My name is Michael

  • Gepost op zondag 10 januari 2010 om 13:41
  • door De Standaard Online
Michael Hier op de redactie schudden ze er meewarig het hoofd bij, maar ik héb iets met Michael Jackson. Bad was de soundtrack van mijn kinderjaren en draaide overuren terwijl mijn broer en ik posters tekenden op grote rollen printpapier, op het bed sprongen en op onze meest creatieve momenten zelfs brooddeegfiguren bakten naar de beeltenis van de meester. En we waren allebei ook wat stiller dan gewoonlijk in de dagen na de dood van onze held, eind juni.

Bij VTM proberen ze het overlijden van Michael Jackson te compenseren door te doen waar ze in Vilvoorde het beste in zijn: een grote talentenjacht organiseren. In My name is Michael wil VTM, in samenwerking met de Nederlandse zender RTL4, de popster doen herleven door op zoek te gaan naar de beste van zijn talrijke imitators. Correctie: de twee beste, want Koen Wauters en zijn bevallige Nederlandse assistente Nicolette Van Dam gaan op zoek naar een kleine én een grote Michael Jackson.

Geen gemakkelijke opdracht, want Michael Jackson was een complex figuur. Een zeldzaam begaafde muzikant die samen met Madonna en Prince de popmuziek kneedde tot wat ze tegenwoordig is. Een wervelende performer, die zijn dertig jaar jongere achtergronddansers naar huis moonwalkte. En bovenal een visionaire entertainer, wat nog maar eens duidelijk gemaakt werd in de concertfilm This is it. Al zal de wereld hem in eerste instantie blijven herinneren als de excentriekeling die net iets te graag aan zijn neus liet sleutelen, of van het kinderlijke Disney-imago dat hij zo cultiveerde.

Het is niet makkelijk al deze aspecten neer te zetten. Dat blijkt al meteen in de eerste minuten van My name is Michael, met een compilatie van de eerste kandidaten. Dat blijken plots allemaal Jacksonadepten-met-bierbuik die onder overvloedig gehijg en gekreun in verschillende maten van overtuiging naar hun kruis grijpen. Een geinige karikatuur, dat wel, maar ver verwijderd van de essentie van de popster en twijfelachtig materiaal om het bestaan van het programma te rechtvaardigen.

Gelukkig wordt My name is Michael nooit een freakshow of uitlachtelevisie. Er wordt aandacht besteed aan de kleine succesjes en de grote ontgoochelingen van sympathieke buschauffeurs, schattige tweelingmeisjes, dansleraressen die net iets te zelfverzekerd zijn, en hypergetalenteerde musicaldansers, maar allemaal worden in hun waardigheid gelaten. De meer getalenteerde kandidaten krijgen het leeuwendeel van de zendtijd, met als grote uitschieter de twaalfjarige dansbom Mika.

My name is Michael
wil duidelijk een serieuze talentenjacht zijn en daarom zit, naast een musicalproducent, een zangeres en een Amerikaanse topchoreograaf, ook Ronny Mosuse in de jury. Het is vooral hij die met uitgestreken gezicht de zangprestaties van de kandidaten en kandidaatjes eerlijk en professioneel analyseert en zo de geloofwaardigheid van de jury redt. Het valt immers al snel op dat bijvoorbeeld jurylid en zangeres Berget Lewis automatisch het etiket ‘fantastisch’ kleeft op alles wat gebracht wordt door een mensje van minder dan een meter lang.

Maar de achilleshiel van het programma is zijn eigen opzet. Onder het mom van een eerbetoon, biedt My name is Michael anderhalf uur doorslagjes van het echte werk. Dit is geen zoektocht naar een nieuw supertalent zoals Michael Jackson, maar naar het beste kopieerapparaat dat de meest accurate imitatie kan brengen

Vincent Merckx

‘My name is Michael’, zaterdag 20.40 uur op VTM
 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs