Tarin Kowt, dinsdagochtend

  • Gepost op maandag 16 juni 2008 om 08:57
  • door De Standaard Online

De DEET stond klaar, de zonnecrème ook. Ze hadden zelfs after sun gekocht. De militairen van Kamp Holland in Tarin Kowt hadden werkelijk aan alles gedacht.

De dag van onze aankomst werd naar onze bloedgroep gevraagd. ‘Het zal wel niet nodig zijn, maar je weet maar nooit’. We hebben moeten oefenen hoe je een snelverband aanlegt. ‘Je zal het wel niet gebruiken,  maar je weet maar nooit’, en we hebben zelfs een verband meegekregen waarmee je een hoofdslagader van een olifant kunt afknijpen. ‘Je zal wel niks tegenkomen, maar ‘je weet maar nooit.’
Ik stond versteld van hun vooruitziende blik en vroeg me af of ze ook al muziek hadden gekozen voor ‘Je…, … nooit’.

Het is duidelijk dat de Nederlandse Defensie heeft nagedacht hoe ze met journalisten moeten omgaan. Dat blijkt uit het communicatieplan, dat werd opgesteld toen de Nederlanders naar Uruzgan gingen vertrekken. ‘Naar alle waarschijnlijkheid zal er vanuit de Nederlandse en internationale media relatief veel belangstelling bestaan voor deze missie. Het is daarom van belang om open, helder en uitgebreid te vertellen en te laten zien hoe onze militairen hun opdrachten in Afghanistan uitvoeren. Hierbij gaat het steeds om het schetsen van een realistisch beeld.’ Uit het document blijkt dat defensie er vanuit gaat dat de waardering voor de missie zal toenemen naarmate de mensen beter begrijpen wat de militairen in Uruzgan uitvreten.

Monica en ik hebben bijna twee weken de kans gekregen om tussen de militairen door te brengen. We zijn mee op patrouille mogen gaan, we hebben een training van het Afghaanse leger meegemaakt, we hebben met de dokters van dienst gepraat.

Er werd ons een realistisch beeld geschetst: de ochtendlijke vloeken van de soldaten, de brullende stem van de sergeant-majoor, de vette boeren na de cola en de grapjes over de meiden.

Een peloton van de Bravo Compagnie van het 45 ste regiment Infanterie Oranje-Gelderland heeft ons twee dagen op sleeptouw genomen. Twee vrouwen, die nog nooit in het krijgsgewoel hadden gestaan: misschien zouden ze wel gegild hebben, misschien zouden ze uit de linies gestormd zijn omdat hun vrouwelijke intuïtie zei dat het wel veilig was. De soldaten die voor onze veiligheid instonden, namen een risico. Ze namen twee onvoorspelbare figuren mee, die ze bovenal ook nog eens heelhuids moesten thuisbrengen.


De Press Information Officer (PIO) heeft ons verblijf volgestouwd met gesprekken met deskundigen die wij wilden interviewen. Hij heeft overuren gemaakt om de antwoorden te zoeken op de vragen die wij hem stelden. Hij heeft diplomatisch de puntjes op de i gezet, als we volgens hem alweer te kort door de bocht gingen.

Hij zal een zucht van verlichting slaken als hij ons morgen op het vliegtuig kan zetten.
‘Embedded journalism’ heeft vele voordelen: je ziet de militairen aan het werk, en je krijgt antwoorden op de vragen die je stelt. Je eet goudakaas en poffertjes, en je supportert mee voor Oranje.
Er is ook een keerzijde aan de medaille: bij de meeste –aangevraagde- interviews zit de PIO mee te luisteren, en geeft aanvullingen of correcties die hij noodzakelijk vindt. Alle teksten die de deur uitgaan, moeten op voorhand worden gecontroleerd of er geen geheime informatie wordt prijsgegeven.
Eenmaal embedded, is het ook vrij moeilijk om alleen op onderzoek uit te gaan. Defensie is immers verantwoordelijk voor onze veiligheid en is -alleen daarom al- niet geneigd om ons een tête-à-tête met een talibanstrijder toe te staan. En vind maar eens iemand die binnen de muren van Kamp Holland kritiek op het optreden van het Nederlandse leger zal spuien.

Het waren twee uiterst leerzame en boeiende weken, waarin we op onze wenken werden bediend. Alleen jammer dat we tevergeefs op die rugmassage zijn blijven wachten.


 

Reacties

O. Tita zei op 16 juni 2008 om 09:22

Dank voor alle informatie, die jullie in moeilijke omstandigheden wisten te verzamelen
Het is zeer makkelijk om vanuit een luie stoel kritisch en neerbuigend te doen over "embedded" toestanden!Maar om het te doen, dat is toch nog wat anders: dames.. chapeau!
Kom veilig thuis!en de rugmassage zullen jullie hier wel krijgen.
O.Tita

 Koen zei op 16 juni 2008 om 10:03

Dames,
Ik vind het ontzettend knap wat jullie de voorbije weken gepresteerd hebben. Gefeliciteerd met de informatieve schrijfsels en de prachtige foto's! Ik kijk uit naar het vervolg in de krant.
Een behouden reis naar het thuisfront gewenst :-)

Roel zei op 17 juni 2008 om 00:14

Mooi reisverslag. Maar ook niet meer dan dat. Nog wat nieuwswaarde, iemand?

"'Embedded journalism’ heeft vele voordelen: je ziet de militairen aan het werk, en je krijgt antwoorden op de vragen die je stelt. Je eet goudakaas en poffertjes, en je supportert mee voor Oranje."
Als dat de vele voordelen van 'embedded journalism' zijn, dan bedank ik er voor. Een beetje een pover pleidooi, niet? "Je krijgt antwoorden op je vragen". Nou, dat is toch het minste wat je van de Nederlandse Defensie die toch "heeft nagedacht hoe ze met journalisten moeten omgaan", niet?

Hopelijk zet dit niet de toon voor de berichtgeving over Afghanistan wanneer 'onze jongens' in de zuid-oosten zitten.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Over deze blog

De Standaard-journaliste Corry Hancké en fotografe Monica Monté logeren twee weken embedded bij de Nederlandse militairen in Uruzgan.



Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs