veel knapper. Dat zit zo.
Duitsland staat op één dag voor zijn verkiezingen. De strijd is spannend en alle televisiestations en alle kranten hebben voor niks anders meer plaats dan voor verkiezingsnieuws. De aandacht van de Duitsers is volkomen afgeleid. Bijkomende complicatie in Beieren: vandaag is in München het Oktoberfest geopend en dus is er de komende week geen nuchtere Beier meer te vinden.
Ooit op een dag zal het me niet meer gebeuren. Dan rijd ik niet Berlijn binnen met Marlene Dietrich in mijn hoofd. Ich hab’ noch einen Koffer in Berlin, zingt ze met haar onzacht diepfluwelen stem. Voorlopig lukt het me niet: ik ben Berlijn binnengereden met Marlene. Ze verliet Berlijn in 1930 om wereldberoemd te worden in Hollywood, maar decennia later bleef ze nog altijd zingen dat ze een koffer heeft staan in Berlijn. En daarom moet ze ooit nog terug naar hier, want er staat nog een koffer van haar. Ik weet wat ze bedoelt: ik heb hier ook gewoond, en zoals iedereen in mijn geval maak ik mezelf wijs dat ik ook nog altijd een koffer heb staan in Berlijn. En je weet dat het niet waar is. Anders dan voor Marlene – die op dit moment in het Filmmuseum letterlijk wel honderden van haar koffers heeft staan in Berlijn, dus ze heeft niet te klagen – is er niks meer, behalve een paar goede oude bekenden. Maar de koffer in Berlijn staat voor het hele kleine deeltje van je hersenen waarin Berlijn is opgeslagen. Dat hele kleine deeltje is bij mij oneindig veel machtiger dan het kleine deeltje waarin Parijs of Londen zitten. Berlin ist halt Berlin, heeft Marlene zoiets ook niet gezongen?
De laatste dagen van een verkiezingscampagne hebben altijd iets paradoxaals: de spanning stijgt ten top maar de campagne verzandt. Tot zondag vermijdt iedereen wanhopig nog fouten te maken en elke discussie wordt een slap welles-nietes-spel. Vandaag is dat een vermeende ,,geheime lijst van besparingen’’.
Als avondwandelaar blijft het een beetje raar om in een voormalige Oost-Duits stad als Stralsund rond te lopen. Stap na 21u ´s avonds buiten en de wereld is dood. Waar zitten al die jongeren, waarom lopen er geen mensen meer rond in een gezellig oud Hanzenstadje dat al in de Middeleeuwen wild moet hebben gebruist? Een bloedmooie maar lege stad, met kleine gezellige straatjes, monumenten - van de bakstenen kerken tot het dito prachtige stadhuis - die allemaal proper zijn gerestaureerd sinds de "Wende". De politie heeft wit-groene combi´s gekregen zoals in het West-Duitsland, de verkeersborden zijn vervangen, de straten herlegd, in het haventje liggen zeiljachten (van West-Duitse zomergasten). Alleen staan rondom de hoge oude pakhuizen nog te veel te verkommeren, en nog een boel andere huizen. Na een uur wandelwandel in een lege stad beland je haast automatisch in een havenkroeg met de naam Coffeebar Brazil. De zes andere avondwandelaars van Stralsund van vanavond zitten daar al.
Het campagnenieuws van de dag: de grote troefkaart van Angela Merkel lijkt stilaan van de tafel. Hij heet Paul Kirchhof, professor fiscaal recht in Heidelberg en werd drie weken met veel jubel binnengehaald om een visionair belastingplan te ontvouwen. Hij begon namelijk contraproductief te worden. De Duitsers hebben schrik van Kirchhof, en kanselier Schröder heeft hen daar met zijn sneren naar "die professor uit Heidelberg" niet bepaald in tegengesproken. Euthanasie op de professor?
Toegegeven, ik moet oppassen dat deze rubriek niet verzandt in een geschreven versie van het beroemde Duitse televisieprogramma Musikantenstadl. Het ,,muzikantendorp’’ is het boegbeeld van de Duitse Heimat-muziek, zo groots dat zelfs ooit een gemengd Duits-Chinese versie in Peking werd opgenomen. Echt waar. Maar vandaag had ik een andere ervaring in Duitsland: Musikantenstadl, niet versie Peking maar versie België. Van Soulsister via Diejuzzz tot de Vlaamse hymne ,,Close Encounters of Another Kind’’.
Duitsland is een bijzonder groot land, dat vergeet ik telkens weer. Van Bonn naar Kiel, in het hoge noorden, zo hoog dat je op tijd op je rem moet gaan staan of je belandt in Denemarken. Zo’n 550 kilometer beton scheiden Bonn en Kiel. Fahr fahr fahr auf der Autobahn. Eerst de Rijn over, de files rond Keulen trotseren, en twintig ellendige ,,Baustellen’’ rond Dortmund en Bremen (nationale sport van de Duitsers: op de versmalde rijstroken de auto nipt naast die tientonner mikken), vijfhonderd keer het schild Ausfahrt passeren, stoppen in een authentieke Raststätte, koffie om fris te blijven, de Weser over, de Elbe onder, de haven van Hamburg zien passeren en dik vijf uur na vertrek uit Bonn in Kiel aankomen. Dan de weg niet vinden naar ,,Halle 400’’ en daar maar net op tijd arriveren voor een verkiezingsoptreden van de linkse dissident Oskar Lafontaine, in een hal waar de nazi’s vroeger duikboten maakten – de reden waarom Kiel in de oorlog grondig werd gebombardeerd.
Maandagavond, de dag van het nummer zes. Nog zes dagen te gaan tot de verkiezingen van komende zondag en de zes topkandidaten van de grote partijen debatteren voor de eerste en laatste keer op de televisie: bondskanselier Gerhard Schröder en zijn christen-democratische uitdaagster Angela Merkel stonden vorige zondag al eens tegenover elkaar, met hun tweetjes (met een Mexicaans leger van vier moderatoren voor hen). Vanavond zijn er maar twee moderatoren maar mankeert de televisiestudio een breedhoeklens om alle politici samen goed in beeld te krijgen.
Merkwaardig bericht vandaag in de Berliner Zeitung: het Balearen-eiland Mallorca blijft een ,,wahlkampffreie Zone’’. Uiteraard, zou je zo denken. Stel je voor: je bent een Duitser, vertrekt deze ochtend naar Mallorca om nog wat zon mee te pikken, je stapt ’s namiddags goedgemutst het strand op, en daar je bots tegen een verkiezingsplakkaat van een breed glimlachende Gerhard Schröder of Angela Merkel. Bààààlen.
Ik ben tegen een blik achter de schermen. Dat doet me altijd denken aan actrice Nicole Kidman. In zowat elke film overtuigt ze me ervan dat ze de meest fantastische vrouw aller tijden is (Moulin Rouge! Eyes Wide Shut!). En dan zie je haar in een interview en blijkt ze een behoorlijk hersenloos wezen te zijn met een vuil Australisch accent.
Een mens heeft in het leven uitvluchten nodig. Bij de vorige Duitse verkiezingen, in 2002, trok ik van München naar Berlijn. München, omdat de christen-democratie toen de Beierse minister-president Edmund Stoiber in stelling bracht tegen bondskanselier Gerhard Schröder. Ik had evengoed in Hamelen of Dachau kunnen beginnen – maar München klonk interessant en bovendien was ik nog nooit eerder in de geboortestad van mijn moeder geweest.
In de aanloop naar de Duitse verkiezingen trekt onze redacteur Jorn De Cock door Duitsland. Hij doorkruist het land. Bonn is zijn startplaats, Berlijn de eindbestemming.
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
