Leuven Hulp

Leuvenhulp Gevangenen en het leven in de gevangenissen. Het zal de tv-makers en de mensen thuis altijd blijven intrigeren.   Woestijnvis maakte met de serie Leuven Hulp een 'Het Leven zoals het is: Gevangenis'. Maar eigenlijk is die omschrijving veel te kort door de bocht, want Leuven Hulp is een documentaire van uitzonderlijke kwaliteit.

Drie maanden lang mochten vier documentairemakers van Woestijnvis vrij filmen in de hulpgevangenis van Leuven Centraal. In Leuven Hulp verblijven negentig mensen in voorhechtenis en een zestigtal veroordeelde gedetineerden. Daarnaast zitten er ook een veertigtal psychiatrische patiënten die ernstige of kleine misdrijven hebben gepleegd. Geregeld zitten er meer dan dertig nationaliteiten bij elkaar.

Aanleiding voor de documentaire was het theaterproject dat de theatermakers Thomas en Ewout in de gevangenis probeerden op te zetten mét gedetineerden. Maar het werd uiteindelijk veel meer dan een verhaal over een theatervoorstelling.

Niks bleef voor de documentairemakers verborgen, alles mochten ze van de directie van Leuven Hulp filmen.
Het leverde drie kwartier lang en vlak voor De Slimste Mens prachtige, pure televisie op over gedetineerden die zware feiten hebben gepleegd, maar eigenlijk toch ook maar mensen blijken te zijn. 

We maakten maandagavond in de eerste aflevering kennis met Bogdan, Christos en Nico. Bogdan, de knuffelbeer die samen met zijn ouders uit Bulgarije vluchtte, kookte samen met zijn celgenoot spaghetti in de koffiezet en droomde van lamskoteletten. Op het einde had je hem haast vergeven dat hij tot twee keer toe veroordeeld werd voor dealen van drugs in megadiscotheken.

'Er zijn vogels en arenden', zei hij in vlekkeloos Nederlands. 'De vogels zijn de brave mensen die altijd gaan werken en de arend gaat met alles lopen. Voor elke 100 vogels is er een arend. Ik zal altijd een klein arendje zijn', glimlachte Bogdan. Alvorens te beseffen dat hij eigenlijk veel te soft is voor de stiel van drugsdealer. En dat hij zijn ouders zoveel verdriet doet. 'Zij wenen en zeggen me: zijn we daarvoor uit Bulgarije gevlucht? Om u hier in de cel te zien zitten?'

Bogdan komt vrij tijdens de documentaire maar hij moet nog vijf extra dagen binnen blijven omdat hij niet weet op welk rekeningnummer hij de borg van 2000 euro die de rechter hem heeft opgelegd, moet storten. En niemand in de gevangenis kan hem helpen. Ook dat zijn de Belgische gevangenissen zoals ze zijn anno 2009.

De angstaanjagende Christos is geïnterneerd en weet niet wanneer en of hij ooit nog vrij komt. Hij vult zijn leven met spieren kweken en joints roken. Voor wie het zien wil, is Chistos het levende bewijs dat mensen met psychiatrische problemen eigenlijk niet in en gewone gevangenis horen maar in psychiatrische instellingen. Schuldbesef lijkt hem compleet vreemd.

Niet zo voor Nico, de 'fatik' van de gevangenis die uren en uren lang gangen schuurt en wc's poetst omdat dat 'de tijd doodt'. 'Het wordt tijd dat ik de rol van vader op me kan nemen voor mijn tweeling van acht. Het heeft nu lang genoeg geduurd'.  De welbespraakte Nico zit al vijf jaar binnen. God weet voor welke zware feiten want wie vijf jaar in de cel zit, heeft heel erge dingen gedaan. En toch lijkt hij het nu begrepen te hebben. 

De VRT moet drastisch bezuinigen. Het is te hopen dat schitterende programma's als Leuven Hulp daardoor niet niet meer kunnen gemaakt worden.

Mark Eeckhaut

Leuven Hulp, maandag gezien op Eén, 21.15

 

Het onvoltooide land

Onvoltooid Oud-premier Wilfried Martens vertelde dat ze hem ‘een surrealist’ noemden toen hij in 1958 pleitte voor een federaal België. Een halve eeuw later is dat een uiterst gematigde opvatting geworden, nu zelfs grote Vlaamse politieke partijen officieel ijveren voor een nog veel verder gaand confederalisme. En anders dan de federalisten van toen, worden aanhangers van het separatisme vandaag niet door de Staatsveiligheid in de gaten gehouden, maar mogen ze BV’s worden in spelletjes op de openbare televisie.

Het is dus snel gegaan met de staatshervorming. Hoe snel precies, viel te leren uit de eerste aflevering van de vierdelige serie Het onvoltooide land van VRT-hoofdredacteur Jos Bouveroux, die de geschiedenis van de communautaire verhoudingen sinds de Tweede Wereldoorlog vertelt.

Dat eerste deel toonde vooral hoe politieke conflicten als de Koningskwestie of de Schoolstrijd al snel een communautair tintje kregen. Dat kwam eerst doordat in die conflicten een overwegend katholiek en conservatief Vlaanderen tegenover een overwegend socialistisch en progressief Wallonië kwam te staan, en vervolgens doordat het Vlaanderen almaar beter verging, terwijl Wallonië economisch in een sukkelstraatje belandde.

De serie vertelt het verhaal op een klassieke, chronologische, maar ook afstandelijke manier en zonder veel jargon. Haar grote verdienste is dat ze dit verhaal in een ruimere historische context inpast. Daarvoor zorgen onder meer de korte interventies van de Vlaamse socioloog Luc Huyse en diens Franstalige collega Vincent de Coorebyter, aangevuld met beknopte commentaren van politieke actoren van toen, zoals de Vlaamse christendemocraat Wilfried Martens en de Franstalige socialist Philippe Moureaux.

Dat levert een goed uitgebalanceerd geheel op, zozeer zelfs dat – o, uitzondering! – ook de RTBF de reeks zal uitzenden, op 19 mei alle vier de afleveringen op één avond. Het geheel is snedig gemonteerd – elke aflevering duurt ook maar een half uur. De makers deden zelfs de moeite om de bevrijding van 1944 te ensceneren, wat ze voortreffelijk deden, maar waarvan de goede zin toch wat in het ongewisse bleef. En deze enscenering leed onder een euvel dat wel vaker voorkomt bij historische reconstructies: de uniformen van de geallieerde soldaten zagen er veel te netjes uit, zoals hun voertuigen ook te hard blonken.

Marc Reynebeau

‘Het onvoltooide land’, Canvas, zondag 21u.


 

De zevende dag

E_zeve_logo_2008De toog is terug! Twintig jaar geleden startte het zondagse discussieprogramma als een soort uitstalraam van allerlei streekbieren. Ondertussen praatte toenmalig moderator Tony Van den Bosch er op los en vroegen de kijkers zich af of de gasten op een legale manier met de auto terug naar huis reden. 'Ik voel me op mijn gemak,' grinnikte speciale gast Steve Stevaert afgelopen zondag. 'Ik sta aan de toog.' Ondertussen maakten de typische streekbieren plaats voor sinaasappelsap, koffie en wijn.
 
De zevende dag onderging een zoveelste gedaanteverwisseling. Als anker vervangt Indra Dewitte voortaan Alain Coninx. Het decor kreeg ook een drastische face-lift (met merkwaardige kleurencombinaties) waarbij het publiek netjes werd verstopt: je zag het niet maar je hoorde het af en toe wel applaudisseren. De inhoud bleef nagenoeg dezelfde. Het programma blijft een zondagse actualiteitsmix met onderwerpen uit de wereld van de politiek, de economie, de cultuur en de sport. De zevende dag wil in de toekomst ook verbreden door bijvoorbeeld meer aandacht te besteden aan lifestyle. Meer dan een overbodig nummertje over truffelolie leverde dat vooralsnog niet op.
 
De trailer voor het programma deed de kijker geloven dat het programma garant staat voor nieuws. Dat is ook zo. Op zondag verschijnen de kranten niet. Een nieuwsmonopolie en een goede selectie van gasten garanderen bijgevolg materiaal om de daaropvolgende nieuwsuitzendingen te vullen. Helaas liep dat aspect bij de eerste uitzending niet van een leien dakje. Kersvers premier Herman Van Rompuy (CD&V) wilde zijn zondagsrust respecteren.
 
Gezien de actualiteit in het Midden-Oosten minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht (Open VLD) een eervolle vervanger. Hij maakte zelfs een kritische opmerking over de manier waarop Vlaanderen Israël van wapens voorzag. Helaas ontging het Dewitte dat De Guchts eigen partijgenoot, Patricia Ceysens, hiervoor de verantwoordelijkheid draagt.
 
Het eigenlijke politieke debat ging helemaal de mist in. Drie politici en de advocaat Hans Rieder kruisten de degens over de manier waarop de Belgische overheid een aantal gangsters had vrijgelaten nadat een vormfout was vastgesteld. De techniciteit van het onderwerp maakte de discussie compleet onbegrijpelijk. Stevaert gaf dat achteraf eerlijk toe. Dezelfde vaststelling had ook Marc Vandelooverbosch, de moderator van het debat, kunnen maken.
 
Indra Dewitte muntte uit als ideale gastvrouw. De gesprekjes kabbelden en etaleerden een sfeer die je in de reclamebladen tegenkomt als er tussen de advertenties wat content moet worden geleverd. Blijkbaar wil Een het risico niet lopen dat er kijkers afhaken wanneer iets op de dag des Heren al te scherp wordt geformuleerd.
 
Op zich valt aan het format van De zevende dag niet zo veel te veranderen. Goed, op tijd en stond een eigentijds decor of een nieuw anker kan altijd. Maar het programma staat of valt met een subtiele mix van onderwerpen die de afgelopen week hebben beheerst of de nieuwe week zullen kleuren. Daarbij past een interviewtechniek die gasten dingen laten zeggen die ze niet van plan waren om prijs te geven. Anders groeit het programma nooit uit boven wat behang bij het zondagsaperitief. Vervolgens pruttelt niemand tegen als het verlossende 'aan tafel' klinkt.
 
Bart Brinckman
 
De Zevende Dag, elke zondag om 11.00 uur op Een (gezien op 11 januari)

 

Family Matters

Familymat Vier Nederlandse gezinnen met een losgeslagen puber trekken samen naar een boerderij in de Franse Pyreneeën, waar ze onder leiding van Keith Bakker aan drie weken survival beginnen. Alsof hun leven voor die tocht al geen 'survival' is: deze gezinnen houden met moeite het hoofd boven water, omdat ze niet meer weten hoe ze hun 'probleemkind' moeten of kunnen aanpakken. 'We moeten elke dag alle zeilen bijzetten. Ons gezin is kapot aan het gaan', zei de vader van Abel (17). Koning Abel, noemde Bakker hem: alle aandacht, alle zorg in het gezin draait immers rond die jongen en zijn drugsverslaving.

Bakker heeft zelf een verleden vol verslaving, en runt nu een prive-afkickkliniek in het Nederlandse Wassenaar. Als ervaringsdeskundige kan hij zich goed inleven in de problemen van de jongeren. De ergste verslaafden die hij ooit gezien heeft, zijn de computerverslaafden. Zo zit er ook een jongere in het programma. Mike (16) kan gerust een hele dag doorbrengen met het spelen van computergames 'en het doodmaken van medespelers'. Sterker, hij kan nauwelijks een uur zonder. Daar wordt hij extreem chagrijnig en agressief van.

Verder doen ook Kicky (15) en haar moeder Anja mee, die elkaar voortdurend tegen de haren instrijken terwijl Kicky 'alles doet wat niet mag'. Ten slotte is er nog de agressieve Davy, over wie we in het eerste deel van deze serie niet zoveel vernamen. Dat is voor een volgende aflevering. Bakker liet om te beginnen elk gezin naar zijn privé-praktijk komen, om er het probleem te benoemen. Mike, Kicky, Abel: ze zeiden alledrie hetzelfde. Namelijk, dat ze geen band hebben met hun ouders, en daar ook niet naar verlangen. 'Ik zie mijn moeder al lang niet meer als mijn moeder. Ze is meer... een soort tante', zei Kicky.

Mike zat zich dood te ergeren aan de verplichte opdracht om twee uur lang samen met zijn ouders aan tafel te zitten, 'zonder gsm en zonder tv of computer'. Het ging hem niet goed af. 'Ik praat eigenlijk nooit met mijn ouders', zei Mike. Hij hield het ook niet vol. Hij kon niet blijven zitten. Voor hij wegliep, zei hij nog: 'Ik haat jullie.'

Het lijkt me een uitstekend idee om het hele gezin mee te nemen naar een onherbergzame plek. Daar moeten ook de ouders hun oude gewoontes afleggen. Het is niet dat deze ouders van slechte wil zijn, verre van zelfs. Maar het is moeilijk om uit een negatieve spiraal, van zeuren en boos worden, los te komen als je puber je zo op de proef stelt. In volgende afleveringen zullen we zien dat ook zij voor de uitdaging worden gesteld om met hun eigen verdriet en hun eigen kwetsuren af te rekenen, zodat het gezin vrijer kan ademen en er verse lucht binnenstroomt om op een nieuwe manier naar elkaar te kijken. Een mooi experiment, waaruit veel begrip spreekt, en geen sensatie.

Veerle Beel

Family Matters, elke dinsdag om 20u.25, Ned. 3 (gezien op 16 december).


 

Low Impact Man

Low

Red de wereld, begin bij jezelf: dat is het credo van Steven Vromman, alias de Low Impact Man, een Gentenaar met twee tienerkinderen die een half jaar loopbaanonderbreking heeft genomen om te werken aan zijn ecologische voetafdruk. Die is, bij aanvang van het experiment, al bijzonder laag. Vromman is niet meteen het type dat op vrijdagavond met de kinderen naar Ikea tuft voor een portie vleesballetjes en in één beweging een nieuwe dekbedovertrek en wat kerstverlichting mee graait. Maar hij wil zijn voetafdruk terugvoeren van 3,4 naar 1,6 hectare - het Belgische gemiddelde is 5,1; het streefdoel 2,1. Daartoe bant hij behalve de auto ook zoveel mogelijk elektriciteit, gas en consumptie uit zijn leven. Canvas registreerde het experiment in een driedelige documentaire.

U slaat paars uit van zoveel groene ijver? Dan heeft Canvas aan u gedacht. Het experiment van de Low Impact Man wordt immers van commentaar voorzien door Patrick De Witte, die zichzelf introduceert als een cynicus, maar zich toch veeleer opstelt als een milde scepticus, en die een stem geeft aan de luiheid in elk van ons. Hij wikt en weegt de geloofwaardigheid van Vrommans maatregelen en noemt diens nieuwe leven 'even comfortabel als een sumoworstelaar die zich in een maatje 28 van jeans probeert te wurmen'.

Het evenwicht in deze documentaire zit goed: omdat De Witte op zijn snedige manier een deel van de achtergrondinformatie voor zijn rekening neemt, hoeft Vromman niet de pedante groene jongen uit te hangen en is er ook in zijn verhaal plaats voor humor en relativering - grotendeels afkomstig van zijn zoon. De opzet is vooral educatief, maar Low Impact Man is ook een fris verhaal over een idealist in tijden van massaconsumptie - probeer op de stofzuigerafdeling van Mediamarkt maar eens uit te leggen dat je liever een vuile vloer hebt dan een vuile planeet.

Na één etappe, waarin Vromman onder meer kookte met een hooikist, op zoek ging naar een tweedehands badstopje en als een holbewoner kampeerde in Zweden, had hij zijn verbruik al herleid tot 2,5 hectare. Wij zien het ons niet meteen nadoen, maar viseerden na een halfuur kijken al wel de apart verpakte theezakjes en de waterkoker in onze keuken. Benieuwd of die er over drie weken, als het hele drieluik gepasseerd is, nog zullen staan.

Dorien Knockaert

Low Impact Man, gezien op dinsdag 9 december op Canvas. Herhaling van deel 1 op vrijdag 12 december om 23.25 uur.

www.lowimpactman.be


 

Nooit gedacht

Martens2 Een gewezen premier die op de nationale televisie gezellig zit te keuvelen over het verschil tussen een vaginaal en een clitoraal orgasme. Ik dacht dat ik al alles had meegemaakt op de VRT maar wat Wilfried Martens woensdagavond ten beste gaf bij Rik Torfs komt in de annalen van de vaderlandse televisiegeschiedenis. De 'man van negen regeringen, drie huwelijken en één God', zoals hij werd aangekondigd, bleek immers vooral de man van de zinnelijkheid te zijn.

Toegegeven. Hij had het ook over de herinneringen aan zijn vader, die overleed toen Martens nauwelijks zeven was. Voor hem had de puber Martens jaren later een gedicht geschreven. Een gedrocht van een gedicht zo bleek. Maar Martens zal het, zei hij, straks in het hiernamaals, voor zijn vader debiteren. De man die twaalf jaar ons land geleid heeft had het ook over zijn moeder, die jammer genoeg nooit mocht meemaken dat hij premier van België werd. En over koning Boudewijn die op de vooravond van de hartoperatie aan een 'ontroerde' Martens vroeg om de ziekenzalving te ondergaan.

De mooie voorzet van de briljante gastheer Rik Torfs, die bijna letterlijk proefde van het geweldig mooie woord 'tsjeven', werd door Martens maar al te graag binnengekopt. Want van tsjevenstreken weet de CVP-er naar eigen zeggen alles. Denk maar, zo oreerde hij, aan het feit dat 'een kliek' in de partij het in 1999 zo gespeeld had dat niet hij zelf maar wel een zekere Miet Smet als eerste op de Europese lijst stond. Even kwam er een wel zeer venijnige trek rond de mond van de premier. Maar die verdween al gauw. Want in hoofdzaak ging het programma niet over familie, religie of politiek. Maar wel over heerlijke seks.

Met op zijn schoot een editie van het 'Volkomen Huwelijk' van professor Van de Velde (een boek dat zijn eerste editie kende in 1927 en volgens een Martens op de 'index stond') vertelde hij smakkend over de geheimen van een goed gedraaide tongkus. Verder gaf hij glimmend toe dat hij al eens graag aan een vrouw snoof en had hij het gnuivend en weliswaar in het Latijn, over de kunde van het kittelen van het vrouwelijke geslacht. Deze man heeft twaalf jaar het land geleid, dacht ik even.

Mijn dochter zat naast mij op de bank naar het programma te kijken. Geboren in 1983 heeft ze Martens nooit bewust meegemaakt als premier van dit land. Voor haar was het een openbaring. Ze proestte het verschillende keren uit van plezier en plaatsvervangende schaamte. En op het eind vatte ze het perfect samen: dit is een gefrustreerde vent.


Peter Vandermeersch

Nooit gedacht. Elke woensdag op Canvas rond 22.30 uur. (Gezien op 26 november)

 

Vreemd volk aan het front

Vreemdvolk Al sinds de start van Canvas is Hitlers Derde Rijk een ‘vaste waarde’ in het programmaschema. En dat is op zich toch wel merkwaardig, want de impact van de Eerste Wereldoorlog op onze mensen en contreien was zovele keren groter. Dat er minder archiefbeelden voor handen zijn en de laatste getuigen van de Grote Oorlog intussen zijn overleden, zal ongetwijfeld een rol spelen.

Ondanks die beperkingen heeft Canvas met Vreemd volk aan het front bewezen dat er boeiende televisie kan gemaakt worden over die verschrikkelijke oorlog. Hierbij geholpen door de originele invalshoek: de duizenden en duizenden ‘vreemdelingen’ die aan de zijde van de geallieerden tegen de Duitsers vochten of als arbeiders werden ingezet in de frontstreek rond Ieper.

Zonder het totale plaatje van de Grote Oorlog en de onzin van vele veldslagen uit het oog te verliezen, leggen de makers Tim Trachet en Jan Coulommier het accent op het multiculturele aspect van de oorlog. Hoe de mensen uit de Westhoek met veel verbazing maar ook als bange blanke man of vrouw naar al dat vreemd volk met hun donkere huid keken. En hoe binnen de kortste keren de wildste en gruwelijkste verhalen de ronde deden over de wreedheden die de Noord-Afrikaanse soldaten uitvoerden. Maar ook hoe de Britten en Fransen toch enig respect opbrachten voor de gewoonten en tradities van al die verschillende volkeren, en de Duitse vijand propaganda voerde tegen de ‘zwarte barbarij’.

Dat minder bekend aspect van de Grote Oorlog wordt in Vreemd volk aan het front op een klassieke manier verteld, zij het met een weliswaar vrij snelle montage van archiefbeelden, enkele getuigenissen en duiding door historici. Het ontberen van overlevenden van WO I, weten de makers handig te camoufleren door de persoonlijke commentaren uit de dagboeken van onder meer de toenmalige pastoor van Dikkebus bij Ieper, in het verhaal te verwerken. Histories, ooit één van de pijlers van Canvas, is al lang niet meer, maar de makers van weleer bewijzen hier dat ze de stiel nog niet verleerd hebben.

Leo Bonte

Gezien op dinsdag op dinsdag 4 november om 22.10 uur op Canvas
 

Russia: a journey with Jonathan Dimbleby

Dimbleby Het eerste shot maakt het al duidelijk; de makers van deze BBC-reeks hadden een stevig budget. Jonathan Dimbleby is in een 4x4 op weg naar Moermansk terwijl er adembenemende luchtopnames gemaakt worden van de wegen en de omgeving. Het probleem van Russia: a journey with Jonathan Dimbleby ligt dan ook niet bij de beelden, maar bij de inhoud.

Presentator Jonathan Dimbleby herhaalt tijdens de eerste episode een aantal keer dat hij niet het Rusland van het verleden wil tonen, maar dat van nu. Toch maakt hij meer dan eens een (toegegeven, vaak leerrijke) uitstap naar het verleden en lijken alle gesprekken door datzelfde verleden geïnspireerd. De tocht gaat ook oerend hard. Voor je het als kijker goed en wel beseft, is Dimbleby Moermanks of Sint-Petersburg alweer uit en op zoek naar een volgende stad.

Dimbleby mist tijdens zijn zoektocht onbevangenheid. Hij slaagt er maar niet in zijn vooroordelen af te schudden, straalt Britse arrogantie uit en lijkt een rolletje te spelen (vooral de ‘spontane’ scènes waarin hij leest of over de zee uitkijkt zijn erg geforceerd). Alles is tot in de puntjes voorbereid en er lijkt geen plaats voor improvisatie. Dimbleby slaagt er ook niet in een band te smeden met de ‘gewone Rus’. Als een Rus hem uitlegt dat hij best opnieuw in de jaren ’50 en ’60 zou kunnen leven, kan hij zijn verbijstering niet verbergen. Als rijkeluiskinderen in Sint-Petersburg hem zeggen dat ze niet in democratie geloven, noemt hij hen ‘oppervlakkig’, zonder naar hun ideeën te vragen.

Russia gaat op zoek naar het échte Rusland, maar blijft steken in pseudo-filosofisch gemijmer en clichés. Dimbleby ziet in alles vergezochte metaforen; tijdens een stevige massage vergelijkt hij zichzelf zowaar met het Russische volk.

Geef mij dan maar Martin Heylen. Hij heeft een schijntje van het budget van deze BBC-reeks maar slaagde er met Terug naar Siberië wel in de ‘gewone Rus’ te portretteren en diepgang te leveren. Russia is een visueel verbluffende reeks, maar slaagt er niet in het Rusland achter de krantenkoppen te vatten. Net wat de reeks wél had beloofd te doen. Een ontgoocheling.

Kristof Hoefkens

Russia: a journey with Jonathan Dimbleby, elke maandag om 22.05 uur op Canvas.


 

International Terrorism since 1945

Franco ‘Pas op! Steek vlug de straat over, want daar loopt iemand van de Guardia Civil!’ riep Estibaliz, een Spaans-Baskische vriendin uit Vitoria, me ooit toe, tijdens een avondje stappen in Madrid. ‘Een politieagent kan een doelwit van Eta zijn’, klonk het. Toen we de straat overstaken, moesten we onwillekeurig glimlachen. ‘Vreemd, zelfs wij zijn allebei na Franco’s dood geboren. Waar gaat deze strijd eigenlijk nog over?’ voegde deze Baskische er zelf aan toe.

Veel Etarras, of leden van de Baskische terreurgroep Eta, zijn vandaag nog een stuk jonger. Omdat een deel van hen jonge twintigers zijn die in democratisch Spanje zijn geboren, komt het vreemd over wanneer ze roepen dat ze de zware repressie van het Baskische nationalisme onder dictator Franco willen wreken. Franco stierf in 1975.

De documentaire op Canvas behandelde het Eta-terrorisme wat mij betreft te zakelijk en te afstandelijk. De kijker komt veel te weinig te weten over wat Eta vandaag in de Spaanse en Baskische maatschappij betekent. Een halfuur lang wordt gefocust op een decennialang historisch overzicht, waardoor er voor duiding en actualiteit amper ruimte overblijft.

Behalve een inzicht in ‘Eta in 2008’ had ik gehoopt op een vergelijking met Noord-Ierland. ‘Eta en het IRA werkten nauw samen’, zegt de commentaarstem. Verder geen woord over de enorme verschillen tussen beide bewegingen. Het IRA had met Gerry Adams en Martin McGuinness krachtige leiders, die de gewapende achterban er uiteindelijk van wisten te overtuigen de politieke weg in te slaan. Dat staat haaks op de situatie in Baskenland, waar de politieke vleugel Batasuna vaak niet eens weet wanneer de volgende Eta-aanslag is gepland.

Ten slotte staat de documentaire onbegrijpelijk genoeg amper stil bij de terreuraanslagen van 11 maart 2004 in Madrid. De kapitale fout van de Spaanse regering om 11-M in de schoenen van de Eta te blijven schuiven – hét keerpunt in de relatie tussen de Eta en Madrid – wordt in de documentaire niet eens benadrukt.

Internatonial Terrorism since 1945, op dinsdag om 21.40 uur op Canvas (gezien op 14 oktober).

Ine Roox


 

Tropic of Capricorn

Capricorn Toen wij nog kind waren, liepen wij graag over de stoeprand tot we niet verder meer konden. BBC-journalist Simon Reeve doet hetzelfde, maar pakt het net iets ambitieuzer aan. Eerder reisde hij al langs de evenaar. Voor Tropic of Capricorn reist hij, zoals de titel doet vermoeden, langs de Kreeftskeerkring Steenbokskeerkring  en gaat op zoek naar interessante en ongekende verhalen.

Reeve trekt naar Afrika, Zuid-Amerika en Australië. Tijdens de eerste aflevering, die ons naar Namibië en Botswana bracht, kregen we kanten van Afrika te zien die we nooit eerder zagen. Of zag u al eerder bodyboardende zwarten in de woestijn, of een heuse beschermheer van jachtluipaarden?

Die Reeve heeft overigens dezelfde vertederende manier van reportages maken als Louis Theroux: met zijn guitige kopje ontlokt hij zelfs de meest stuurse mens de diepste zieleroerselen.

Heel wat sterke verhalen en mooie beelden. Maar toch vonden we niet alles aan deze docu geweldig. Reeve mocht wat ons betreft wat meer tijd nemen voor zijn verhalen. In de eerste aflevering zat genoeg stof voor wel drie episodes.

Ook de omzetting naar Vlaanderen was niet zonder mankementen. We stoorden ons aan de voice-over van Fien Sabbe, die irritant genoeg in de verleden tijd vertelde.

We hebben onze recorder niet ingesteld op dit programma, maar als we komende weken toevallig voorbij zappen, blijven we wél kijken.

Tropic of Capricorn heeft overigens een onderhoudende website met mooie foto’s die Reeve tijdens zijn reis nam.

Tropic of Capricorn, elke donderdag om 21.10 uur op Canvas (bekeken op 2/10)

Kristof Hoefkens


 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs