David

Daviddyck

David: zo heet de nieuwe telenovelle van VTM die na Sara en LouisLouise kijkers moet lokken naar Vlaanderens grootste commerciële zender. En wij voorspellen dat het aardig zal lukken.

David sluit meer aan bij Sara dan bij LouisLouise. Dit is een romantisch verhaal, waarin iedereen zich kan verliezen. Bovendien zijn de hoofdrolspelers uitstekend gecast. Nathalie Meskens en Jeroen van Dyck zijn in het echte leven ook een koppel en dus spat de verliefdheid van het scherm. Iets té zelfs, in de eerste aflevering, wat je deed afvragen waarom Sofie eigenlijk nog een partner heeft. Veel liefde blijkt er niet te zijn tussen haar en Pieter.

Jeroen Van Dyck is tijdens de eerste aflevering sterk als de wildeman David die de wereld leert kennen. Hij steelt de show. Het acteerniveau ligt hoger dan bij een gemiddelde soap, maar toch wordt door de rest van de cast soms bedroevend slecht geacteerd. Vooral Daisy Van Praet, die de bordkartonnen zus van Sofie speelt, is tenenkrullend slecht. Ze speelt een blogster die ervan droomt om journaliste te worden en pruiken draagt. Zucht.

Origineel is het verhaal van David (nog) niet: een man verzeilt op een onbewoond eiland en wordt na vijftien jaar eenzaamheid ontdekt door Sofie die daar passeert met een bootje. De clash tussen cultuur en natuur was al een inspiratiebron voor tientallen boeken, series en films (denk aan Robinson Crusoe, Expeditie Robinson of Cast away om maar een aantal voorbeelden aan te halen), en het is ook niet moeilijk te voorspellen waar het verhaal naartoe zal gaan. Maar originaliteit is nu eenmaal geen noodzakelijke eigenschap van een telenovelle.

Gezien het budget, omgerekend een kwart van dat van Flikken, ziet David er best aardig uit. De geanimeerde scène waarmee het programma opent, oogt zelfs erg goed en is origineel.

David is de eerste telenovelle die niet op een buitenlands voorbeeld is gebaseerd. De serie werd in Vlaanderen ontwikkeld en het verhaal is goed geschreven: de pilootaflevering duurde drie kwartier, maar verveelde niet.

De dialogen klonken naturel en Koksijde is als locatie goed gekozen. (Bovendien krijgt de gemeente waar voor het geld dat ze in de serie pompte: zeker de luchtbeelden moeten het gemeentebestuur tevreden stemmen.)

David blijft natuurlijk wel een telenovelle, wat de scenarist Hugo Van Laere een vrijbrief geeft om gaten in de plot te laten. Alsof het zomaar mogelijk is om een man mee te smokkelen naar België. (Hoe hebben ze hem door de paspoortcontrole gekregen?) Alsof de man, die als twaalfjarig jongetje van een schip viel, na al die jaren niets meer van de bewoonde wereld kent en tegen ramen en deuren aanloopt. En ga zo maar door.

Toch waren wij aangenaam verrast en we gokken nu al op nominaties voor de Vlaamse Televisiesterren voor Nathalie Meskens en Jeroen Van Dyck.

Kristof Hoefkens

David, elke werkdag om 18.25 uur op VTM


 

180

Hildeheynen Gina is een vrouw van in de dertig die sinds de geboorte van haar dochter, 17 jaar geleden, amper heeft gewerkt. Ze raakte zwanger toen ze nog op school zat, en heeft de school toen niet afgemaakt. Nu wil ze haar leven een nieuwe draai geven, een bocht van 180 graden laten maken. 180 is toevallig ook haar huisnummer en de naam van deze korte fictiereeks.

Ze komt in vijf afleveringen op VTM, terwijl ze eerder in tien korte stukjes van telkens een kwartier te zien was op de regionale zenders. Doel: huisvrouwen aanzetten om werk te zoeken, om hun leven weer in handen te nemen, zoals Gina dat doet.

Er zit vaart in de miniserie, met een puberdochter die moeilijk doet en bovendien een hoogst irritante kerel als vriendje heeft. Bovendien heeft Gina al zes jaar een vriend, Marco, die haar belooft om met haar te trouwen. Maar dan moet hij eerst van zijn vrouw, annex dure villa, afscheid nemen. 'Trouwen, mijn gat! U kunnen ze ook alles wijsmaken', gooit haar dochter haar voor de voeten. Ook Marco, die wel graag een katje in het donker knijpt, roept haar op zeker moment toe: 'Ge moet stoppen met een ander achter zijn gat te lopen! Zoekt werk!'

Moraal van het verhaal: Gina is een sloor - een niet geheel geloofwaardige Hilde Heynen doet vergeefs haar best om er als een sloor uit te zien - een sloor dus, die leeft voor anderen en over zich heen laat lopen. Een assertiviteitscursus bij de VDAB zal daar verandering in brengen. Gina wordt ook gesteund door haar Pakistaanse vriendin Irza, die trucker wil worden maar dat niet aan haar moeder durft te vertellen. En ze vindt envelopes met bizarre boodschappen in haar tuin, die haar aanmoedigen om 'haar leven niet uit te stellen'.

Eerst moet ze nog eens diep vallen: ze verschijnt ladderzat op een receptie van een succesvolle buurvrouw, en haar eigen dochter blijkt ook op veel te jonge leeftijd zwanger. Benieuwd hoe dat afloopt? Ik waag een gokje: Gina dumpt haar waardeloze minnaar, helpt haar dochter aan een abortus en begint in de slotaflevering trots haar eigen zaak. Wedden?

Veerle Beel

180, elke dinsdag om 20u.35 op VTM (gezien op 30 juni).


 

Lie to me

Op het eerste zicht doet 'Lie to me' een beetje denken aan 'The Mentalist', een reeks op VT4 over een ‘medium’ dat met zijn paranormale vermogens de politie een handje helpt. Maar Tim Roth is een stuk geloofwaardiger dan Simon Baker, en 'Lie to me' is een stuk interessanter dan 'The Mentalist'.

Dat heeft te maken met de insteek. 'Lie to me' is gebaseerd op wetenschappen. Iedere mens legt zijn ziel bloot in onbewuste bewegingen en gelaatsexpressies. Wat een geheven vuist betekent, weet iedereen, en wat een oprechte glimlach kan doen, weten we ook. Wel, op dezelfde manier zijn vele ‘micro-expressies’ te lezen, als tekenen van afkeer, woede, lust, verdriet, verlangen, en zo meer.

Cal Lightman (gebaseerd op de psycholoog Paul Ekman) is daar een meester in. Hij laat mensen praten en analyseert hun gelaat om te weten of ze liegen, en welke emotie ze écht in zich dragen. In de eerste twee afleveringen van Lie to me werd de theorie uitvoerig uit de doeken gedaan, onder meer door Lightman letterlijk te laten doceren in een aula.

Het was behoorlijk goed gedaan. Instructief genoeg, en tegelijk bleef het een politieserie, met steeds twee cases per aflevering. Tim Roth deed nogal denken aan 'House MD'-acteur Hugh Laurie. Hij spreidt diezelfde laconieke levenshouding tentoon, datzelfde cynisme bij momenten. Beide mannen lijken hun roeping met een zekere minachting te dragen.

De vraag is vooral wat het nu verder wordt. De serie kan niet blijven doceren, maar vermits er 42 spieren in het gelaat zijn, die zo’n 10.000 expressies kunnen veroorzaken, zijn we wel even zoet met de inventaris daarvan. Leuk is ook hoe de serie de cases meteen vergelijkt met gezichten van bekende politici en filmsterren. En hoe misdaadcases afwisselen met witteboordencriminaliteit.

De interessantste clash wordt wellicht die tussen Lightman, de sarcastische theoreticus, en Ria Torres, de knappe latina die ingehaald werd als een ‘natural’. Of hoe rede en instinct ook in deze materie tegenover elkaar zullen komen te staan.


PETER VANTYGHEM

'Lie to me'. Elke maandagavond op 2BE. Deze dubbelaflevering gezien op 9 maart.


 

Mistresses

Mistresses Wat hebben Katie, Trudi, Jessica en Siobhan gemeen? Wel, samen vormen ze één tevreden vrouw.

Met die doordenker kunnen we Mistresses goed karakteriseren. Deze BBC-serie wordt gehyped als een concurrent van Sex & the city, maar de eerste twee afleveringen boden ruim voldoende een eigen stijl om die vergelijking niet te nauw te nemen.

Katie is een arts die haar geheime minnaar hielp om te sterven. Trudi is weduwe van een 9/11-slachtoffer, en moeder van twee kinderen. Jessica is seksueel vrijgevochten. Siobhan is een advocate die een kind wil van haar echtgenoot, maar toch vreemd gaat met een collega.

Vier Britse vrouwen van middelbare leeftijd, en allevier op zoek naar seks buiten de beperkingen van het huwelijk. Het is een eigentijds thema. Of zoals een van hen het stelt: ‘Wil je seks, liefde of kinderen?’

Maar eigenlijk gaat de serie ook over vriendschap. De vrouwen bespreken zowat alles met elkaar — soms op de gekste momenten — en ze zijn ontsteld als één van hen iets achterhield. Ze helpen elkaar in moeilijke momenten met raad en daad.

De serie is lang niet zo hip als Sex & the city. Het gaat niet om nieuwe modes, frivole conversaties of de lifestyle die je móet kennen.

Trudi bijvoorbeeld voelt zich erg schuldig omdat ze veel geld incasseert als compensatie voor de dood van haar echtgenoot. Daardoor gaat ze maar aarzelend en onhandig in op de avances van een gescheiden vader die ze elke dag ziet aan de school.

Die sociaal-realistische inslag maakt Mistresses tot een kleine, mooie reeks.

Zoals eigen is aan het genre, wordt de grens van het geloofwaardige soms overschreden, want er dienen steeds nieuwe conflicten gezocht te worden. Zo zal Siobhan duidelijk problemen krijgen met de zoon van haar overleden minnaar, en moet Jessica natuurlijk de grenzen van haar seksuele smaak verder aftasten.

Peter Vantyghem

Mistresses. Elke vrijdag op Canvas om 22.10u. Gezien op 23/1.


 

Dirt

DCU_DIRT Niet zozeer geld, maar roem is de grote gangmaker van vele daden en emoties in deze tijd. En de fabrikanten van die roem weten verdraaid goed wat hun prijs is, en hoe ze mensen ertoe kunnen brengen hun ziel te verkopen voor die vijftien minuten in de schijnwerpers.

In de tv-serie Dirt vertolkt Courteney Cox de rol van Lucy Spiller, de hoofdredactrice van de bladen Dirt en Now. Het eerste is een (neerhalend) rioolblad over celebrities, het tweede een (fluwelen) boudoirblad over dezelfde personen. Spiller is zo slim te beseffen dat ze de toegang tot het tweede kan verkopen aan wie haar voedsel geeft voor het eerste.

De sukkelaar van dienst is ene Holt (Josh Stewart). Hij heeft een succesfilm gehad, daarna zeven flops, en is wanhopig op zoek naar een nieuwe hit. Als de kans zich voordoet om een geheimpje te verkopen, schrikt hij er niet voor terug een zwangere vriendin in een nachtmerrie te duwen — die uiteindelijk haar dood betekent.

Dirt toont ons de mechanismen van de paparazzi, de ziekelijke hang van sterren naar aandacht, en het ongebreidelde cynisme waarmee mensen elkaar kunnen bejegenen. Als Spiller in de eerste aflevering luid verkondigt dat ze van haar staf journalistiek verwacht, en geen roddels, klinkt dat bijzonder hol voor wie ziet hoe ze mensen manipuleert.

Tegelijk blijft ook Spiller op het einde van de dag eenzaam achter. Ze is niet bekwaam om lief te hebben en zoekt haar vertier dan in snelle scharrels, die ze er vervolgens van verdenkt haar op te vrijen om media-aandacht te krijgen.

Deze moralistische reeks moet niet al te serieus genomen worden. De materie is verre van nieuw, al blijft ze actueel. Cox brengt het er in haar eerste post-Friends-rol keurig vanaf, maar het snelle ritme en de flashy beeldtaal van de reeks laten haar weinig kans om meer te zijn dan een venijnige moordgriet.

De interessantste figuur is wellicht Ian Hart, als de fotograaf Don Konkey. Hij lijdt aan schizofrenie en vertoont de onmogelijkste afwijkingen: zo spreekt hij liever niet omdat hij zijn woorden ziet veranderen in wormen. En hij zet zijn hoedje niet af omdat het anders bloed regent op zijn hoofd.

In haar geheel oogt deze serie van Cox en haar echtgenoot David Arquette eigentijds en sensueel, maar dat is niet voldoende. Televisie is intussen een decennium verder en zou dit thema veel diepgravender, en minder flashy, moeten aanpakken. Of met wat meer humor, dat vooral. Nu overheersen vooral donkere gedachten. En dat is geen interessante keuze voor een thema dat al overbekend is.

Peter Vantyghem

Dirt. Elke donderdag om 20.35 uur op 2BE (gezien op 8 januari).


 

Van Vlees en Bloed

Avb010109-4 De miniserie Van Vlees en Bloed is door de makers Michiel Devlieger en Tom Van Dijck omschreven als zeer Vlaams, maar ook zeer 2009. Van dat laatste zijn we in de eerste aflevering niet erg overtuigd geraakt, maar wat niets is, kan komen.

Het gegeven is bekend. Beenhouwerij Vangenechten is een familiezaak, gelegen op het saaiste Vlaamse kruispunt dat u zich kunt voorstellen. Luc en André drijven de zaak, maar op de achtergrond zwaait ‘moemoe’ nog steeds de plak. Ze blijkt de zaak ook nog steeds op haar naam te hebben staan.

Tot op een ochtend Rudy, de zoon van Andre, terug voor de deur staat. Hij trok er jaren geleden uit om zichzelf te vinden en zijn vader te ontlopen. Bij Andre is de wrok over dat verraad van zijn ‘vlees en bloed’ nog niet verteerd, maar de vrouwelijke meerderheid van de familie is wat blij de verloren zoon terug te hebben.

Best mogelijk dat dat zeer 2009 is, maar die diepere lijnen herinneren we ons maar al te goed uit pakweg het vroege werk van Hugo Claus, dat ook al terugging op eerdere meesters. De norse, patriarchale vader. De sussende moeder. De verloren zoon. Weinig open geesten in de omgeving. En er loopt in de figuur van Herman een eigentijdse versie van de dorpsgek rond.

Dat Van Vlees En Bloed natuurlijk ook van déze tijd is, zit hem in de toon. De makers duiken met veel plezier in de wereld van de middenstand om de kijker van daaruit een spiegel voor te houden. De kleine kantjes, de spelletjes, het etter en alle ondeugden worden vlot gepareerd met heel menselijke reacties, warme familieliefde, sterke banden en veel bitterzoete humor.

Het milieu van de beenhouwerij was nog niet eerder geëxploiteerd in de Vlaamse televisiewereld. Het is visueel een goeie vondst, die niet enkel een schitterende begingeneriek oplevert, maar tussen alle kleine drama’s door laat zien hoe gehakt gemengd wordt en varkens met het hakmes uiteen geslagen worden.

Maar tegelijk verwarde de serie zo vlot realisme en kolder, dat je niet altijd goed wist wat het nu was. Soms zag je grappen waar die er niet waren, dan weer woog de ernst ineens te zwaar door op de humor.

Vooral Peter Van den Eede wekte dat dubbele gevoel op. Hij speelt een gepensioneerde inspecteur in het katholiek onderwijs, die eerst maniakaal om een almoezenier roept en daarna al te overhaast de laatste ziekenzalving wil toepassen op zijn schoonmoeder. Een minutieus en opportunistisch pietje-precies, met wie je niet meteen goed weet of je in een drama of een comedy-serie zit.

Het was best onderhoudend, maar ik miste een spanningsboog en een duidelijke toon. Maar dat is reden genoeg om uit te kijken naar de volgende aflevering. De schaakstukken zijn netjes geplaatst, nu kan het spel beginnen.

Peter Vantyghem

Van Vlees en Bloed. Elke donderdag op Eén op 21.15u. Deze aflevering gezien op 1 januari.


 

De Smaak van De Keyser

Keyser De Smaak Van De Keyser werd de voorbije dagen breed aangekondigd als Vlaamse kwaliteitsfictie én als een nieuwe boost voor het Limburgse toerisme. Na de eerste aflevering moeten we zeggen dat beide doelstellingen gehaald zijn.

Helena De Keyser wil haar stervende man Georges wel zeggen dat ze hem graag ziet en dat hij daarom niet mag doodgaan, maar eigenlijk wil ze vooral weten wat er gebeurd is met de échte liefde van haar leven, Alfred Lenaerts. Die is omgekomen in de oorlog en daar moet Georges volgens haar meer van weten.

Uit dat gegeven ontspint zich een familiesage van drie generaties, tegen de achtergrond van een oude jeneverstokerij. En in het begin ook tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog.

Het is een sage over sterke vrouwen. Vooral Katelijne Damen maakt indruk als de vermoeide, maar onverzettelijke oudere Helena De Keyser die haar principes aankleeft en zichzelf herkent in haar kleindochter Alessandra (Laura Verlinden). Die zal haar helpen om de waarheid te vinden.

Ook sterk was de vertelwijze. Het verhaal alterneert vlot tussen 1939 en 2007, met snelle maar soepele overgangen. Het is even wennen, ook aan het taalgebruik, maar zodra je de techniek doorhebt en het accent verstaat, sleept het verhaal mee. De vraag is of de serie gaandeweg krassen in de ziel zal nalaten.

De passages uit 1939 oogden nu heel bucolisch, met een al te expliciete link tussen het ongerepte, kruidenrijke platteland en de kwaliteit van de jenever. Het zou soms wat grauwer mogen, want de vraag die hier gesteld wordt is grauw. Zoals Helena het in het begin stelt: 'Vriendschap is belangrijk, maar de liefde, die ben ik niet veel tegengekomen.'

We zijn benieuwd hoe de sfeer van een Vlaamse streekroman, die in de eerste aflevering heerste, kan doorbroken worden. Want de komende weken barst de Wereldoorlog los, en daarna verspringt de serie naar de jaren 1960. En blijven Helena en Alessandra op zoek naar de waarheid.

Peter Vantyghem

De Smaak Van De Keyser. Te zien op zondagavond op Eén, rond halftien. Gezien op 7 december.


 

Britse Wallander is even nors

Branagh_2 Engeland heeft sinds gisteren zijn eigen versie van Wallander. Een Zweedse versie, zoals die bij ons te zien was, bleek geen vertrouwen te wekken bij de BBC. Maar met Kenneth Branagh in de rol van Kurt Wallander, was de omroep wel happig. Het relativeert nogmaals de ‘openheid’ van de Britse blik op de wereld.

In eerste instantie werden drie lange afleveringen gemaakt. In Ystad nota bene, het plaatsje in Zuid-Zweden waar de boeken van Henning Mankell zich afspelen en waar ook de Zweedse serie is opgenomen. De meeste acteurs zijn Brits. De Zweedse impact beperkt zich tot de figurantenrollen en de landschappen.

Maar het dient gezegd: de Britten hebben er iets moois van gemaakt. En ze blijven vrij dicht bij de essentie. Heel erg moeilijk is dat niet, want Wallander deelt nogal wat kenmerken met de Britse speurneus Morse. Ze zijn allebei nogal somber van aard, ze drinken graag een glas, en hun sociale contacten verlopen stroef. Maar ze denken ook diep na en lossen hun zaken op door een combinatie van scherpzinnigheid, een cynische wereldvisie en een hardnekkige beroepseer die hen dwingt niet af te laten.

Branagh, die we eerder vooral in uitbundige rollen kenden, doet hard zijn best om een grote melancholie uit te stralen. Hij praat binnensmonds, loopt rond met een stoppelbaard, gaat diep gebukt onder de mislukking van zijn huwelijk. Veel woorden heeft hij niet nodig, en menselijk leed grijpt hem diep aan.

De Britse serie oogt iets moderner dan de Zweedse. De camera kruipt graag in het hoofd van personages en gebruikt verschillende surrealistische effecten om een thuisloze sfeer op te wekken. Er wordt heel mooi gebruik gemaakt van de landschappen. Je ziet dat het productiehuis Left Bank hier iets blijvends van wilde maken.

Voor niet-Engelssprekenden is het bijna onmogelijk deze serie op de BBC te volgen. Of ze ooit naar Vlaanderen komt, is af te wachten: de Zweedse Wallander is intussen alweer op pad voor nieuwe moordzaken.

Peter Vantyghem

Wallander. Op zondag op BBC1 rond 22 uur. Gezien op 30 november.


 

CRANFORD

Het vijfdelige drama Cranford begint traag en ouderwets. We zagen dametjes met kapjes, mensen die zich met paarden verplaatsen en niet wisten hoe ze een sinaasappel moeten opeten, en een dokter die zijn nieuwe assistent bezwoer dat er nooit iets gebeurt in Cranford.

Het was zaak even door te bijten, want Cranford gaat niet over grote gebeurtenissen, maar over subtiel verschuivende sociale patronen halverwege de negentiende eeuw. Die worden beschermd door voornamelijk ongehuwde vrouwen, de echte macht in dit Noord-Engelse plattelandsdorp.

Maar eenmaal de vooroordelen verzwonden waren, bloeide deze miniserie prachtig open. Je zag hoe zorgvuldig de veranderingen, die steeds sterker op de voorgrond zullen treden in het verdere verloop, zich in deze eerste aflevering installeerden.

De jonge dokter die aankomt brengt een nieuwe wereldbeeld binnen. De legerkapitein moet een 'taak' vervullen, maar pocht ondertussen met nieuwlichter Charles Dickens. De secretaris van de lokale gravin pleit voor onderwijs voor de lagere klassen.

Elizabeth Gaskell, naar wiens boeken deze serie gemaakt is, plaatst die veranderingen tegenover het 'decorum', het geheel aan sociale tradities, die deze gemeenschap in stand houdt. Het was lachen met de roddeltante (Ms. Pole) van dienst, maar de toon was verder vooral bedaard en erg ingehouden. De rust van Cranford is erg broos.

Dit is topkwaliteit van de BBC. Sterke acteurs, met vooral Eileen Atkins (als het centrale morele gezag Ms. Deborah) in een glansrol. Het soepel vertelritme, de overvloed aan details, het wijze scenario en de ervaren beeldtaal maakten van dit nostalgische, bitterzoete tv-drama een lust voor oog en geest.

Peter Vantyghem

Cranford is elke zaterdag te zien op Eén, rond 22 uur.  gezien op 29 november.


 

Sea Patrol

Seapat Eén is ‘down under’ gaan shoppen en heeft daar Sea Patrol op de kop kunnen tikken, de duurste fictiereeks die ooit in Australië gemaakt is. De televisiezender Nine Network had maar liefst 12,5 miljoen dollar veil voor de eerste reeks van 13 afleveringen.

Sea Patrol probeert het reilen en zeilen van de Australische kustwacht zo realistisch mogelijk weer te geven. Maar zelf kreeg ik een groot déjà-vu-gevoel. Ik dacht werkelijk naar een spin-off te kijken van onze eigenste Vlaamse serie Windkracht 10.

Alleen speelt hier niet de Seaking-helikopter maar het schip HMAS Hammersley de hoofdrol, en is het 40ste smaldeel van de Luchtmachtbasis van Koksijde vervangen door een bende gedreven Australische mariniers. Deze mariniers hebben in de eerste aflevering een illegale vissersboot onderschept. En zoals je kon voorspellen volgde er meteen al een nieuwe ‘scramble’, want op een naburig eiland werd er een biologe vermist.

Als ze uiteindelijk op sterven na dood op het strand wordt gevonden, moet een marinier op advies van de ‘medic’ aan boord van het schip – de communicatie verloopt bijzonder moeilijk – een opening snijden in de keel van het slachtoffer en de loop van zijn pistool gebruiken als buis om de biologe zuurstof te geven.

En ja, tot overmaat van ramp vliegt intussen de vissersboot in de fik, en eventjes later dobberen de twee overgebleven vissers en evenveels mariniers in hun zwemvesten in volle zee. Geloof me of niet, maar ik zat voortdurend naar de lucht te kijken: waar bleef die Seaking toch om hen uit het water te ‘winchen’. Neen, het was wachten tot ze op de Hammersley met de verrekijkers hen in het vizier kregen.

En er zijn nog gelijkenissen tussen Windkracht 10 en Sea Patrol. De luitenant-commandant bleek in een vorig leven al een korte romance te hebben gehad met een van zijn studenten, en het toeval wil dat zij nu ook aan de slag gaat op de HMAS Hammersley.

Ja, het ziet er naar uit dat ook het soapgehalte van Sea Patrol vrij hoog zal liggen. De makers gaan er prat op de reeks nagenoeg volledig werd opgenomen op locatie op zee en dat alles in nauwe samenwerking met de Royal Australian Navy is gefilmd, maar dat is zeker geen garantie voor boeiende televisie.

Leo Bonte

Gezien vrijdag 14 november om 21.55 uur op Eén.


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs