Junior Eurovisiesongfestival

Oliver_belga_2 De klad zit er toch een beetje in, in dat Junior Eurovisiesongfestival. Er doen elk jaar minder landen mee, en de landen die wel nog meedoen, daar ben ik nog nooit geweest. Behalve België dan. En Nederland. Deze muziekwedstrijd wordt, meer nog dan het, euh, volwassen Eurovisiesongfestival, stilaan een uitsluitend Oost-Europese kwestie. Geen Scandinavische landen, geen Frankrijk, geen Engeland, geen Duitsland, Spanje, Italië of Portugal. Niet dat het programma zonder die landen niet lang genoeg duurde, verre van. Vijftien kinderliedjes na elkaar is al meer dan een normaal mens kan verdragen, maar het evenwicht is een beetje zoek.

So what, zult u zeggen, en u hebt gelijk. Maar vreemd genoeg heeft de organisatie net dit jaar de spelregels veranderd, om paal en perk te stellen aan het irritante ‘buurtje plezieren’ tijdens de stemronde. De stemmen via televoting zouden maar voor de helft meetellen, de andere helft zou door een professionele jury worden uitgebracht (dat wordt stilaan een knelpuntberoep, professioneel jurylid).

Het heeft niet mogen baten: iedereen gaf weer vrolijk twelve points aan zijn naaste buur, en dat is jammer voor een liedjeswedstrijd voor kinderen: dat zou toch niet over politiek mogen gaan. Waarover dan wel? Over de muziek, bijvoorbeeld, hoe mager die doorgaans ook uitvalt. Maar we mogen niet te streng zijn, er zaten enkele originele en zelf enkele goed gezongen nummertjes tussen, dit jaar. En zelfs enkele kinderen die nog enig naturel hadden bewaard. We denken bijvoorbeeld aan ons aller Oliver, best een geschikte jongen, die met zijn ‘Shut up’ op de elfde plaats eindigde. Er waren dus nog vier landen met minder punten, dat is toch niet slecht. Oliver kreeg 10 punten van Nederland. Dat is een buurland van ons. Nederland kreeg van ons maar vijf punten. Buurland, allemaal goed en wel, maar dat liedje was echt niet om aan te horen.

Voorts valt over deze glittershow niet zo heel veel te vertellen. Maar we hebben er toch wat van opgestoken. Dat er in Oost-Europa, en dan vooral in de voormalige Sovjet-Unie, heel wat kindsterretjes met een bijzonder hoog ettergehalte rondtrippelen, onder meer. Soms lijkt het alsof de kindzangertjes en -zangeresjes in die landen de taak van de olympische turnsters van weleer hebben overgenomen. Wie weet welke pillen slikken die allemaal niet.

Georgië is een van die landen. Voor dat land zongen twee schattige meisjes en een schattig jongetje in bijenpakjes een liedje dat ‘bzz’ heette. Het liedje viel op omdat het geen tekst had (behalve bzzz). En ook omdat het een discobeat keurig mengde met een Georgisch volksdeuntje. Georgië heeft de wedstrijd gewonnen. Eens kijken in onze atlas hoeveel buurlanden Georgië heeft.

Tom Heremans
Junior Eurovisiesongfestival, 20.15u op één, gezien op 22 november


 

De Andy Show

Andyshow In de advertentie voor ‘De Andy Show’ komt Adriaan Van den Hoof als een duiveltje uit een doosje gesprongen. Hij is namelijk al een half jaar het creatief brein achter 2BE, en dit is zijn eerste programma; het visitekaartje van wat 2BE zou moeten worden.

We noteren dus dat het nieuwe 2BE een holle doos wordt, met herhalingen, flauwe grappen, slap gelul, tweedehandse filmpjes en al dan niet verborgen reclame.

In zijn interviewtjes kwam Van den Hoof niet verder dan het herkauwen van vragen die al in de kranten en de weekbladen hadden gestaan, al vindt hij dat vast niet erg, want zoals hij zei: ‘De Andy-vrienden lezen geen kranten.’

Die Andy-vrienden zijn op het internet ‘vriend’ van hem geworden en werden nu naar de studio uitgenodigd als klapvee. Een van hen kon een kunstje: allerlei spullen op zijn kin zetten. Een fiets, bijvoorbeeld. Of een kruiwagen. We leken plots weer in de pioniersjaren van de Vlaamse televisie te zitten.

En wat moeten we denken van het onderdeel ‘Talking heads’: op een bord zijn een tiental portretten geplakt en die laat Van den Hoof als een soort van buikspreker tegen elkaar geweldig ongrappige dingen zeggen. Het leek een slechte versie van Ketnet.

Manou Kersting en de alomtegenwoordige Axl Daeselaire zaten in de uitzending omdat ze meespelen in zowel ‘LouisLouise’ als in ‘Matroesjka’s 2’, maar Van den Hoof vertelde op voorhand dat hij hen had uitgenodigd omdat hij geïnteresseerd was in hun andere kant. Wat die andere kant dan wel mag zijn, kwamen we in ‘De Andy Show’ niet te weten; veel verder dan een promopraatje kwam Van den Hoof niet.

Idem dito voor Samatha Fox, met wie hij wou praten omdat ze ‘een icoon is’ (de iconen staan tegenwoordig in de uitverkoopbakken) en omdat ‘ze een geweldig leven heeft geleid’. Van dat geweldige leven vernamen we weinig, behalve dan dat ze als tiener met haar borsten bloot in de krant heeft gestaan. Ze mocht ook haar hitje ‘Touch me’ zingen; een niemendalletje uit de jaren 1980 waarmee je zelfs op eightiesfuiven niet moet komen aanzetten, omdat er in de jaren 1980 zoveel betere niemendalletjes zijn gemaakt. De Andy-vrienden stonden erbij en keken ernaar.

Van het internet werd dan weer een filmpje geplukt waarvoor een paar Nederlanders een andere tekst hadden geplakt onder een scène uit ‘Der Untergang’. Makkelijk en goedkoop was dat voor 2BE: drie minuten tv waar je niks moet voor doen.

Tot slot kwam er nog een dokter een oproep lanceren om sperma te doneren, want het is blijkbaar ook crisis in het spermabankwezen. ‘En houdt u die potjes thuis allemaal bij in de frigo?’ vroeg Van den Hoof? Het is humor die een toog nodig heeft, en daar stonden Van den Hoof en de dokter toevallig ook aan. Nu ja, toog: het leek een reusachtig uitstalraam voor Eristoff. En voor wie er toch in zou slagen om dat niet op te merken, werd het ook nog eens gezegd: de geserveerde cocktails waren gemaakt met Eristoff-wodka.

Nee, subtiliteit moeten we van ‘De Andy Show’ niet verwachten. En van 2BE dus ook niet. Er zijn nog zekerheden.

Filip Van Ongevalle

De Andy Show, elke zondagavond om 22.50 uur op 2BE (Gezien op 5/10).
 

Singing bee

Singingbee Het is een merkwaardig fenomeen: telkens wanneer je denkt dat qua amusementsprogramma’s op de Vlaamse buis de bodem wel is bereikt, komt een van de commerciële zenders met iets aanzetten dat de bodem gewoon uit het vat slaat. Dit keer is de schuldige VTM, en het programma heet Singing Bee.

‘k Ga ’t zingen, Walter, zo zouden we het format van deze show kunnen samenvatten. Walter Grootaers presenteert een karaokewedstrijd waarin niet de kandidaat wint die het beste kan zingen – geloof ons, geen enkele deelnemer in de eerste aflevering kwam zelfs maar in de buurt van de juiste toon - maar wel de kandidaat die het beste de tekst van bekende liedjes kan onthouden. Wie een zin vergeet, wie hapert, wie een woord verkeerd zingt – sorry: wie een woord verkeerd kweelt - valt af, tot er maar één kandidaat overblijft. Dat is het zowat.

Walter Grootaers slaagde er niet in om hard op onze zenuwen te werken, daarvoor is zijn presentatierol te beperkt. Zijn taak bestaat er vooral in dieptegesprekken te voeren met de kandidaten. Hij hanteert daarvoor twee vragen: ‘Van waar ben je afkomstig?’ en ‘Wat doe je in het dagelijkse leven?’ Eén keer week hij van dat scenario af, en toen liep het bijna fout. Aan de blonde Shalini vroeg hij wat haar naam betekende. ‘Iets Hebreeuws’, wist Shalini. ‘Ben je dan een Hebreeuwse?’ vroeg Walter. Je kon aan de paniek in de ogen van Shalini zien dat ze niet wist waar Hebrewië lag. 'Nee', zei ze dan maar. 'Ik kom uit Brugge.' Toen blonde Shalini uit Brugge afviel, kreeg ze van Walter overigens ter afscheid drie kussen. De vorige, wat minder aantrekkelijke kandidates die afvielen, hadden het nog met een schouderklopje moeten stellen. Zo kennen we onze Walter weer.

Het programma werd opgeleukt door reclameblokken voor de verzamelbox van De Kreuners (puur toeval, dat spreekt) en door vier onnozele danseressen die, hoe komt men erop, sexy topjes met bijenmotief droegen. Walter Grootaers hield het gelukkig bij een pak.

Deze eerste aflevering werd gewonnen door Glenn, een busschauffeur uit het Antwerpse. Hij kon het best van alle kandidaten liedjesteksten onthouden. Hij kon ook het minst goed zingen. Wat deze brave man met pakweg ‘We Are The Champions’ uitrichtte, dat kan veel agressie op bussen van De Lijn verklaren. Zo vals zingen zou eigenlijk strafbaar moeten zijn. Glenn kreeg er 500 euro voor.

Ach, dit Amerikaanse format is al een succes in 25 andere landen, dus waarom ook niet bij ons. De Vlaamse versie had alvast twee pluspunten: het live jukeboxorkest dwingt respect af, en het hele ding duurt maar een half uur.

Tom Heremans

Singing Bee, elke zaterdag op 21.15 uur op VTM (gezien op 4 oktober)


 

Peter live

Peterlive Met de deur in heus vallen: dat is wat Peter Van de Veire deed in ‘Peter live’, het muziekprogramma waarop Eén zwaar inzet. Geen begingeneriek, maar meteen vlam bam de eerste gast die live begint te spelen. Bovendien was die opener niet een van de bekende artiesten die in de show zaten, maar Gotye, een Australische Belg. Dat was geen voor de hand liggende keuze, maar ze werkte, en ze zette de toon van de show, want er zouden nog wel minder vanzelfsprekende keuzes volgen.

Het decor van de show was een even vrolijke ratatouille als de gedachtesprongen van Van de Veire zelf. Er stond uiteraard een podium, maar ook een bar, een voordeur die geleend was uit het legendarische ‘Het huis van wantrouwen’, een bad waarin een paar dames met een zeilboot zaten te spelen, een interviewkamertje in de vorm van een cilinder en een ronde ligzetel die vast ooit nog gebruikt is door een sjeik om er zijn harem op te parkeren. Ook die zetel dient om op te interviewen, maar dat was een foute keuze: geen van de gasten, noch Van de Veire, wisten blijf met hun benen — al vonden we dat in het geval van het meterslange onderstel van Kate Ryan nu ook weer niet zo erg.

Ook de bar bleek een moeilijk plek om te interviewen: Paul Severs zat zo te wippen op zijn stoel, dat het wel leek of hij op een hete kookplaat zat. Of op een mechanische stier. En misschien deed hij dat ook wel, want niemand werd gespaard in deze show waarin iedereen wel met iets ongewoons werd geconfronteerd en waarin ook de presentator zelf het hard te verduren kreeg: zo moest Van de Veire plots met een paar leden van zijn twintig jaar geleden gesplitte band The Ugly’s een stukje uit een van hun nummers improviseren.

Kate Ryan, die al een paar weken weigert te verklappen wie haar nieuwe vriend is, moest een spelletje ‘Wie is het?’ spelen; Katie Melua zong samen met een zesjarig meisje dat op Youtube een van haar liedjes improviseert; en Helmut Lotti werd gevraagd naar het waarom van een paar van zijn merchandisingartikelen (onder meer een Helmut Lotti-nagelvijlsetje en een Helmut Lotti-wekker). Vervolgens moest hij met een stift van een halve meter handtekeningen uitdelen.

Verder was er ook nog een transatlantische verbinding met de Amerikaanse blogger Perez Hilton en deelde Van de Veire de twee laatste kaarten uit voor het concert van Coldplay. Voorwaarde: je moest jarig zijn op 4 oktober en je met je lievelingsdier naar de studio in Lint reppen. De winnaar kwam tijdens het interview met Paul Severs de studio binnengewandeld met een konijn.

‘Peter live’ is een heerlijk inventief in elkaar gepuzzelde show, waarin een paar tientallen leuke en onverwachte ideeën zitten, en die wellicht zelfs overeind blijft als de gasten tegenvallen. Iedereen is vrolijk en iedereen is goedgezind; het ideale tegengif voor een week vol kommer en kwel.

‘Peter, als zanger krijg jij van mij een 5,5’, beoordeelde Miguel Wiels, de leider van de Peter Live Band, Van de Veires zangkwaliteiten streng. Als programmamaker krijgt hij van ons 3 punten meer.

Filip Van Ongevalle

Peter live, elke vrijdagavond om 20.40 uur. (Gezien op 3 oktober)


 

PLAT PRÉFÉRÉ

Jeroen Meus – in zijn eigen woorden een ‘stom kokske’ – begint vol zenuwen aan Plat Préféré, het nieuwe kookprogramma waarin hij op locatie een favoriet gerecht van een bekend personage bereidt.

Begrijpelijk, want hij mag zijn nieuwe serie starten op het gesofistikeerde Engelse platteland ten huize van wijlen de fantast Roald Dahl – blijkbaar niet meteen de gemakkelijkste naam om honderd keer na elkaar op dezelfde manier uit te spreken. Meus gaat er roast beef met Yorkshire pudding maken. ’s Schrijvers weduwe ontvangt de Belgische chef met de gepaste ingehouden Britse charme, maar gooit, bij wijze van overdrijven, meteen de remmen los wanneer ze als aperitief met hem een vreselijk kinderdrankje uit Dahls eigen, letterlijk kleurrijke kookrepertorium brouwt. Meus merkt terecht op dat een scheut gin het brouwsel goed zou doen. Ook het programma kan op dat moment een oppepper gebruiken.

Of misschien gewoon doorspoelen met een glas Château Margaux? Jeroen Meus komt pas echt los als hij in Dahls wijnkelder mag afdalen – de ‘oh my god’ die hij op dat moment afsteekt, is zo authentiek Leuvens dat de wat stroef gestarte uitzending plotseling een ziel krijgt.

Plat préféré kabbelt nadien weer voort met een bezoek aan de slager, waarbij flink wat rood vlees bepoteld wordt, en een bedevaart naar het schrijfhok van Dahl, waarbij schijnbaar een traan van literaire ontroering weggepinkt wordt. Eindelijk begint dan de echte bereiding van de hoofdschotel en wordt het programma heerlijk Jamie Oliver-achtig, zonder de hyperkinetische toestanden, maar met passie. Ik heb nooit zo uitgebreid het maken van een fond in beeld gezien.

Plat Préféré moet het niet hebben van oppervlakkige formattering of zenuwachtig camerawerk. Plat Préféré is vrij klassieke, rustige, zelfs onderhoudende televisie die niet te lang duurt – Vlaanderen Vakantieland culinair. En Plat Préféré is vooral smakelijk. Voor zo’n Sunday roast op zijn Roald Dahls wil ik me graag verplaatsen.

Peter Jacobs

Plat préféré, Canvas, dinsdag om 21.10 uur.


 

Junior Eurosong 2008

Eurosong Er zijn zo van die dingen die eens mens uitgestorven waant en daar best blij om is. De term 'sympathieke spring in 't veld' bijvoorbeeld. Inderdaad Bart Kaëll, u heeft navolging gekregen, en wel in de persoon van Ben Roelants, presentator van Junior Eurosong 2008. Of toch volgens de aankondigende stem van het programma.

Iets anders dat onmiddellijk de aandacht trekt? Ja hoor, de obligate flauwe grapjes met de jury, het waanzinnig geblaybackte themalied (Tien Om Te Zien is er niets tegen), maar bovenal de kandidaatjes.

In de aflevering van vandaag zijn dat onder andere: een Antwerpse rapper met veel bling bling en attitude, prille tieners die dwepen met gothic en metal en er nog naar gekleed gaan ook en een tweetalig meisje met een tweetalig liedje dat gekleed als een witte fee de communautaire problemen moet doen vergeten.

Los van de kandidaten is het programma uiteraard niet nieuw. Europa gaat op 22 november in de Cypriotische hoofdstad Limassol al voor de zesde keer op zoek naar een kleine Johny Logan, de nieuwe Lordi en mini-Sandra Kim. Ketnet is bijgevolg naar goede gewoonte naarstig op zoek naar een opvolger/ster(s) voor Xink!, Thor en de anderen.

Het leuke aan Junior Eurosong 2008 is dat de jury (bestaande uit Pascale Platel, mister Eurosong André Vermeulen en Stijn Kolacny) geen al te grote eieren onder de kinderen legt. Uitspraken als 'Goh, jouw stem klinkt zo... alsof je helium uit een ballon gezogen hebt' of 'Dit was echt niet mijn ding. Je staat zo arrogant op dat podium', kunnen gerust. Al gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat daarop gegarandeerd een zalvend jurylid volgt om de emotionele schade enigszins binnen de perken te houden.

Verder zijn, net zoals in de 'echte' Eurosong, een brede waaier aan muziekgenres en types van zangers en zangeresjes vertegenwoordigd. Ideaal dus om met het hele gezin te kijken en lekker partij te trekken.

Junior Eurosong 2008, elke zaterdag om 20.45 op één. (gezien op 13 september)

Ann Van den Broek


 

X-factor

XfactorIdool, Star Academy, Can you Duet, nog een paar keer Idool, en nu dus een tweede editie van X-factor. Vlaanderen moet barsten van het talent zou je denken. Of beter hopen. In ieder geval zijn er nog steeds heel erg veel mensen die dénken dat ze vooraan in de rij stonden toen de muzieknootjes in het rond gestrooid werden. Of om het met nieuwbakken jurylid Maurice - Praga Kahn - Engelen te zeggen: 'Het blijft me een raadsel waarom sommige mensen aan zo'n programma deelnemen.'

Maar goed, ook deze talentenjacht verloopt volgens het beproefde recept. Voordat we met een gerust hart de oordopjes in de verpakking kunnen laten, worden we in iedere provincie uitgebreid blootgesteld aan valse katten en katers, would-be crooners die bij trosjes uit de bomen lijken te vallen en exemplaren waarvan 'geen goede stem hebben' nog hun minste probleem lijkt te zijn. Liefhebbers van uitlachtelevisie blijven dus aan het juiste adres.

Niet dat ze bij vtm niet geprobeerd hebben om het programma een beetje 'up te spicen'. Zo doet de X-pressor zijn intrede: een bus die door het Vlaamsche land toert 'en niet zal stoppen tot dat het laatste talent ontdekt is'. Ook de presentatie is in nieuwe handen. Hadise maakt haar debuut als host in een Nederlandstalig programma en eerlijk is eerlijk: we hebben er al gezien die het er een stuk slechter vanaf brachten.

De eerste afleveringen leverden weinig verrassends op. Of er echt nog talent rondloopt tussen de Kust en Limburg? Daarop hebben we vooralsnog geen antwoord. We kijken wel eens terug wanneer we in de boot camps - een iets flitsendere benaming voor het saaie maar alles omvattende: de volgende ronde - aanbeland zijn.

Elke dinsdag en donderdag om 20.40 op vtm. (gezien op 9 en 11 september)

Ann Van den Broek


 

Tomtesterom

Lef, een fototoestel en... een laddertje: dat is wat je nodig hebt als je het wil maken als paparazzo.

Tom Waes had het gelezen in een boekje dat hem moest klaarstomen om paparazzo te worden, en het werkte. Zonder uitnodiging trok hij in Londen naar een filmpremière met Scarlett Johansson, en hij raakte met zijn laddertje probleemloos voorbij de security. En als hij maar hard genoeg schreeuwde, keek la Johansson nog eens in zijn ogen ook. Klus geklaard voor Waes, een fluitje van een cent. Gelukkig voor het programma was het niet allemaal zo simpel.

Voor Tomtesterom test Tom Waes wekelijks een boekje dat je in recordtijd wil klaarstomen om iets te worden: paparazzo, Kanaalzwemmer, bokser. Het boekje vloog al snel in de prullenmand, maar het programma stond als een huis.

In de eerste aflevering hield Tomtesterom het midden tussen C'est arrivé près de chez vous, waarin een cameraman en een geluidsman een huurmoordenaar volgen, en Uninvited, het Jim-programma waarin twee lefgozers uit Beerse zich op allerlei hippe feestjes proberen binnen te lullen.

Het programma denderde met een rotvaart voort, de montage was cool en de soundtrack erg efficiënt. Zodra het spannend werd, dreef de muziek de spanning nog wat op en af en toe werd ze ook gebruikt om een knipoog te geven. Toen Waes bijvoorbeeld probeerde om tussen een legertje andere paparazzi een kiekje te schieten van Gwen Stefani, zong die op de achtergrond het telkens herhaalde zinnetje 'If I could escape'.

Ook grappig, maar dan ongewild, was de tegenstelling tussen de wat houterige commentaar die Waes offscreen insprak in mooi Nederlands en het vlotte tussentaaltje dat hij en zijn ploegje tijdens de opnames gebruikten — niet dat het stoorde, overigens.

Waes is een macho, kan vast niet tegen zijn verlies en het was een plezier om hem aan het einde van de uitzending kinderlijk gelukkig en 'Yes! Yes! Yes! Yes! Yes!' roepend op een neer zien te springen toen hij erin geslaagd was om goede foto's te maken van Victoria Beckham.

'Dit is de grootste adrenalinerush van mijn leven!', zo riep hij uit. En dan moet hij volgende week nog leren boksen. Yes! Yes! Yes! Yes! Yes! (fvo)

Zondag om 20.25 uur op Eén


 

Honderd hete vragen

Negentig procent van de mannen is ervan overtuigd een nepper van een klepper te kunnen onderscheiden.' Met deze welluidende wetenswaardigheid verwelkomde Anke Buckinx de kijkers van
Honderd hete vragen. En nee, ze had het niet over auto's of Thaise ladyboys, maar over 'een probleem dat de mensheid al een eeuwigheid bezighoudt': het fake orgasme.

Zoals het echte wetenschappers betaamt, moest de proef op de som worden genomen. Dus werd een reporter met een laptop naar de Meir gestuurd, waar hij brave huisvaders met drie filmpjes van klaarkomende vrouwen confronteerde. Aan de mannen om uit te maken wie écht
een orgasme had: de 21-jarige secretaresse, de jonge, getrouwde moeder 'met de blos op de wangen' of de 18-jarige 'exotische studente'. Wat iemand bezielt om voor de camera een orgasme te simuleren, laat staan te krijgen, het is mij een raadsel. Maar voor de wetenschap hebben sommige mensen veel over.

In naam van diezelfde wetenschap organiseerde Honderd hete vragen ook een 'borstenparade op een paardencarrousel'. Vijf deernes werden gemaskerd op een carrousel gezet, waarna drie 'experts' hun borsten keurden. Regi wou nagaan of de borsten 'uitstraling hadden', Dirk Draulans — bioloog en ervaringsdeskundige — zou de vraag vanuit puur biologisch oogpunt benaderen. 'Alle scores liggen heel dicht bij elkaar', zei Anke Buckinx even later, als was het een wedstrijdje Idool voor borsten, 'maar er kan er maar ééntje winnen.' En dat eentje bleek nummer vier, volgens Draulans een verdiende winnares omdat haar borsten stevig en rond waren en het best aan de zoogfunctie voldeden.

Honderd hete vragen laat zich nog het best als 'Flair op de tv' omschrijven: proefjes die met wetenschap niets te maken hebben; opgeleukt met flauwe grapjes en doorspekt met tips als “kijk tijdens het vrijen naar de tenen, want een vrouw die klaarkomt, voelt dat in haar hele lichaam en beweegt ook haar tenen”. Jammer dat mijn tenen ook al eens van iets anders gaan krullen. (gpl)

Zondag om 23 uur op 2BE


 

Het programma van Wim Helsen

Wimhelsen Zijn de komiek Wim Helsen en de regisseur Jan Eelen met onze voeten aan het spelen? Ik heb me die vraag meermaals gesteld tijdens de eerste aflevering van Het programma van Wim Helsen. In deze ongewone talkshow bepalen de kijkers via de website welke ‘onbekende mensen’ Helsen in de vijf aparte kamertjes moet zou interviewen.

Het meest normaalste gesprek voerde Helsen nog met de Pools-Belgische voorzitter van Het Scharrelhoen uit Houthalen-Oost, die hem probeerde warm te maken voor het sierlijke Antwerpse baardje. Maar dan belandde Helsen bij Wiske en de voltallige lachclub van Ternat, die hem met de ‘meterlach’ en de ‘leeuwenlach’ zouden leren ‘lachen zonder reden’. Het contrast met de volgende gast, een palliatieve hulpverlener, kon niet groter zijn.

Wim Helsen én het publiek wisten niet meteen welke houding aan te nemen. Was dit nu om te lachen of niet? De man wilde een groot misverstand uit de wereld helpen: ‘wij willen geen dagen toevoegen aan het leven, maar leven toevoegen aan de dagen’. Intussen lag Helsen ‘op sterven’ en slaakte hij een langgerekte doodsreutel. Meteen flitste de beruchte euthanasiereportage met Lucas Van den Eynde uit het sublieme maar fictieve human-interestprogramma In de gloria mij opnieuw voor de ogen. Ook een programma van Jan Eelen trouwens. Zouden de meesters van de parodie hier opnieuw aan het werk zijn?

Dat gevoel werd almaar sterker toen Wim Helsen het laatste kamertje betrad en de Hollandse Katinka speciaal voor België een onwaarschijnlijk anti-terreurlied begon te zingen, waarna ze ook nog ‘Ik hoop dat ik niet doodgeslagen word’ probeerde aan te heffen. Het programma van Wim Helsen is een bevreemdende ervaring, maar je blijft 45 minuten lang in opperste verbazing kijken naar wat er vanuit die kamertjes op je afkomt en naar hoe Wim Helsen zich daar als een volleerde jongleur tussen wringt en de grenzen aftast. (lb)

Het programma van Wim Helsen, vrijdag om 20.40u op Canvas


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs