Arno

In zes afleveringen portretteert Canvas evenveel monumenten van de Vlaamse popmuziek. Arno Hintjens is een monument, en waarschijnlijk de belangrijkste zanger in België sinds Jacques Brel. Het was terecht dat hij de reeks mocht openen.

Het was een vrij klassieke benadering. Chronologisch opgebouwd, met de meeste belangrijke getuigen, gemonteerd aan een aangenaam vertelritme, en gestoffeerd met veel bekend en onbekend visueel materiaal. Voor jong en oud ongetwijfeld een boeiend verhaal.

Het viel vooral mee dat de makers de beginjaren van Arno goed in de verf zetten. Zijn Oostendse roots en zijn relatie met Paul Decoutere zijn hoekstenen van zijn carrière geweest. De Arno van vandaag is in grote mate het product van de dromen die hij als jonge gast koesterde.

Daarna zagen we de opgang via de T.C. Band naar TC Matic, en daarna de solo-carrière. De belangrijkste informatie werd vervat, deze film is gemaakt door mensen die hun huiswerk gedaan hadden. Al stonden ze merkwaardig lang stil bij de frustratie van Jean-Marie Aerts, voor wie het einde van TC Matic als ‘een uppercut van Mike Tyson’ overkwam.

Misschien had de documentaire een tikje dieper op de heel specifieke eigenschappen van Arno mogen ingaan. Dat het publiek zijn leven is, dat zal wel voor meerdere zangers gelden. Maar wat maakt Arno tot Arno? Hij is een ‘vampier’, zeggen de muzikanten die hem erg goed kennen, en dat is zeker een deel van het geheim dat we niet zagen. Wat zijn zijn angsten, welk soort vader is hij, waarom maakt hij liedjes?

Sommige beelden gingen ongewild wel wat dieper. Arno’s plotse oproep, door het scenario heen, naar drummer Piet Jorens om terug muziek te maken was een schijnbaar achteloos moment, maar verried eerlijke bezorgdheid. Hoe Arno en Jane Birkin over elkaar spraken, daar sprak een gemiste persoonlijke kans uit.

Het was even schrikken toen ik hoorde dat ‘le plus beau’ al 34 platen gemaakt heeft. Is de tijd zo snel gegaan? Deze man wordt volgend jaar zestig en staat al zowat veertig jaar op de planken. De documentaire gaf een coherent beeld van die jaren, en bracht de grote stappen vakkundig in herinnering. Mooi gedaan.

Peter Vantyghem

'Belpop', gezien op dinsdag 18 november om 22uur05 op Canvas


 

Op reis met Canvas

Desoete Tomas De Soete is een knappe man. Dat is het belangrijkste wat ik onthouden heb van een avondje reisprogramma’s kijken op Canvas. In zijn programma Weg met De Soete komt Tomas erg vaak in beeld. Dat mag. Hij is een brave knul die gekke dingen durft te doen zonder dat het echt uit de hand loopt en de juiste T-shirts en zonnebril draagt. En, o ja, hij is in Marseille geweest. Of was het Madagaskar?

Ik hou van reisprogramma’s ‘met een hoek af’, van reisverhalen die informatie aan persoonlijkheid en passie koppelen, maar wat Canvas op donderdagavond serveert, is twee hoeken kwijt.

De avond begon met Madagascar, een roadmovie op een Afrikaans eiland, ingenieus simpel op het scherm gebracht met bijna vergeelde, onscherpe beelden. Zeer persoonlijk, fragiel, aanstekelijk gefilmd door documentairemaker Luc Vrydaghs.

Alleen duurt een aflevering te kort om erachter te komen wat dat iets is. Is het de combinatie van beelden en tekeningen, of de combinatie van beelden en persoonlijk verhaal, of is het de bijna kinderlijke animatie? Zijn het de futiele leuke onderwerpen à la ‘ik neem de taxi’ en ‘ik ga naar het toilet bij de varkens’ gekoppeld aan beelden van vreemde rituelen als dansen met de doden? Ik weet het niet. Het blijft iets onbestemds, een dagboek zonder datum.

Ik gun Madagascar zeker het voordeel van de twijfel en zal misschien volgende keer opnieuw kijken. Hoewel, er zijn nog maar twee afleveringen en wat kun je op zo’n korte tijd nog meer vertellen? Het is allemaal heel verwarrend, zeker als je als kijker ook nog vaststelt dat dit oud materiaal is, want je krijgt in 2008 Malagassische missverkiezingen van 1996 voorgeschoteld.

Terwijl de ‘ik’ in Madagascar frustrerend – of prikkelend – anoniem blijft, wordt in Weg met De Soete de ‘ik’ languit in beeld gebracht.

Tomas De Soete is op zijn ‘alternatieve citytrip’ zo vaak te zien dat je vergeet waar hij precies is. De eerste aflevering speelde zich af aan de Middellandse Zee. Marseille werd voorgesteld als een berg vuilnis en een hoop beton, met architect Le Corbusier en ontwerper Prouvé als namen die alles wat op niveau moeten tillen. Soms is Marseille sympathiek sjofel, soms gevaarlijk vuil, gaf de reportage de indruk.

Weg met De Soete is zo gewild stout, zo geforceerd anders en zo oppervlakkig-diepzinnig dat ik alles meteen vergeten ben. Ik onthoud alleen enkele bijzonder straffe beelden die in een fotoboek of een videoclip passen.

De local die De Soete op sleeptouw neemt, was goed gekozen: hij toont je de onderkant van de stad. Onderkanten van steden zijn fascinerend. Maar hier wordt zo sterk gefocust op die andere kant dat de stad uit beeld verdwijnt.

Weg met De Soete geeft nauwelijks informatie, mist dosering en wordt daardoor egotripperij. En dat is jammer, want Marseille is een fantastische stad, een echte stad met gore kanten en beeldige hoeken, met zee en met beton. Marseille is een stad die geen Photoshop nodig heeft.

Maar wedden dat er veel mensen volgende week opnieuw kijken? Voor Tomas. En hopelijk ook voor de volgende stad die hij ‘onveilig’ maakt.

Peter Jacobs

Madagascar, Canvas, donderdag om 21.05 uur (gezien op 30 oktober)

Weg met De Soete, Canvas, donderdag om 21.35 uur (gezien op 30 oktober)


 

Chinees voor mij

Hamm_2 Ten huize Sels blies de onverbiddelijke tv-jury opnieuw verzamelen. Als er iets met China te beleven valt, dan zijn wij van de partij. We hadden met de crossmediale kinderserie W@=D@ uitstekende tv-momenten gehad. Zeker de aflevering over China.

Een programmanaam als Chinees voor mij had onze verwachtingen zelfs in die richting gestuurd. ‘Ik denk dat we veel avonturen gaan zien’, dacht Tuur (snakkend naar 8) op voorhand. ‘En dat ze daarna uitleg gaan geven over China’, zei Marie (net 10).

Het werd iets heel anders. Chinees voor mij is een kort, vinnig tussendoortje met een spannend competitiemoment en een educatieve uitsmijter. Veel tijd hoef je er niet voor uit te trekken: tien minuten volstaat. Voor kinderen die van tv-kijken een uithoudingssport maken, brengt het programma plots een andere dynamiek (dan de voorafgaande tekenfilm en wat er op volgt). Voor regelmatige kijkers wordt het een vast afspraakmoment tijdens de herfstvakantie.

Tuur houdt in het dagelijkse leven niet erg van ham, maar presentator Otto Jan Ham lust hij wel. Het is een rustige, maar kordate presentator. Zijn diepe stem vertoeft in de basregionen, en dat maakt de verstaanbaarheid niet altijd optimaal. Zo miste de onverbiddelijke tv-jury de naam van Hams assistent: de Chinees ‘Ni Lump’. De basisklanken hadden ze verstaan, maar daarmee kun je natuurlijk nooit de woordgrap doorgronden.

Ni Lump is nochtans op weg de lieveling te worden. Hij is een wat gek figuurtje, dat altijd ergens druk staat te rommelen, en vanuit één of ander hok opduikt voor een interventie. ‘Hij is onhandig, hij maakt meer grapjes en hij praat zo gek’, vond de onverbiddelijke jury. Bij ons thuis is dat zoveel als een liefdesverklaring. Ik kan het weten.

In de eerste aflevering namen twee teams van drie leden het tegen elkaar op: de Z-Mails tegen de Langharige Suikerspinnen. Via een memospel moesten de ploegen zoveel mogelijk prentjes van elektrische toestellen verzamelen. Het Langharig tuig haalde er acht. En mocht vervolgens acht echte toestellen kiezen. Die moesten in het stopcontact met het juiste wattage gestopt worden. Dat laatste ging wat holderdebolder voor de onverbiddelijke jury. Voor mij trouwens ook. Thuis stop je de stekker van het koffieapparaat, de stofzuiger en de afwasmachine toch ook in hetzelfde stopcontact? Hier speelt het hoge tempo de format een beetje parten.

‘Het programma lijkt wel erg op Go IV’, bedacht Marie. ‘Daar strijden ook twee ploegen, die wel wat groter zijn en avontuurlijker opdrachten moeten doen.’ (Tuur: ‘Ja, met kabels’) ‘Ze testen meer de durf en behendigheid.’

Chinees voor mij eindigt met een stichtelijk moment. Onze vriend Ni Lump legt er uit dat grote apparaten meer energie gebruiken dan kleine. Behalve een tl-lamp, dan.

De onverbiddelijke jury heeft zich al bereid verklaard morgen opnieuw te kijken.

Geert Sels Chinees voor mij, herfstvakantie dagelijks om 11 en 18 uur  op Ketnet  (gezien op 27/10, 11 uur)


 

Iets met boeken

(c) Belga Het is zondagavond, hondenweer en de camera toont een schrijver en een schrijfster die in hun eentje over de verlaten Scheldekaai in Antwerpen lopen. Het zijn Naema Tahir en Dimitri Vehulst. Mijn hart maakt een sprongetje: dadelijk mogen die twee lekker warm aan tafel bij de minzame Jan Leyers en de vast ook wel oergezellige Hollander Leon Verdonschot, ze maken met z'n vieren een sympathiek boekenprogramma en al het scepticisme dat voorafging aan deze eerste aflevering, zal smelten als sneeuw voor een knetterende kachel.

De kijkcijfers doen er deze keer niet toe, heet het. De titel, Iets met boeken, heeft iedereen voorbereid op uiterst bescheiden ambities. En met Dimitri Verhulst is het moeilijk om slechte tv te maken.

Het kon alleen maar meevallen, eigenlijk. Maar Iets met boeken stak van wal in een bijzonder steriele sfeer. Het licht was kil en blauwig, het publiek zat ver van de spreektafel en kwam nauwelijks in beeld, de camera zoomde in en uit en toonde af en toe een citaat dat op een muur geprojecteerd werd.

Ondertussen moest je wel blijven opletten, want het interview ging regelrecht naar de core business. Na amper vier minuten zat Naema Tahir al midden in een uiteenzetting over de moslimidentiteit. Die speelde blijkbaar een cruciale rol in haar nieuwe boek met vermoslimde sprookjes - denk Saharawitje en Groenkapje. Een boek dat ik heel misschien ooit zal lezen, maar dan zal het ondanks, en niet dankzij deze vermoeiende introductie zijn.

Het gesprek werd opgezet als een soort kruisverhoor: Leyers stelde vragen aan de Pakistaans-Nederlandse Tahir, Verdonschot aan de Belgische Verhulst. Vaak werd er naar de andere kant van de tafel overgeschakeld als er net iemand goed op dreef was en dingen begon te vertellen waar je meer over wou horen. Maar het was duidelijk waar Verdonschot en Leyers naartoe wilden: ze zochten iets wat beide auteurs met elkaar verbond.

Dat leek een halfuur lang een hopeloze zaak, want Tahir en Verhulst, twee heel verschillende types, deden niet eens veel moeite om de argwaan te verbergen die ze in elkaar opwekten. Maar uiteindelijk lukte het wonderwel toch, er kwam een echt gesprek op gang en het leek plots wat minder pijnlijk om op een van die vier stoelen te moeten zitten. Er passeerden nog een paar grappige filmpjes de revue, die op zich niet veel betekenden, maar de sfeer wel wat losser maakten. En toen was het programma alweer gedaan.

Iets met boeken, dat was het natuurlijk wel. Het was nog meer iets met schrijvers, mensen die doorgaans gelukkig veel interessants te vertellen hebben. Nu nog iets doen met televisie, en je hebt een boekenprogramma waar niet over gezeurd moet worden.

Dorien Knockaert Iets met boeken, Canvas, elke zondagavond om 21 uur op Canvas (gezien op 26 oktober)


 

Adventures in Achitecture

Cruickshank3_mn Er bestaan mensen die zweren helemaal niet in ‘architectuur’ geïnteresseerd te zijn. Bij voorbeeld omdat ze toch geen geld hebben om een villa te bouwen. Misschien kan een programma als Adventures in Architecture zulke mensen op een ander idee brengen. Het idee bij voorbeeld dat architectuur niet over badkamertegels en sierschouwen gaat, maar over leven en dood en alle schoonheid en ellende ertussenin.

Dan Cruickshank speelt de vroedvrouw voor deze ruimhartige en lovenswaardige opvatting. Cruiskshank is een Brits architectuurhistoricus, maar in dit programma speelt hij vooral de verwonderde wereldreiziger die van continent naar continent huppelt op zoek naar het universele culturele vernuft. In de eerste aflevering vorige week begon hij op de Noordpool bij een iglo, de eenvoudigste en daardoor mooiste architectuurcreatie, en belandde hij snel in de somptueuze paleizen van Sint-Petersburg. In de tweede, die donderdagavond werd uitgezonden, deed hij Egypte aan, Guatemala, Italië en India. Het had telkens met de dood iets te maken, met tempels, graven en de bezorgdheid over de andere kant van de dood.

Neen, beste architectuur filistijn, vreest geen uitleg over friezen, tempels, periodes en bouwstijlen. Cruickshank gaat op in mythe en geloof, in de futiele maar mooie pogingen om het eeuwige leven in steen te hauwen. Hij volgt mensen, en vertelt met een gezonde nieuwsgierigheid verhaaltjes - ook hij vindt de doodgeschoten ijsbeer interessanter dan de iglo die de jager gebouwd heeft, en hij beschrijft liever een mensenoffer dan een Mayatempel.

Maar eerlijk gezegd kan ik die Cruickshank niet uitstaan. Hij is te enthousiast en te samenzweerderig, al zijn zinnen eindigen een toontje hoger dan hij ze begon. En hij praat te graag over zichzelf, en met veel grote woorden over wat hij ‘voelt’, en te weinig over wat hij ziet. Niet alleen de architectuurfilistijn maar ook de architectuurliefhebber zal zich afvragen: Waar bleef nu die architectuur waar dit programma zogezegd over ging?

Adventures in Architecture, elke donderdag op Canvas om 21.45 uur. Gezien op 11 september

Karel Verhoeven


 

Canvascollectie

Vlaanderen is een kunstminnende streek. Dat bewijzen de 14.000 inzendingen die de Canvascollectie in februari ontving. Van de 250 werken die de jury overhield, was niet alles goed, maar er zaten wel een aantal interessante werken tussen. Dat die werken vaak van professionele kunstenaars zijn en niet van de amateurs zegt ook veel.

De canvascollectie blijft een nobel initiatief, kunst en het grote publiek samenbrengen is geen evidentie. Kijk maar naar de kijkcijfers van het programma. De kunstwerken zijn op zich wel interessant, maar of het ook boeiende televisie oplevert, is een andere zaak. Zo bestond de slotuitzending vooral uit veel prijzen en weinig suspense.

Marcel Van Thilt huppelde vrolijk van hier naar daar, maar liet weinig mensen echt aan het woord en dat versterkte het gevoel dat alles er door moest op een drafje.

Gelukkig was er Jan Hoet die met zijn pretoogjes en aanstekelijk enthousiasme voor enkele ontroerende momenten zorgde.

De professionele jury, die drie prijzen weggaf, omschreef winnende werken als kleine, fijne stroofjes in het rijke lied van de Vlaamse schilderkunst. Waarna Bert Anciaux er steevast aan toevoegde het heel schoon was. Kwestie dat iedereen het snapt zeker?

Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat de 60.000 mensen die kijken recht hebben op een echt kunstprogramma, dat niet alles tegelijk wil zijn. (svh)


 

Het zesde zintuig

Het blijft een raar opzet: een wedstrijd die op zoek gaat naar de beste helderziende. Je zou tenslotte denken dat de kandidaten nog voor de eerste uitzending al weten wie er al dan niet zal winnen..? Maar goed, laat ons de pret niet bederven met dat soort van lastige vragen.

De introductieaflevering van Het zesde zintuig - een zoektocht naar de Vlaming met de best ontwikkelde paranormale gave - vergastte ons op enkele 'adviesgevend' en 'heldervoelde' mediums die met een onschuldig spelletje raad-de-BV mochten beginnen.

Zelf zijn wij nog altijd niet zeker van het verschil tussen Ulla en Gella, maar de vier waarzeggers van dienst slaagden er tussen alle voorspelbare vaagheden door toch in een paar 'frappante' zaken te raden/weten over Gella Vandecaveye, ooit onze nationale judo-trots. Sterke vrouw, zelfstandig, goede band met moeder of grootmoeder, nog altijd ambitieus. Dat soort inzichten in de menselijke psyche, weet u wel.

In de tweede ronde moest gezocht worden in welke cel van het voormalige tuchthuis van Vilvoorde iemand verstopt zat. Dat deed een beetje denken aan de Nederlandse tv-shows van weleer: 'En, Pierre, wat zit er achter deur nummer drie?' Een ambtenaar zo bleek in dit geval. Of net niet, wegens pendel even een off day.   

En wij zijn altijd de laatste om door te hebben wie er een oogje op wie heeft, maar dat er in een 19-de-eeuws tuchthuis ooit dingen gebeurd zijn die niet koosjer zijn, ja dat hadden wij ook nog wel durven opperen.

Als iemand uiteindelijk toch de juiste cel binnenstapt, dan is dat best wel indrukwekkend. Indrukwekkender dan lepels die op z'n Uri Gellers vanzelf plooien, maar lang niet zo indrukwekkend als Siegfried und Roy die Las Vegas-gewijs een olifant laten verdwijnen.

Minder grappig werd het toen iedereen zijn zeg mocht doen over de tragische dood van een zestienjarig meisje dat 19 jaar geleden door haar gewezen vriendje werd doodgeschoten. Vooral omdat de moeder van het slachtoffer daarbij ten tonele gevoerd werd.

Sommige wondes helen nooit, maar dat mag geen reden zijn om ze ter meerder eer en glorie van de kijkcijfers nog wat verder open te rijten. Dit soort gruwelijke emo-tv mag van ons onmiddellijk van de buis verbannen worden.

Laat ons hopen dat het weer leuk wordt als zwevend Vlaanderen zich voor een aardse preselectie mag aanbieden. Dat moet lukken, want we we krijgen nu al visioenen van Jean-Pierre Van Rossem die als een goudeerlijke babe omschreven wordt door een geblinddoekte wicca, of de Rode Duivels die een klinkende zege voorspeld wordt door een zelfverklaarde duiveluitdrijver.

En als er iemand van gene zijde meeleest, wil die ons dan eens uitleggen waarom Johan Terryn ondertiteld wordt?

Het zesde zintuig, gezien op 6 juni op VTM


 

Expo 58: de toekomst begint vandaag

Voor de reeks documentaires over Expo 58 dook Canvas in de archieven. De eerste aflevering, de trekker van de serie, was een samenwerking tussen Belgavox, RTBf en VRT. Ze leed wat onder een overdosis getuigenissen en filmpjes uit de oude doos. De nostalgiefactor was ongemeen hoog, op de achtergrond denderde een continue stroom voorbij van irriterende fiftiesmuziek. Dat moet anders worden in de afleveringen 2 tot 5, die telkens zullen inzoomen op een thema uit de {lsquo}gouden jaren'.

De wereld ziet België en België ziet de wereld: zo ervoeren een miljoen bezoekers de Expo 58. De
sfeer was uitgelaten, zo valt telkens weer op. In de filmpjes lijkt het alsof de zon die zomer continu over de Heizelvlakte scheen.

Studiogasten, onder wie een voormalige fairhostess en een politieman, werden geïnterviewd in een typisch Guust Flater-decor. Hun
identiteitsfiche nam de vorm aan van — u raadt het — een viewmasterprentje.

Toch zaten in het programma ook unieke en vermakelijke beelden. We zagen sterren en wereldleiders passeren, en een jonge koning Boudewijn die de openingsspeech hield. Tussendoor werden ook
kwistig weetjes rondgestrooid, onder meer over de astronomische prijzen op de
wereldtentoonstelling. Wist u dat een doorsnee gezin in 1958 gemiddeld 20.000 frank per maand verdiende, en gemiddeld 2.260 frank spendeerde aan een bezoek aan de Expo?

De rode draad van de documentaire vormde een bezoek van de familie De Poot aan de Expo, met de 8mm-camera in aanslag. Een nogal onhandige format voor een rondleiding.

In de volgende aflevering gaat de waaier aan onderwerpen ongetwijfeld breder open. (gvds)

Maandag om 22.05 uur op Canvas


 

De Nacht van de Vlaamse Televisiesterren

E_televisiesterren_195 De Nacht van de Vlaamse Televisiesterren werd vooraf aangekondigd als de Vlaamse televisie-Oscars. De live-uitzending vanuit de Grenslandhallen in Hasselt bleef echter in alles mijlenver verwijderd van de glitter en glamour van de Amerikaanse filmprijzen.

Laat ons wel wezen: Vlaanderen had inderdaad dringend nood aan dit soort prijzen. Niemand herinnert zich nog wanneer het laatste Gouden Oog werd uitgereikt. Bovendien werd dit prijzenfestival georganiseerd door een onafhankelijk orgaan (de Vlaamse Televisieacademie) en werd het overgrote deel van de prijzen toegekend door de zowat 1.500 leden van de academie. Het publiek kon enkel sms'en voor het beste programma en de beste tv-persoonlijkheid. Dat alle Vlaamse en regionale omroepen hun medewerking verleenden aan deze show én dat VTM en VRT het eens raakten over de beurtelingse uitzendingen, mag trouwens een unicum in de Vlaamse televisiewereld genoemd worden.

Tot daar echter het goede nieuws. De uitreiking en het opzet van de awards bleven echter steken in de goede bedoelingen.  De show was aan de makke kant en bevatte nauwelijks verrassingen. Zelfs tijdens de Paranoiacs-versie van Mega Mindy konden wij een geeuw niet onderdrukken. En zelfs aan de basis van dit soort programma's (de categorieën) schortte een en ander.

Uiteraard moeten we niet teveel in hokjes denken, maar De Laatste Show catalogeren als een informatieprogramma is toch een beetje veel eer voor het luchtige gezwets dat Frieda Van Wijck en haar gasten tegenwoordig op de buis brengen. Wilde men de spanningen tussen twee concurrerende nieuwsdiensten niet opnieuw opdrijven? Of was er een andere reden waarom men programma's als Telefacts, Koppen, Terzake, enz. in deze categorie niet nomineerde?

Bovendien vroegen we ons af of de Vlaamse Televisiesterren niet gebaat zouden zijn bij meer categorieën. Waarom bijvoorbeeld geen afzonderlijke prijzen voor beste acteur en beste actrice? En waarom een restcategorie Beste entertainmentprogramma waar zowat 80% van het Vlaamse televisieaanbod in gecatalogeerd kan worden. Aparte categorieën voor reality en quizen lijken ons bijvoorbeeld geen overbodige luxe.

Vooraf was aangekondigd dat de presentatie in handen zou zijn van Wim De Vilder en Catherine Moerkerke, maar wij hadden de indruk dat de rol van het presentatieduo eerder ondergeschikt was. Waar bij andere uitreikingen de presentator zich in de buurt van het podium ophoudt, werden Wim en Catherine ergens in een uithoekje van de Grenslandhallen geposteerd. En zoals dat gaat in live-uitzendingen kon iedereen in de huiskamer ook bij momenten zien dat het nieuws presenteren nog altijd iets anders is dan een tv-show aan mekaar praten.

Vrije man Peter Van de Veire deed het dan weer stukken beter. Eerder aarzelend bij zijn eerste interventie, maar nadien zijn eigen vlotte zelf. Dat de Televisie-academie Free Souffriau naar huis stuurde met de prijs voor de beste belofte, willen we gerust door de vingers zien. Maar Van de Veire mag volgend jaar wat ons betreft met die prijs aan de haal gaan. Of de show zelf presenteren uiteraard.

Ook in de regiekamer was men bij momenten effe het noorden kwijt. Misschien kwam het door de atypische zaalschikking voor dit soort shows, maar als Jan Leyers zijn vrouw bedankt, dan willen wij graag de voorkant van die vrouw zien, en niet haar schouderbladen. Idem voor het dankwoordje van de cast van Sara bij de prijs voor het beste televisieprogramma. Na een redelijk irriterend dankwoordje van Veerle Baetens schakelde de regie snel over naar het presentatieduo dat de schade probeerde te herstellen met een flauw ,,de rest van de cast is sprakeloos''.

De eerste editie van de Vlaamse Televisiesterren was alvast een goed begin. Volgend jaar hopen we dat alles toch een beetje meer glamour uitstraalt. En verder: meer categorieën, minder oude glorieën in de spotlights en vooral ook meer durf in de presentatie. Anders blijven deze awards een lelijk eendje net als de grote winnares van deze avond


 

Het beeld grijpt de macht op de VRT

Terzake’ maakt van alle nieuwsprogramma’s van de VRT de grootste breuk met het verleden, zowel vormelijk als inhoudelijk.

De primeur van de grote vernieuwingsoperatie was voor Wim De Vilder. Om 13 uur mocht hij als eerste het journaal presenteren vanuit het gloednieuwe decor. Het contrast is groot. De studio die sinds 1992 in het wit licht baadde, heeft nu plaats gemaakt voor een decor met een lange zwarte wand die Studio 1 van Het journaal verbindt met Studio 2, waar Terzake zit.

Het opvallende zwart wordt gecombineerd met warme kleuren, die bovendien wisselen naargelang de nieuwsuitzending: groen om 13 uur, geel om 18 uur, rood om 19 uur en paars om 23 uur. Op die wand worden op een groot scherm constant nieuwsbeelden geprojecteerd. De prominente aanwezigheid van het beeld is ontegensprekelijk de grootste vernieuwing.

De VRT-topman Dirk Wauters kan niet genoeg herhalen dat er in de vloedgolf aan informatie meer dan ooit een betrouwbare gids nodig is om al die informatie naar de wereld van de Vlamingen te vertalen. Alleen blijkt die betrouwbare gids in het vernieuwde journaal soms in de verdrukking te komen door de gigantische stroom aan beelden. Zeker in het korte journaal van 18 uur werd Freek Braeckman bijna weggeblazen.

‘Het was ook een duidelijke keuze van de VRT-nieuwsdienst om veel meer met beelden te werken’, reageert hoofdredacteur Kris Hoflack. ‘We leven in een maatschappij waarin het beeld almaar belangrijker wordt. En daar spelen wij op in. Niet alleen in de journaals, maar zeker ook op de website, die vroeger niet veel meer was dan een dagblad op het internet.’

Dat het nieuwsanker in de verdrukking komt, dat gevoel heeft Kris Hoflack helemaal niet. ‘Integendeel, de presentator zorgt telkens voor een moment van rust tussen de verschillende nieuwsitems en neemt de kijker bij de hand doorheen het gigantische aanbod van beelden’, zo stelt de hoofdredacteur.

Nog meer dan op de journaals, waren vele ogen gisteren gericht op de vernieuwde Terzake. En dat ging bovendien gepaard met de start van het vernieuwde Canvas, dat opende met een opgemerkte videoboodschap van Walter Verdin. Al is het nieuwsbulletin van 8 uur geschrapt, toch beloofde de VRT dat de kijker na Terzake weer ‘helemaal mee’ zou zijn. Maar dat kon de eerste Terzake-nieuwe stijl toch niet waarmaken. Al begon Lieven Verstraete de uitzending dan wel met een ultrakort overzicht van de belangrijkste nieuwsfeiten van de dag.

De blikvanger van deze ingekorte Terzake was trouwens premier Guy Verhofstadt (Open VLD) die zich duidelijk heel goed in zijn vel voelde in het helblauwe decor.

Tussen het interview en de reportages door mocht Annelies Beck de kijker nog enkele faits-divers meegeven, zoals het toenemend aantal skiongevallen en de Franse president Sarkorzy die zijn nieuwe vriendin Carla Bruni niet mag meenemen naar Saudi-Arabië. Daar zat de Canvas-kijker ongetwijfeld op te wachten. De duopresentatie lukte wel vrij aardig.



Leo Bonte

Reageren op deze blogpost kan via ons forum


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs