Zorgen voor later

Zorgenlater Heel wat tieners kunnen niet wachten tot ze volwassen zijn en aan kinderen kunnen beginnen. In het nieuwe vtm-programma ‘Zorgen voor later’ krijgen vier tienerkoppels de kans om nu al, in avant-première, te ontdekken hoe het is om écht volwassen te zijn. Ze worden gedropt in een huis in Nieuwpoort en moeten achtereenvolgens voor een baby, peuter, tiener en bejaarde zorgen.

De koppels zijn aardig gecast. We zagen een schattig meisje waarvan we hadden kunnen ráden dat ze Kelly zou heten. ‘Zij en Jens zijn ál zes maanden samen’, zei de commentaarstem. Kelly is niet Het Verstand van Vlaanderen, zo bleek. ‘Naar het schijnt worden kinderen dom van roken tijdens de zwangerschap’, zei ze ‘Maar ik vind dat niet waar.’

Dan de luie Els en Dylan, een brave jongen die geweldig onder de sloef blijkt te liggen én een heilige schrik heeft van kinderen verzorgen, een taak die hij omschrijft als ‘stront, kots, pis en kak’.

Luigi, die samen met Letizia een koppel vormt, schrok dan weer zo hard van zijn huilende baby dat hij ‘wa ist?’ schreeuwde, alsof hij ermee op de vuist wilde gaan. Letizia wil zo snel mogelijk kinderen, maar hij wil nog zo lang mogelijk wachten en dat lijkt ons geen onverstandig plan.

Daan en Daphne zijn het vierde en laatste koppel. Zij springen wat uit de band omdat ze gekleed gaan als punkers - piercings en vreemde kapsels - maar komen het meest volwassen over van alle koppels.

‘Zorgen voor later’ is de Vlaamse versie van het Nederlandse ‘Baby te huur’. Er zijn hier en daar verschillen. In Nederland ontstond heel wat controverse over het gedrag van de jongeren. Vtm doet er alles aan om dat te vermijden: er wordt zelfs uitgelegd dat er achter de schermen meegekeken wordt door de echte ouders en dat er een psychologe ter plekke is. Wat wij zagen, was zelfs erg braafjes.

De Vlaamse versie lijkt ook sneller over een aantal periodes te gaan. De zwangerschapsperiode duurde hier hooguit een kwartier, wat erg kort is. We zagen amper iets van de oefeningen. Hopelijk wordt wel de tijd genomen voor het prille ouderschap.

Een groter probleem tijdens de eerste aflevering, was het gebrek aan interactie tussen de afzonderlijke koppels. Een deel van de sterkte van ‘Baby te huur’ was dat de vier jonge koppels steun bij elkaar vonden in hun spoedcursus 'volwassen worden'. Nu zien we de jongeren amper met elkaar praten.

‘Zorgen voor later’ is geen geweldige televisie – daarvoor kabbelt het te veel en gebeurt er te weinig – maar is ook niet verschrikkelijk: allicht zullen we toch nog een paar keer kijken. 

Kristof Hoefkens

Zorgen voor later, elke maandag om 20.35 uur op vtm


 

Op zoek naar Maria

Opzoeknaar De eerste aflevering van ‘Op zoek naar Maria’ op VTM belooft veel goeds. Geen parade van ‘nontalenten’, maar een vlotte prelude op het echte werk.

De tv-zoektocht naar een goede Maria von Trapp voor de musical ‘The Sound of Music’, later dit jaar te zien in Antwerpen, heeft ondanks enkele gelijkenissen weinig uitstaans met ‘Idool’. De vakjury – dik 150 jaar musicalervaring –is echt bekwaam, en de 26 meisjes die uit 700 kandidaten werden uitgenodigd naar de ‘Maria Academy’ in Salzburg, hebben pit en talent.

Fijn om te zien dat ook mensen zonder enige ervaring de kans krijgen om onbetaalbare lessen in zang en acteerkunst te krijgen. Een beroepsmilitair, een doctoranda in de wiskunde, een schoonheidsspecialiste… het is een bijzondere verzameling, en toch voelde ik nergens plaatsvervangende schaamte tijdens de eerste auditieronde – wat natuurlijk ook voor iets minder heimelijk kijkplezier zorgt. ‘Op zoek naar Maria’ voelt niet zo oppervlakkig aan als andere tv-talentenjachten, en dat is een plus.

Verder was deze eerste aflevering vooral een vlotte en netjes volgens het format gemonteerde prelude op de liveshows, die pas echt het kaf van het koren zullen scheiden. Maar er zat vaart, humor en zelfs ontroering in. Koen Wauters bewijst dat hij als ‘trooster der verdrukten’ zijn gelijke niet kent.

Mooi ook hoe er uit de hoop al enkele boeiende ‘personages’ werden geplukt. Zoals Marjan, mama van twee kindjes, zonder enige acteer- of zangervaring, die plots tussen afgestudeerde musicalartiesten staat – wat een flinke test voor haar zelfvertrouwen betekent. Of zanglerares Helena, die door een gezwel op de stembanden een jaar moest zwijgen, en nu met haar herwonnen stem de andere kandidaten flink intimideerde.

In Salzburg werd de zweep er flink opgelegd, en de zang- en acteerlessen moesten de kijker meteen duidelijk maken hoe moeilijk de aspirant-Maria’s het zullen krijgen. Het leek een waarschuwing voor de kijker om niet te lichtvaardig te oordelen, als hij over twee weken mag gaan sms’en.

Het sleetjeglijden op een Oostenrijkse sneeuwhoop – het leek eerder op een poging om al enkele kandidaten voortijdig te elimineren – werd ruw onderbroken door Linda Lepommes melding dat in aflevering 2 acht meisjes hun koffers mogen pakken. Een ‘cliffhangertje’, netjes volgens de regels. En gedwee als ik ben, zal mij dat volgende week toch weer aan de buis kluisteren.

JOHAN DEPAEPE

‘Op zoek naar Maria’, elke week op woensdag om 20.40 op VTM.

www.vtm.be/op-zoek-naar-maria-2009


 

Temptation carwash

Carwash Geen idee hoe lang het al geleden is dat we onze auto nog eens hebben gewassen, maar we spreken over een periode van jaren.

Strikt genomen behoren we dan ook niet tot het doelpubliek van het nieuwe TMF-programma Temptation carwash, maar een mens is nooit te oud om iets bij te leren.

En dat hebben we. Zo’n ‘temptation carwash’ is namelijk ‘meer dan een auto inzepen en weer afspuiten’, zo leerde de commentaarstem ons. ‘Een echte "temptation carwash" gebeurt met liefde, tederheid, oog voor detail en de nodige ernst.’

Geen idee wat u verstaat onder liefde en tederheid, maar wij zagen een stelletje goed van oren en poten voorziene meisjes van niet al te zware zeden op een auto en op elkaar kruipen met de tederheid van een mokerhamer.

Water en schuim vlogen alle richtingen uit en onwillekeurig moesten we denken aan Gezelles ‘krinkelende winkelende waterding, met ’t zwarte kabotseken aan’. Want gekrinkeld en gewinkeld werd er door deze elf in zwarte bikinietjes gestoken pitspoezen. Telkens ze met een van hun naaldhakken in de buurt van een autoband kwamen, hadden we zelfs de neiging weg te duiken uit vrees voor een klapband.

In wezen verschilt dit programma dan ook niet zoveel van een videoclip van pakweg de Pussycat Dolls. Alleen zit daar nog iets meer verhaal in dan in deze docusoap. Die zou het verhaal moeten vertellen van een groep meisjes die zich klaarmaken om deel te nemen aan het Europees kampioenschap bikini carwash in Lloret de Mar, maar komt niet verder dan het aan elkaar plakken van wat softerotische beelden, flauwe machopraat van Filip (de baas annex trainer van dit groepje) en de commentaarstem. Een voorbeeldje?

De meisjes gaan benjispringen, een scène die wordt begeleid door de volgende commentaar. Off screen: ‘De girls gaan touwtje springen. Alleen rekt deze koord iets meer mee dan die van hun string’. Filip: ‘Dat ze maar niet in hun broek doen, want we moeten die broekskes nog gebruiken’. Off screen: ‘Ze maken de wip van hun leven.’

Tempation carwash

wordt uitgezonden om 12.30 uur. Iets zegt ons dat een "temptation bikewash" dichter bij de leeftijd van de kijkers had aangesloten.

Filip Van Ongevalle

Temptation carwash, gezien op TMF op woensdag 25/3 om 12.30 uur.

 


 

Mijn Restaurant 2

Rani Mijn Restaurant 2 zou ánders worden, zo lazen we de afgelopen dagen: geen kopie van reeks één, maar wel harder en spannender en vooral ‘dicht bij de mensen’. Tot daar de theorie. Over naar aflevering één.

Eerste opvallende vaststelling: ravissante Rani zwiert niet langer met een ouderwetse pepermolen in de begingeneriek, ze schuift daarentegen een moderne menukaart onder uw neus. En daarmee zet ze meteen de toon voor het programma zelf: strak, een beetje onderkoeld en met een hang naar klasse.

Want al zijn de steden dit keer kleiner en alternatiever (Sint-Truiden, Diest, Kortrijk, Sint-Niklaas en – of all places – Turnhout), de panden zijn bijna allemaal meer dan de moeite. Met een speciale vermelding voor – u raadt het nooit – Turnhout: een voormalige arbeidsrechtbank om van achterover te vallen. Zelfs jurylid Peter Goossens werd er even stil van.

Waarmee we naadloos bij de jury zijn aangekomen, die net zoals vorig jaar bestaat uit topchef Goossens, Dirk de Prins en Christel Cabanier. Zij mochten in het begin van het programma stiekem meekijken hoe de kandidaten hun pand ontdekten en er commentaar op geven. Meteen was dat het zwakste punt van de eerste aflevering: wij waren net zélf commentaar aan het geven, en we houden er niet van als juryleden ons onderbreken.

Valt het u trouwens op dat we nog niets over de kandidaten gezegd hebben? Ons ook. Maar er was ook weinig over te vertellen. Niet dat ze niet netjes voorgesteld werden, maar ze lijken ons allemaal zo… braaf. Behalve Tom en Ann dan misschien, uit Limburg. De ene is homo, de ander is ‘zijn fag hag’ zo leerden we. En van Deborah uit Vlaams-Brabant kwamen we te weten dat ze ‘een felle dzjat’ is. Zozo.

Het duurde vervolgens wel even voor het programma echt op gang kwam, maar op het einde was er dan toch de gevreesde eerste kook- en smaaktest, met Peter – hij gaat het uitspuwen! – Goossens. Opnieuw lekkere televisie vonden we dat, ondanks een paar mislukte kalfszwezeriken.

Nummer één van Mijn Restaurant 2 kwam een beetje traag op gang, duurde ook gewoon te lang (anderhalf uur, jongens toch) maar gaf ons uiteindelijk waar voor ons geld. Met dank aan de opnieuw perfect gecaste Peter Goossens. VTM kan gerust zijn: wij zijn weer mee.

En o ja, na anderhalf uur Mijn Restaurant, was er nog een half uur Temptation Island op VT4. Wat een avond.

Filip Salmon

'Mijn Restaurant 2', gezien op vtm, dinsdagavond 3 maart


 

Beauty & the Nerd

Gijs  Beauty & the Nerd is een interessant sociaal experiment. Breng een tros mooie meisjes die alleen in kleren en mooie jongens zijn geïnteresseerd, samen met een roedel lelijke jongens die in alles zijn geïnteresseerd behalve kleren en mooi meisjes. Verplicht ze om drie weken lang in Thaïland lief en leed en een bed te delen. Daar ontstaat dan allerlei boeiende interactie uit, die ons allen tot lering strekt aangaande de diepere drijfveren en de edele inborst van de mens. Zo kwamen we van één kandidate, de onvergetelijke Fabienne, alras te weten dat haar edele inborst in een E-cup past. En dat al in de eerste aflevering. Het wordt dus nog beter.

Om het experiment nog wat meer allure te geven, bedacht het keur aan wetenschappers dat deze waardevolle documentaire reeks concipieerde een reeks revelerende tests. Zo moesten de nerds de koffers van de beauty’s gaan pakken terwijl de beauty’s al op het vliegtuig richting Thaïland zaten. ‘Zo heb ik al haar ouders ontmoet, da’s een begin’, sprak een nerd. En toen moesten de lingeriegrapjes nog komen. Tegenwoordig hebben nerds ook al gevoel voor humor, waar gaat dat heen.

Toen de nerds met hun beauty’s werden verenigd in Thaïland, leidde het kofferexperiment tot schrijnende taferelen: meisjes barstten in snikken uit omdat hun make-up er niet bij zat (‘Gij hebt dat niet nodig, gij’, probeerde die arme Gijs (foto), de meest nerdy aller nerds), of omdat de kleren van hun negenjarige zusje in de reistas zaten (‘Ik dacht al: amai, dat moet een kleine beauty zijn’). We zagen vervolgens hoe mensen elkaar beter leerden kennen, op een serene manier, zonder enige druk van de programmamakers. ‘Het beste team krijgt op het eind 25.000 euro’, schalde presentator Matthias Coppens (waar is de tijd dat we hem een veelbelovende jonge tv-maker vonden). ‘Ik word heel chagrijnig als ik niet win’, sprak Priscilla, gecast als de bitch met dienst. Je zag haar nerd ineenkrimpen in zijn Mickey Mouse-pyjama.

De derde reeks van Beauty & the Nerd is nog maar eens een afvalrace waarin met mensen en hun gevoelens wordt gespeeld als betrof het een piemel in de rechterhand van een 16-jarige puber met een hormonale afwijking. De clichés vliegen je om de oren, er wordt zelfs geen moeite meer gedaan om te verbergen dat alles gestuurd wordt, dat mensen tegen elkaar worden opgezet en dat wij ons daar met zijn allen in moeten verkneukelen. Het moet nu maar eens gedaan zijn. Wij stellen voor een realityreeks op te zetten met alle makers en presentatoren van dit soort rotzooi. Een afvalrace. Locatie: de rand van de Grand Canyon. Op het eind van elke aflevering worden één presentator en één maker de afgrond in geflikkerd. Wij kijken zeker.

Tom Heremans

Beauty & the Nerd, maandagavond om 20.35u op VTM. Gezien op maandag 9 februari.


 

Operatie Lake Placid

Placid In onze tienerjaren hebben wij genoten van Cool runnings, een film over het allereerste Jamaicaanse Bobsleeteam. ‘Many people don’t believe, Jamaica has got a bobsled team’, zongen de ‘sportmannen’ op een gegeven ogenblik in de film. Vervang ‘Jamaica’ door ‘Belgium’ en je hebt Operatie Lake Placid, een programma op Canvas dat de belevenissen van het eerste Belgisch vrouwenbobsleeteam volgt. Maar Cool Runnings is een flinterdunne, overromantiserende Disney-komedie. Operatie Lake Placid is dan weer een meeslepend én wetenschappelijk programma.

Eerlijk gezegd hadden wij Operatie Winterberg, het seizoen dat Operatie Lake Placid voorafging, schromelijk onderschat voor het werd uitgezonden. Het puur wetenschappelijke Overleven moest baan ruimen voor een programma dat ook deels uit reality bestaat. Maar de makers hebben bewezen dat reality en wetenschap best hand in hand kunnen gaan. Ook de eerste aflevering van Operatie Lake Placid maakte tijd voor wetenschap: zo weten we nu hoe het zit met de snelheid en de explosiviteit van de dames, welke vezelstructuur bobsleeërs best hebben en ga zo maar door.

Er is ook de reality: geen overdreven emoties of focussen op ruzies, maar het nuchter registreren van wat gebeurt als je een sportteam wil opleiden: van wrijvingen bij het nemen van beslissingen, tot de moeite die moet gedaan worden om sponsors te vinden. Dat alles wordt overgoten met de prima commentaarstem van Lieven Van Gils.

Operatie Lake Placid is dan ook een straf programma. Toch blijft het een raar idee, een Belgisch bobsleeteam. En dus vroegen we tijdens de persconferentie toch maar eens of we überhaupt een kans maken om op de Winterspelen te raken. ‘Als dat niet zo was, waren we al lang gestopt’, was het antwoord. En dus blijven wij elke week afstemmen om te weten waar het heen gaat. Cool runnings!

Kristof Hoefkens

Operatie Lake Placid, Elke dinsdag om 21.10 uur op Canvas. Gezien op 3 februari.


 

Hart voor mekaar

Avb150109-2 In Hart voor Mekaar wil VTM mensen die dat verdienen een droomdag bezorgen. In de eerste reportage mocht de blinde Daisy, die ook haar moeder op jonge leeftijd verloor, een optreden geven op het Consienceplein in Antwerpen, met gastzanger Koen Wauters. Want Daisy is een enorme fan van Clouseau en houdt van zingen.

Walter Grootaers begeleidde Daisy, en hij deed dat aardig. Hij speelde géén rolletje en kwam over als een gezellige peer. In de eerste reportage zaten een aantal mooie momenten. Daisy die begint te lachen wanneer ze leest dat haar optreden gratis is of 'de Koen se' zegt wanneer ze Clouseau hoort op Q-Music. Het mooiste, ontroerendste moment was toen Koen Wauters inviel wanneer Daisy 'Domino' zong. We zagen wel een schoonheidsfoutje: vader Danny die gespeeld verschrikt de deur opende aan het begin van de reportage, bleek achteraf mee in het 'complot' te zitten.

Zo sterk het eerste onderwerp was, zo zwak was het tweede. Ja, Hilde, adoptiemoeder van dertien kinderen, onder wie heel wat andersvaliden, verdient een pluim en erkenning. Het is prachtig dat ze die gekregen heeft in volle primetime op televisie. Hilde straalde op het scherm. Maar konden de makers echt niks origineler verzinnen om haar in de bloemetjes te zetten dan een dagje in een - te overduidelijk sponsorend - wellnesscenter met haar dochter, met Rani De Coninck en met een cameraploeg?

Ook het derde item was gesponsord, maar dan op een veel originelere manier: Bobbejaanland werd geopend voor een nacht om Zevi, een Antwerps jongetje dat geen zonlicht kan verdragen, de mogelijkheid te geven zich uit te leven in een pretpark. Zijn vader noemde de nacht 'een hoogtepunt in Zevi's leven zolang God hem bij ons houdt'. Een hartverwarmende reportage, zonder overdreven emoties. Leuk overigens om eens een orthodox joodse familie op de Vlaamse tv te zien. We kunnen ons niet herinneren of en wanneer dat eerder gebeurde.

Conclusie: is een aardig, soms ontroerend programma, al zijn niet alle items even sterk.

Hart voor mekaar, woensdag om 21.40 uur op vtm. Gezien op 14 januari

Kristof Hoefkens


 

Mijn vader

Mijnvader 'De relatie met hun vader is voor de meeste kinderen bepalender dan die met hun moeder', zei Phara De Aguirre vlak voor het tweede seizoen van 'mijn moeder' startte. En dus wordt het dit jaar een vader-reeks. Phara kan misschien wel gelijk hebben. Maar voor hoeveel volwassenen van vandaag was vader niet 'die man die het vlees snijdt op zondag'? Zou een vader-reeks wel boeiende televisie opleveren? Of vooral veel stiltes? Hoeveel vaders zullen Phara echt in hun vaderhart laten kijken?

De eerste aflevering laat weinig goeds voorspellen. Jan Hoet mag dan wel tot de verbeelding spreken en hij is nooit verlegen om een straffe uitspraak, maar het laat zich raden dat hij in zijn vaderrol een stuk minder energie heeft gestoken dan in de kunst. 

Hoet had het er niet moeilijk mee om dat ook toe te geven. 'De opvoeding liet ik meestal aan mijn vrouw over', zei hij. En: 'Vaderschap is de moeilijkste opgave, zeker in een maatschappij waarbij de norm uitgaat van de vrouw. Vaders hebben een bijrol.'

Ook de zoon had blijkbaar weinig herinneringen aan zijn vader. 'Als hij 20 minuten per dag thuis was, was dat al veel', zei Hoet jr. Op zijn zeventiende ging hij wel drie dagen met zijn vader naar Londen. Ze hadden zich goed geamuseerd, dat wel, maar 'het enige dat je in die drie dagen tegen mij gezegd hebt was: 'je stapt te rap', zei de zoon tegen de vader.

Uit de uitzending bleek niet echt dat de twee veel met elkaar hebben, behalve dan dat de zoon professioneel in de voetsporen van zijn vader stapt. Hoet jr zei dan ook dat hij eigenlijk een professionele relatie met zijn vader heeft. En dat hij niet zal treuren als Hoet sr er niet meer is.

Hopelijk komen in de volgende afleveringen vaders aan bod die meer emotionele herinneringen aan hun kinderen hebben en omgekeerd.  
 
Mijn vader, elke woensdag om 22.30 op Canvas (gezien op 7 januari)
Inge Ghijs


 

All you need is love

Allyouneedislove Ik zou kunnen zeuren over de pilootaflevering van All you need is love, het vtm-programma waarin Matthias Coppens verliefde koppels die niet samen kunnen zijn, samen brengt. Over het pover uitgewerkte tweede item, waarin Philippe zijn vriendin ten huwelijk vraagt na een moeilijke periode, waarin zij een miskraam kreeg. Over de overduidelijke product placement. Over de wat storende, geforceerde muziek op bepaalde momenten. Over het feit dat de koppels na de aflevering niet beter af zijn dan ervoor.

Maar dat doe ik niet. Omdat All you need is love meestal de juiste balans vindt tussen meligheid en oprechtheid. Omdat All you need is love soms écht ‘schoon’ is. Het item over de Turkse jongen die kanker kreeg en gesteund werd door zijn Belgische vriendin Joke, laat alleen cynici koud. De keuze voor Matthias Coppens is ook uitstekend: zijn oprechtheid en naïviteit draagt ertoe bij dat All you need is love niet té stroperig wordt.

Deze aflevering was bedoeld om kandidaten te ronselen. De uiteindelijke reeks zal later pas worden uitgezonden. Als die reeks even goed wordt, heeft vtm er een mooi programma bij, zonder meer.

All you need is love, woensdag 7 januari, 21.15 uur

Kristof Hoefkens


 

De Designers

Dcu29_designersZou er in televisieland nog iets anders bestaan dan het ‘tien-kleine-negertjes’-format, beter bekend als de afvallingsrace? Klaarblijkelijk niet, want ook met De designers zitten we weer in hetzelfde schuitje. Dit keer gaat het evenwel over de modewereld en dat hebben we nog niet zo vaak gehad. Hoewel: op 2BE liep al Topmodel en op Vitaya Project Runway; het ene was een Vlaamse remake van een buitenlands format, het andere gewoon de Amerikaanse versie heruitgezonden.

VTM maakt nu de Vlaamse versie van Project Runway waarin een professionele jury week na week opdrachten beoordeelt van twaalf beginnende modeontwerpers, om uiteindelijk de beste eruit te pikken. Die krijgt zijn eigen collectie in JBC en een modeshoot voor Weekend Knack. De jury bes taat uit Ann Claes van JBC, modeontwerper Christophe Coppens en Veerle Windels, modejournaliste voor deze krant. De presentatrice van dienst is de — intussen hoogzwangere — Evi Hanssen, die het er trouwens niet slecht van afbrengt.

Maar over naar het programma en de kandidaten. Want zo’n eerste aflevering moet die dames en heren ook nog voorgesteld krijgen, natuurlijk. Dat gebeurt aan een verschroeiend tempo en op de tonen van hemeltergend bombastische achtergrondmuziek. Nu ja: achtergrond, wij konden de kandidaten nog amper begrijpen, maar dat kan ook aan ons televisietoestel liggen. Viel ons wel meteen op: Rinaldo, 23, vakkundig getatoeëerd en gepiercet, en nu al onsterfelijk door zijn quote in het naaiatelier: ‘Dit is echt shit man. Alles is kut. Kutnaald, kutstofke, kutmeetlat, kutlintmeter!’ En dat in primetime. Waren ook nog vrij amusant: ‘den Benny’ (vooral zijn o-zo-foute pet), Geert (de moederkloek van de groep) en Erika (met sexy Hongaars accent).

En kijk: we zijn wééral bezig over uiterlijkheden, en niet over de essentie, de ontwerpen zelf. Maar dat is niet onze fout; ze worden immers amper getoond. De nadruk in het programma ligt alwéér de hele tijd op de relaties tussen de kandidaten onderling, hun trekjes en kantjes, hun ‘gevoelens’. En ja er zijn tranen op het eind, want hoewel ze mekaar nog niet lang kennen is er echt wel al een band. Been there, done that. Op basis van de eerste aflevering is dit een middelmatige mix van Mijn restaurant, Expeditie Robinson en De Jeugd van Tegenwoordig — maar dan in een naaiatelier. De Belgische mode, geroemd van Tokio tot in New York, verdient beter dan dit.

Filip Salmon

De designers, gezien op 16 december op VTM


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs