Lead Balloon

Ballon Canvas zendt vanaf deze week de eerste reeks uit van de comedyserie 'Lead balloon'. Op de BBC is de tweede reeks net afgelopen en een derde is gepland. Het succes heeft veel, zoniet alles, te maken met Jack Dee, de stand-up comedian die over het Kanaal vooral bekend is als gastheer van 'Live at the Apollo', dat al een paar jaargangen het beste komisch talent van het land voorstelt aan een groot publiek. Dee, een verstokte mopperaar - fotografen die hem glimlachend hebben gefotografeerd, kunnen een meerprijs vragen voor de foto's - is er een begrip.

Waarschijnlijk is hij ook de enige die Rick Spleen zo snel zo sympathiek zou kunnen maken voor de tv-kijker, want er is weinig knuffelbaars aan het personage van Dee in de serie. Spleen is een komiek, zij het niet zo'n succesvolle als Dee. Hij is gierig en onscrupuleus en een verstokte leugenaar. Zijn vrouw is een bekende tv-producer. De enige figuur in het huishouden die nog botter is dan Spleen is de Poolse huishoudster Magda. Een potrokende, altijd geld bietsende dochter en haar vriendje, plus Spleens vaste tekstschrijver ronden het huishouden af.

De krijtlijnen werden al in de eerste aflevering uitgezet: Spleen probeert zonder gène de prijs te drukken van een cadeautje voor een baby, spreekt met zijn vrouw af welke smoes ze zullen gebruiken om niet naar het doopfeest te moeten gaan van de baby van een bekende televisiekokkin en beledigt de bevriende eigenaar van een koffiehuis. Tussendoor doet hij een spotje voor het milieu - en ook voor de poen - en probeert hij wat materiaal te schrijven voor een bedrijfsfeest waar hij een schnabbel heeft.

Het enige dat Spleen elke aflevering de sympathie van de kijker oplevert, is dat hij bij alles het deksel op de neus krijgt. Elke leugen komt gegarandeerd uit, wat mis gaat, gaat ook magistraal mis. Luidop lachen, zoals bijvoorbeeld met die andere BBC-reeks 'Coupling', zit er bij 'Lead balloon' niet in: het is lachen met gekrulde tenen, vaak met akelig herkenbare situaties. In de eerste aflevering was dat de baby die zo lelijk is dat iedereen op zijn tellen moet passen om daar geen opmerking over te maken; het smoesje over een zieke tante dat je boven het hoofd groeit als de tegenpartij het vol medeleven gelooft. 'Lead balloon' verbetert je kijk op de mensheid ook niet, maar is altijd goed voor een fijne grijns.

Inge Schelstraete


Lead balloon, dinsdag om 20.40 uur op Canvas. Gezien op 27 januari.


 

Comedy Casino Cup

Velen zijn geroepen, weinigen uitverkoren. Het zal u verbazen, maar de reden waarom we aan Mattheüs 22:14 moesten denken, met een glaasje wijn voor de televisie geploft, was de wel erg profane Comedy Casino Cup.

De tweede gedachte die onweerstaanbaar bij ons opborrelde was 'Och here, de jury van Idool of andere zangcrochets hebben veel meer te lachen dan Patrick De Witte, Bart De Pauw, Tomas De Soete en Liv Laveyne. De eerste drie zijn u ongetwijfeld bekend, Laveyne werd voorgesteld als de enige comedyjournaliste van het land. Nee, ik wist ook niet dat we die hadden, maar ik geloof grif dat ze het is.

Uit haar commentaren sprak toch de nodige deskundigheid: toen we bijvoorbeeld hard hadden gelachen met een West-Vlaming die om één of andere reden een bivakmuts droeg en traagjes een absurd verhaal over straatlantaarns afwerkte, stipte ze meteen even aan dat hij zijn stem net als Kamagurka gebruikte. Het was het soort opmerking waarvan je 'hè, ja!' mompelt.

Wat niet belette dat die Igor met zijn bivakmuts, die eigenlijk Philippe bleek te heten, er genoeg uitsprong om meteen naar de volgende ronde te worden uitgenodigd. Waarmee u, die goede verstaander daar, al doorhebt dat de overgrote meerderheid van de driehonderd (!) kandidaten nogal op elkaar leken. En wat nog erger is - geef hier die open deur, dat ik ze intrap - zeer weinig grappen meehadden die u al niet op café hebt gehoord, zonder daarvoor streng geselecteerde drankgelegenheden te hoeven aandoen.

Hoewel dit al de tweede Comedy Casino Cup is en de Canvaskijkers nog niet zo lang geleden hebben kunnen zien hoeveel bloed, zweet en tranen hete kost om twee minuten grappig te zijn, kwamen nogal wat kandidaten totaal onvoorbereid opdagen. Wat volgde kunt u raden: zelfs een kandidaat die zo gevat was om op Marcel Vanthilts vraag 'Wat gaat er door u heen?' 'Bloed' te antwoorden, stond een minuut later op het podium te sterven.

De jury was dan nog zo sympathiek om kandidaten met goed materiaal maar teveel zenuwen het voordeel van de twijfel te geven, zelfs als ze de slappe lach kregen of hun beste grap vergaten. Terecht streng waren ze voor wie grappen van iemand anders kwam vertellen - die van die feministen die hun tampons zelf rollen is dan nog niet eens van Nigel Williams, zoals de jury dacht: ik hoorde hem voor het eerst in het jeugdhuis, toen Boudewijn nog koning was en mensen nog mazout dronken op café.

De Witte en De Pauw hadden op een gegeven moment zo genoeg van de flauwe woordspelingen, dat ze een wedstrijdje opzetten om het leuk te houden voor zichzelf: om ter eerst vijftien titels van Vlaamse hits in hun commentaar smokkelen. Geestig en het hield er het tempo in. Geleidelijk zagen we toch een patroon.

Ten eerste: nogal wat comedians heten Jeroen, Joris of Joost. Ten tweede: zelfs uit platgeciteerde thema's vallen er originele grappen te halen - de virtuele begrafenis in World of Warcraft, omringd door trollen en wezens die onbegrijpelijke klanken uitslaan, 'je kunt net zo goed in West-Vlaanderen begraven worden'. En ten derde: er zit toch wel meer variatie in deze lichting dan in de eerste Comedy Casino Cup - van een stemmenimitator tot absurdisten naar de 'divergent denkende' Nathalie.

Er blijven vijftien kandidaten over: volgende week mogen ze het eens voor een publiek bewijzen. De zes die dan overblijven, worden verder begeleid door Gunter Lamoot, Nigel Williams en Alex Agnew; het lijkt me wel dat die daar waardige collega's voor Xander De Rycke, Philippe Geubels en Iwein Segers tussen zullen vinden.

Inge Schelstraete

Comedy Casino Cup, Canvas, vrijdag 21.15 uur, gezien op 5 december.


 

Neveneffecten, Reeks 2

Neveneffecten Gitzwarte humor en ongelooflijke meligheid, zij aan zij: de Neveneffecten zijn terug! Een reeks lang maakten Jonas Geirnaert, Lieven Scheire, Koen De Poorter en Jelle De Beule parodieën op National Geographic. Dat is drie jaar geleden, en ondertussen hebben de vier theatershows gedaan, meegewerkt aan comedyprogramma's en talkshows, cartoons getekend en wat nog meer. Je merkt het aan het tempo van de tweede reeks: het aantal gags per minuut ligt hoger dan vroeger. Zij het niet zo hoog als in Jack Dee Live at the Apollo, dat op deze aflevering volgde.

Maar goed, de grappen die je over sensationalistische natuurdocumentaires kunt maken, waren zo onderhand wel uitgeput. Het zal de Neveneffecten goed doen om een wat breder gamma aan onderwerpen te tackelen - de trailer voor volgende week, met de onverschrokken dikzak/onderzoeksjournalist Michiel de Moor, deed ons alvast besluiten om de recorder te programmeren. In de eerste minuten van deze aflevering, 'Schatten uit de diepte', herkenden we meteen de blauwe debardeur en gele puddingbolcoupe van de sympathieke stripheld Jommeke. Die was voor de gelegenheid en om processen te vermijden omgedoopt tot Guillaume, maar zijn sullige vriend Philippe, de snode butler Antoon - die hier af en toe als een wollige therapeut uit de hoek kwam - de Miekes - 'iedereen denkt dat wij zussen zijn, maar we zijn een koppel' - en professor Gobin lieten er geen twijfel over bestaan naar wie we zaten te kijken.

Beginnen met een parodie van een strip was misschien niet het beste idee: het heeft onvermijdelijk iets gechargeerds en eendimensionaals. Een doorduwer en fantast als Jommeke van het papier naar een tv-scherm vertalen, levert natuurlijk een onuitstaanbaar, paranoïde en zelfs moordlustig ventje op. Het grappige is natuurlijk, dat hij uiteindelijk gelijk krijgt zo achterdochtig te zijn; dat levert een macaber maar ongelooflijk grappig slot op. Maar het geeft ook veel aanleiding tot ruziescènes, waarin de Neveneffecten naar hartenlust konden overacteren als het eerste het beste amateurgezelschap.

Ik volg de laaiende kritieken voor Neveneffecten niet helemaal: hun humor blijft iets kneuterigs en studentikoos hebben, zelfs als het budget merkbaar is uitgebreid en er op echte schepen wordt gefilmd. Ze doen wel iets dat geen andere Vlaamse comedian doet - als humoristisch gezelschap zijn ze natuurlijk al vrij uniek - en daarvoor blijf ik kijken; maar wat mij betreft mag het best nog snediger en sneller. Misschien levert Michael Moore vs Sinterklaas daar volgende week al betere ammunitie voor.

Inge Schelstraete

Neveneffecten, vrijdag, 20.40 uur, Canvas.


 

Vief vief hoera!

Viefviefhoera Zouden ze bij Vitaya een ‘bedenker van programmatitels’ hebben? En zou die spontaan met een draak als Vief vief hoera op de proppen zijn gekomen, of kwam er toch wat drank of geestesverruimend spul aan te pas? Behoorlijk onbestemd overigens ook, die titel: zouden we zo meteen een hondenprogramma te zien krijgen, een realityserie over verjaardagsfeestjes, of een combinatie van beide?

De flitsende begingeneriek nam gelukkig alle twijfel weg: Ketnet had er niets aan, en toen bovendien An Jordens haar opwachting maakte – in een vorig leven Ketnet-wrapster – wisten we het wel zeker: dit is een kinderprogramma. An zelf omschreef het echter enigszins anders – ‘een programma over u, de mens en zijn sport’ – en ook de website van Vitaya verried steiler ambities: Vief vief hoera was ‘sportieve human interest’, want ‘sport is zoals het leven, vol emoties en winnaars en verliezers’.

Die ‘human interest’ werd in verschillende rubriekjes onderverdeeld, die er in een sneltreintempo werden doorgejaagd. De ‘Fan van…’, waarin een superfan van een gevierde sportgrootheid wordt gevolgd. De ‘wisdeda?’, waarin een sportvraag wordt gesteld (‘hoeveel weegt een bowlingbal?’). De ‘An beweegt’-rubriek, waarin de presentatrice een nieuwe sport uittest (ditmaal whiken of ‘zeilfietsen’; twee keer raden wie dat heeft bedacht). De ‘spot op sport’, waarin een bijzondere sport wordt belicht. En ‘U sport toch ook’, waarin Kim Gevaert filmpjes van sportende Vlamingen presenteert.

Vrij gevarieerd dus, en snedig gemonteerd, maar verder vooral vederlicht (wie wou weten wat whiken écht was, bleef op zijn honger) en even onbestemd als de titel. Een beetje van alles: wat Man bijt hond soms, zelfs even In de gloria, een vleugje – weliswaar onbedoelde – humor (‘Het is een Hollands product, op de kwaliteit is niet bezuinigd’); maar vooral – we vallen in herhaling – heel  veel Ketnet, met het obligate opgepepte toontje, de immer lachende presentatrice, en de flitsende kleurtjes en coole muziekjes. We werden er na een kwartiertje zo nerveus van dat we voorwaar zin kregen om aan het sporten te gaan. Wat televisie al niet vermag.

Griet Plets
‘Vief vief hoera’, gezien op zaterdagavond om 20.35 uur op Vitaya.


 

Jack Dee live at The Apollo

Dee Fans van comedy hebben deze reeks al op BBC gezien, inclusief de herhalingen; wegens de overvolle agenda van stand up-comedian Jack Dee wordt Live at the Apollo ondertussen zelfs al door andere comedians gepresenteerd. Toch zullen ze waarschijnlijk opnieuw kijken: Groot-Brittannië is niet alleen de bakermat van het genre, maar het blijft ook aan de lopende band nieuw talent opleveren.

Die weelde maakt het mogelijk om de belachelijk eenvoudige formule van de show jaar na jaar zonder wijzigingen aan te houden. Het gaat ongeveer zo: een afgeladen volle Apollo in Londen wordt begroet door Jack Dee. Die vertelt het publiek welke bekende namen er op de eerste rijen zitten en steekt vriendelijk de draak met hen. Daarna vertelt hij een kwartiertje grappen, kondigt een gast aan die zelf zijn show brengt. Tot slot komt Dee terug, leest wat sms’jes met vragen, grappen maar vooral beledigingen aan zijn adres – vooral zijn korte postuur moet het ontgelden – en bedankt ons voor het komen/kijken.

Is dat leuk? Nou en of. Dee op zich is al hilarisch: een verbaal overbegaafd stuk sjagrijn die aan zowat alles de pest heeft. Postbodes die kaartjes achterlaten – als het pakje iets waard was, dan hadden ze het wel gejat – buren, de dienst 1207, mensen die je menen te moeten verbeteren: alle ergernissen die we allemaal al eens gehad hebben, passeren de revue. Met het verschil dat de geestige repliek die wij pas na een halfuur bedenken, bij Dee al klaarzit.

Zijn gast in de eerste aflevering was Lee Mack, die nog sneller praat dan Dee, wat meer moppen over seks vertelt en zijn hele lijf in de strijd gooit, of hij nu in slow motion een ongeval naspeelt, Freddie Mercury en Mick Jagger imiteert of gewoon ronddanst. In de komende weken krijgt u alle manieren te zien waarop iemand die enkel gewapend is met een microfoon een publiek aan het lachen kan brengen. Daar zit verbazend veel variatie in: van bijtend sarcasme tot politieke moppen, puur absurdisme, cabaret en ga zo maar door. Wij zitten nu al te popelen tot favorietjes als Jo Brand of Frankie Boyle aan de beurt zijn.

Inge Schelstraete

Jack Dee Live at the Apollo, elke vrijdag op Canvas. (gezien op 24 oktober)


 

The Omid Djalili Show

Djalilil Omid Djalili heeft een hoog aaibaarheidsgehalte. De Britse komiek met Iraanse roots weet dat hij als een curiosum wordt bekeken en doet daar zelf dapper aan mee. Een collage van zijn ‘hoogtepunten’ als acteur in films als Mummy en Gladiator (Arabische rotzak! Tweede Azerbeidzjaanse oliepijpbewaker!) doet hem nog knuffelbaarder en grappiger lijken: die Djalili, het is me er eentje.

Zijn eigen show is even exuberant en hyperkinetisch als de mens zelf. Hij begint met wat standup, zegt dan zelf ‘nu zijn de etnische grappen uit de weg’, schakelt over naar de eerder vermelde filmcarrière, maar giet dat in een persiflage op de typische Britse theaterhommage, met bombastische liefdesverklaringen van collega-acteurs, die een beetje voorspelbaar boos weglopen als ze horen dat hij een eigen tv-show heeft gekregen.

Er is ook een pastiche op de survival-programma’s waarin hij onbeschaamd zijn mannentieten showt in zijn onderlijfje, en één heel korte op Lawrence of Arabia. Die laatste is behoorlijk flauw, net zoals sommige van zijn etnische grappen aan de voorspelbare kant zijn. Geen nood: als een grap platvalt, doet Djalili zijn buikdans, die inderdaad behoorlijk hilarisch is; maar hoelang blijft hij dat?

Anderzijds zitten er ook een paar echt geslaagde grappen in de show: ‘Zo’n rabiate mullah in een nieuwsprogramma opvoeren om ‘’de stem van het Midden-Oosten’’ te laten horen, dat is alsof ze op een Iraanse zender de Grote Draak van de Ku Klux Klan zouden vragen naar ‘’de stem van het Christelijke westen’’.’ Gevolgd door een voortreffelijke imitatie van een redneck-accent en domme praat over mietjes.

Hij zal echt wel een paar keer de lont uit het vuur trekken met sommige van die grappen: iemand die kan lachen met de hysterische kantjes van zijn eigen volk, mag de Britten er ook wel attent op maken dat sommige van hun computerverkopers hun ‘opleiding’ in een verbeteringsgesticht hebben genoten. Maar we zouden niet klagen als er in het halfuurtje Djalili nog wat meer van die grappen zitten, en wat minder die vooraf doorgetelefoneerd worden.

The Omid Djalili Show, elke vrijdag om 21.15uur. Gezien op 12 september.

Inge Schelstraete


 

Fans

Fans De fans van Debbie & Nancy zullen even moeten slikken. En vooral hun hoofd erbij houden. Dit is geen gladde prime time, feel good televisie, geen wervelende show voor een groot publiek. 'Ontsproten aan het schizofrene brein van Stany Crets en Peter van den Begin' (aldus omroepster Evy Gruyaert) bewegen de hoofdpersonages van Fans zich in hetzelfde surrëele universum als Het Geslacht de Pauw of de uitvergrote archetypes van In de gloria. Het is televisie die in het grootste deel van de wereld niet of slecht begrepen zou worden, al was het maar omdat er telkens voortgeborduurd wordt op een vorige reeks.

In de eerste aflevering maakten we kennis met zeven doorwinterde fans. De plastische chirurg dokter Lambert aanbidt Leah Thys, of is het Marianne, haar personage in Thuis? De amechtig dikke broers Elvis en Ringo vinden hun mama fantastisch, hoe nukkig en onverdraagzaam het mens zich ook gedraagt. Koen en Luc, twee 'vrijgezellen', zijn superfans van hun buurman ('buurgod') Yves, een saaie bibliothecaris. Hun verhaal wordt off-screen verteld, in de beste real life traditie, met af en toe een flash forward naar de toekomst. Deze pathetische fans zullen binnen afzienbare tijd zelf idolen worden, een vooruitzicht dat op zich al genoeg spanning oplevert om uit te kijken naar de volgende afleveringen.

De scènes wisselen elkaar snel af, van de caravan van Elvis en Ringo, ('Zazawie,' mompelt hun moeder als ze content is, een woord dat wel eens een hype zou kunnen worden), naar de praktijk van dokter Lambert ('Ik ben een kunstenaar die van een Picasso een Rubens maakt'), naar de Yves-kamer van Koen en Luc ('Hier komen we Yves voelen'). Het zijn telkens dezelfde twee acteurs die we zien maar de grime- en pruikenafdeling doet wonderen. Het was ook een belangrijke troef van Kees Van Kooten en Wim De Bie, die weliswaar heel andere programma's maakten maar toch vooral onvergetelijke typetjes creëerden.

Nog een mooie referentie. Wij maken ons sterk dat Fans de verwachtingen de komende weken moeiteloos zal kunnen inlossen. Maar of het grote publiek Crets en Van den Begin daarin ook zal volgen?

Bekijk hier de trailer van aflevering twee.

Fans, elke zondag om 20.30 uur op Eén (gezien op 7 september)
Karel Michiels


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs