'En als we nu eens met de auto naar Peking trokken?' Het is een typisch voorbeeld van een voorstel dat je doet terwijl je aan een toog zit, de wereld je toelacht en het glas nooit leeg raakt.

Voor Geert De Wael was het echter menens. Het idee bleef door zijn hoofd spoken, hij zocht compagnons en in juli en augustus 2007 trok hij met vier gezellen in twee gammele auto's van Brussel naar Peking, een trip van 11.496 kilometer. Behalve een reis werd de tocht ook een blog, een boek eneen tv-programma dat zowel te zien is op TMF als TV Brussel.

Het ene voertuig waarmee ze reizen is een Nissan-camionette uit 1992, die schijnbaar al een hele tijd stond te verpieteren tussen allerlei bouwafval - er groeiden net geen bomen uit. Het andere een Land Rover uit 1996. 'Dat is zo'n auto waar normaal gezien rijke vrouwen hun kinderen mee naar een Franstalige school brengen', zegt een van de avonturiers. 'Hij is dan ook van mijn zus', antwoordt een andere. Droogkomische opmerkingen zoals deze hoor je wel vaker in Brussel-Peking en ze doen het programma deugd.

In de eerste aflevering vliegt het vooruit met de vaart der volkeren. Na vier minuten zitten we al in Berlijn (785 kilometer), na zes minuten in Warschau (1.363 km), na acht minuten in Riga (2.084 km) en na elf minuten aan de Russische grens (2.545 km). Gammele auto's? Racebolides zijn het.

Onderweg zien we vooral landschappen uit een rijdende auto, die ons eraan herinneren hoe beresaai autoreizen eigenlijk wel zijn. De spannendste momenten beleven de reizigers op een boerderij, waar ze per ongeluk een kikker dood trappen (de wrede beelden bleven ons bespaard) en... een glas melk drinken! 'Ik vind dat heel lekker, maar ik moet er van overgeven. Ik proef echt koe', merkt Ides Bauwens op. Rare jongens, die stadsbewoners.

In de tweede aflevering begint Brussel-Peking gelukkig al wat meer op een tv-programma te lijken. Er wordt niet langer melk gedronken, maar wodka - een product waarvan wij ook wel eens denken: 'Ik vind dat heel lekker, maar ik moet ervan overgeven.' Gelukkig smaakt het niet naar koe.

Waar wodka gedronken wordt, wordt er natuurlijk verbroederd met de lokale bevolking - die vaak alleen het Russisch machtig is. Gelukkig is lachen universeel en 'proost' zeggen in het Russisch snel geleerd.

Met de Russische ziel maakten we in dit programma geen kennis, maar we vernamen wel dat in Moskou een op de tien mensen met een limousine rijdt, dat de avondspits al begint op 180 kilometer van de stad en dat de meisjes er veel te korte rokken dragen.

Gaandeweg krijgen we meer couleur locale en er worden ook meer toeristische plaatjes getoond, maar nog steeds gaat het - zoals gewoonlijk op TMF - allemaal snel-snel-snel. In een kinderziekenhuis in Sint-Petersburg bedankt een arts zijn bezoek uit België bijvoorbeeld voor 'hun goede doel', maar hoe dat nu zat met dat goede doel, wordt niet uitgelegd. Af en toe zou een commentaarstem wonderen kunnen doen.

'Ik vind het onbeleefd dat we hier niet langer kunnen blijven', zei reiscompagnon Stef Lhermitte onder de indruk van de stad Kazan - en haar veel te kortgerokte inwoonsters. Hetzelfde zouden we kunnen zeggen van dit dertien minuten lange programma. Ooit duurden videoclips van Michael Jackson langer.

Filip Van Ongevalle

'Brussel-Peking', op TMF op woensdag om 12.30 en

19 uur, herhaling op zaterdag om 11.30 en 20.30 uur en op zondag om 14 uur. 'Brussel-Peking', op TV Brussel elke zondag na 'Brussel vandaag', vanaf 18.30 uur.

• 0 Reacties

Het thema ‘gezondheid’ is en blijft één van de voornaamste pijlers van Vitaya. De nieuwe docureeks
De verpleeg-sterren behoort dan ook ontegensprekelijk tot de corebusiness van de zender.

Het programma volgt 17 verpleegkundigen in het Universitair Ziekenhuis in Gent, niet alleen tijdens hun professionele activiteiten, maar af en toe ook daarbuiten. Daarvan hebben we er in de eerste aflevering al een een vijftal leren kennen. Zo maakten we kennis met Peter, die momenteel halftijds verpleger en halftijds bouwvakker is. Of Vinnie, die na de uren naar de Gentse les gaat om die authentieke streektaal onder de knie te krijgen. Want ‘pikuren geven is niets, maar de Gentenaars verstaan is iets anders’. En dan is er nog Nadia, die na 40 jaar trouwe dienst, haar werk niet kan loslaten en nog altijd wil ‘zorgen voor anderen’. Daarom wil de prille gepensioneerde de ter ziele gegane ziekenhuisradio Rozaz nieuw leven inblazen.

Deze persoonlijke verhalen geven de reeks meer kleur, maar de kern van het programma blijft uiteraard het werk van de verpleegkundigen, met elk hun specialisatie: van pietje precies Els, de instrumentiste, die Ben Crabbé-gewijs op een bankje gaat staan om de operatie beter te kunnen volgen, tot ‘Yvonne met het blauwe koffertje’, die terminale patiënten helpt om zo waardig mogelijk te sterven.

De verpleeg-sterren is eerlijke televisie, dat zie je en voel je. Bovendien is het goed en professioneel gemaakt. Op dat vlak heeft Vitaya de voorbije jaren flinke stappen vooruit gezet. En na pakweg tien reeksen van Het leven zoals het is: Kinderziekenhuis op Eén, blijft een ziekenhuis een ontzettend boeiende biotoop voor tv-makers.

Maar Het leven zoals het is: kinderziekenhuis greep meer naar de keel. Niet alleen omdat zieke kinderen sowieso meer emoties opwekken, maar ook omdat er meer gefocust werd op de patiënten en hun directe omgeving. In deze reeks spelen de patiënten bij wijze van spreken maar een figurantenrol, want alle aandacht gaan naar de verpleegkundigen en hun job. De titel van deze docureeks spreekt dan ook voor zich: de verpleegkundigen zijn de sterren van het programma.

Gezien op dinsdag om 21.25 uur op Vitaya.

Leo Bonte

• 0 Reacties

Het gebeurt zelden of nooit dat mensen met een gezegende leeftijd van meer dan tachtig en zelfs negentig jaar de hoofdrol spelen in een televisieprogramma. Zelfs vijftigers zijn voor de meeste tv-makers en -bazen al niet meer ‘interessant’. Met Meneer doktoor bewijst regisseur Peter Vandekerckhove waarom het meer dan de moeite waard is om tegen die stroom in te varen.

Voor Meneer doctoor heeft hij tien charismatische huisartsen geïnterviewd over de maatschappelijke rol die zij speelden in de jaren 1940 tot 1960. Deze gesprekken worden afgewisseld met archiefbeelden van het leven zoals het was in het Vlaanderen van toen. Een simpele maar oerdegelijke formule, die ongetwijfeld bij de oudere kijkers veel nostalgie en bij de jongere kijkers nog meer verbazing opwekt.

Samen met de pastoor en de notaris maakte ‘meneer doktoor’ toen nog deel uit van het triumviraat dat het voor het zeggen had in het dorp. Het was de tijd dat de dokter eerst met de fiets en later met de Harley Davidson op huisbezoek ging. Een van de getuigen herinnert zich nog dat hij tijdens een strenge winter zelfs op zijn schaatsen de zieken ging verzorgen. Met alleen een bloeddrukmeter, een reflexhamer en een stethoscoop als basisuitrusting. ‘We hadden drie empullen bij ons: morfine, cafeïne en efredine, meer heb je niet nodig’, zegt een van de artsen. En een collega kan zich niet inhouden van het lachen, als hij vertelt hoe ze het zeer giftige en intussen verboden DDT over de kinderkopjes strooiden om de luizen te verdelgen. ‘Nu zou je daarvoor in de bak vliegen’, zegt hij schuddebuikend.

Het was ook de tijd dat de huisarts nog alles deed: bevallingen (gemiddeld 75 à 80 per jaar!), kleine operaties en zelfs tanden trekken. ‘Zonder zeer kostte een tand trekken 7 frank, met zeer 5 frank’. Maar dit programma overstijgt de anekdotiek van de geneeskunde van toen, want meneer doktoor, zo leren we, was behalve arts ook een vertrouwenspersoon en zelfs een beetje biechtvader. Misschien vertelden ze in het ‘CVP-Vlaanderen’ van toen zelfs meer aan meneer doktoor dan aan meneer pastoor: ‘Als ze eens schuin gelopen hadden, dan moesten ze dat kwijt’. Of om het met de woorden van regisseur Peter Vandekerckhove te zeggen: meneer doktoor was de enige intellectueel van het dorp die aanspreektbaar was.

Meneer doktoor ging veel meer dan nu bij de mensen thuis en was dan ook een ‘bevoorrechte getuige’. Hij wist hoe het gesteld was met de gezondheid, maar ook met de hygiëne, de relaties en zelfs het seksleven van de mensen. En zijn woord was wet. Dat heb ik als kind zelf nog ervaren. Onze meneer doktoor, met zijn onafscheidelijke sigaar in de mond – ook tijdens het onderzoek – kon niets verkeerd doen. Pas jaren later kwam ik te weten dat hij tijdens de oorlog heel fout was geweest.

Het toont het grenzeloze respect voor de huisarts, iets wat nu totaal verloren gegaan is. Meneer doktoor is niet zomaar een tv-serie over de huisartsen van weleer, het is tegelijk een belangrijk tijdsdocument. En de mensen van Woestijnvis bewijzen dat ze op een schitterende en boeiende manier geschiedenis kunnen vertellen, zoals ze dat ook al hebben gedaan in een heel andere discipline met Belga Sport.

Leo Bonte
Gezien op zaterdag 17 oktober om 20.40 uur op Canvas

• 19 Reacties

U kunt weer wekelijks afstemmen op de muziekshow 'Peter live', met de hyperkinetische Peter Van de Veire. Tijdens de eerste aflevering kwamen onder meer Sarah Bettens en Natalia langs.

Peter Van de Veire beloofde vuurwerk voor het tweede seizoen van zijn muziekshow Peter live. En Van de Veire kennende mocht die uitspraak best letterlijk opgevat worden.

Onze zintuigen werden tijdens de eerste minuten van Peter live meteen op de proef gesteld. We hoorden een cover van Black Eyed Peas' 'I gotta feeling' door de uitstekende band, waarna Natalia kwam meezingen en Piet Huysentruyt zowaar een riffje speelde op gitaar. Mooie meisjes zaten in bikini in een jacuzzi - die verder niet gebruikt werd - te spelen met de letters P, E, T, E en R. Er kwam een meisje verkleed als ster de studio in. En Peter Van de Veire, met wel erg lange haren, crowdsurfte in een roze tutu het beeldscherm in.

Voor wie het nog niet opgemerkt had: Peter Van de Veire begint op televisie steeds meer te lijken op de radioversie. Vorig jaar hield hij zich nog wat in op het kleine scherm, maar dit jaar gooit hij alle remmen los.

Samenhang is niet iets waar Van de Veire van houdt. Hij kickt op het orchestreren van de chaos en is daar goed in, getuige ook zijn woensdagnamiddag programma - De Peter houdt van je Show - op MNM. Maar op de radio werkt een aaneenschakeling van gekkigheden beter, omdat de fantasie van de luisteraar een belangrijke rol speelt.

Vorig jaar vonden we Peter live sterk, maar dit jaar gaat Van de Veire té ver. Beginnen deed Van de Veire met een vreemd vraagje aan Sergio over de Rode Duivels, waar hij later pas op terugkwam. Daarna kwam een eerbetoon aan Dré Steemans, alias Felice. Er werden beelden van Felice aan elkaar geplakt. Een mooi gebaar, maar het stond ook een beetje als een tang op een varken in deze hyperkinetische liveshow.

Japser Erkens dook ook op. Hij kreeg in een filmpje tips van Van de Veire om opnieuw op straat te kunnen spelen, zoals hij vroeger blijkbaar wel eens deed. Een grappig moment. Ook grappig, maar onbedoeld, was de kale man in het publiek die tijdens het optreden van Erkens weigerde mee te zingen en bewegen.

Dan sprak Van de Veire met Piet Huysentruyt - maar pas nadat hij een meisje op het podium had laten krijsen - en parodieerde hij SOS Piet. Het ging vooral over koken, maar omdat Peter live een muziekshow is, mocht de zoon van Huysentruyt 'Psycho killer' spelen. 'Een emo-moment', vond Huysentruyt, die zijn zoon in de armen viel. Maar dat emo-moment duurde maar even, want tegen een rotvaart denderde het programma voort.

Natalia, in plat Kempisch, werd geïnterviewd door een pluchen rat op het toilet - bijzonder onnozel -, mocht haar single spelen en ging dan naast Van de Veire en Huysentruyt in de zetel zitten. Natalia en Van de Veire gingen dan armworstelen (gewonnen door de zangeres), Huysentruyt crowdsurfte, Sarah Bettens werd geïnterviewd, maar wij hadden moeite om er met onze gedachten bij te blijven. De doortocht van Sergio, die een nummer bracht voor DeRode Duivels, was het dieptepunt van de show. Daarna kwamen nog Absynthe Minded, een muziekles van Miguel Wiels, Danny Fabry mocht nieuwe videoclips opnemen en Sarah Bettens zong een nummer.

Peter Van de Veire blijft een vakman; hij kan vaart in een programma stoppen, kan interviewen en heeft charisma. Bovendien is het een goede zaak dat een groep als Absynthe Minded zijn nieuwe plaat kan komen voorstellen op televisie. Helaas draait Peter live dit jaar te veel rond Van de Veire zelf en rond een reeksje randfenomenen, maar iets te weinig rond de muziek. Hopelijk herstelt hij het evenwicht de komende weken. Maar of dat zal gebeuren? Na het ter perse gaan van dit stuk vlogen de leden van Clouseau in een helikopter rond om een spectaculair optreden te brengen...

Kristof Hoefkens

'Peter live', elke vrijdag om 20.40 uur op Eén.

• 0 Reacties

Een dagelijks cultuurjournaal hebben ze bij de openbare omroep niet, en dat blijft een blinde vlek. We moeten daar eerlijk in zijn: ondanks alle grootspraak over een 'driesporenbeleid', dat cultuur op alle netten pertinent aanwezig zou moeten maken, mis je op Canvas een vaste afspraak met de culturele actualiteit.

Exqi, dat sinds deze maand een plaatsje verworven heeft op de (analoge) kabel, is in dat gat geduikeld. Met dank aan Bert Anciaux, die als minister van Cultuur een subsidie van 150.000 euro overhad om het nieuwe magazine te financieren. Het wordt van maandag tot vrijdag om 18.30 uur uitgezonden, met herhalingen in de ochtend en de vroege namiddag.

Het is een rustig rubriekje geworden: sober, informatief, een tikje braaf en allesbehalve flashy. Trendgevoelige jongeren zijn hier niet het doelpubliek. Een studiogast, reportages en vaste rubrieken moeten afwisseling brengen. De filmrubriek op woensdag (met onder meer ex-VRT-gezicht Roel Van Bambost) is een mooi cadeau. Exqi maakt op zo'n moment de baseline 'gids in goesting' waar.

De vaste presentatrice Valerie Bauwens heeft zich omgeschoold. In een vorig leven zat ze op KanaalZ rond de tafel met advocaten, om prangende vragen over erfenisrecht ter sprake te brengen. Voor Exqi heeft ze het register 'droog en zakelijk' achterwege gelaten.

Hoe zal dit journaal zich onderscheiden van andere cultuurprogramma's? Exqi zal het niet moeten hebben van exclusiviteit, maar van duidelijke en soms afwijkende keuzes. Met zijn jongste roman was Tom Lanoye de voorbije weken incontournable voor zowat alle media. Maar voor de fijnproevers had Exqi ook Dagboek van een dichter van Leonard Nolens. De Dag van de Architectuur leverde een wervelende reeks mini-reportages op, met onder meer Fien Sabbe die haar liefde bezong voor de Campus Kantienberg. Canvas trok liever de kaart van de spektakelarchitectuur, door Zaha Hadid op te zoeken in Londen. Exclusief, maar weinig ter zake doend.

Onduidelijk is de identiteit van de analoge zender Exqi Intro, die heen en weer pendelt tussen sport en cultuur. Zeg maar: voetbal en live-concerten. Benieuwd of dit een vruchtbare bedding wordt voor de meerwaardezoeker.

Geert Van der Speeten

'Cultuurjournaal', ma. tot vrij. dag, 18.30u op Exqi Intro.

• 0 Reacties

Het is crisis en dat is ook te zien op televisie. Er moet stevig worden bespaard, en dus duiken bepaalde programma's vaker op. Er zijn de vaak bekritiseerde herhalingen: op het Canvas kunt weer kijken naar Het eiland of Alles kan beter, op Eén naar China voor beginners, en ga zo maar door.

De tweede soort programma's waar programmadirecteurs in crisistijd hun heil in zoeken, zijn goedkope buitenlandse series. Die worden dan meestal bestempeld als een 'succesreeks' in het moederland, met de bedoeling journalisten en kijkers om de tuin te leiden.

Ook co-producties, waarbij de kosten gedeeld worden met een Nederlandse zender, zien we in crisistijden vaker. Denk aan So you think you can dance of Benelux next top model.

De laatste categorie besparingsprogramma's zijn de archiefprogramma's. De wet van Murphy op Eén is daar - net als overigens De 40 op VT4 of De schuld van VTM - een voorbeeld van. Het programma zou al jaren op de plank liggen bij de openbare omroep, en we begrijpen waarom. Samenhang is afwezig, de montage is verwarrend. En de titel van het programma is ons niet helemaal duidelijk. We gokken op: dingen die fout lopen.

De aflevering van vorige zaterdag had iets met de schooltijd te maken, begrepen we na een halfuurtje kijken, maar wat? We hoorden onder meer Marc Reynebeau, Miguel Wiels en Steph Goossens praten over hun kindertijd. Dat Miguel Wiels toch zo'n deugniet was. Dat Kate Ryan ging roken met haar vriendinnetjes op het internaat. Die onbenullige gesprekjes werden doorspekt met grappig bedoelde fragmenten. Lang heeft men daar blijkbaar niet naar gezocht: we zagen wéér de Sint die over de bok valt.

En dan eindigde het programma even plots als het begonnen was. Zomaar. Als we dit stukje niet moesten schrijven, waren we meteen vergeten dat we hadden gekeken.

Kristof Hoefkens

'De wet van Murphy', elke zaterdag om 20.45u op Eén.

• 0 Reacties

Karel Rodenburg weet deksels goed hoe zwaar zijn beslissing weegt wanneer hij niet zijn zoon, maar een buitenstaander tot de nieuwe CEO van het familiebedrijf bombardeert. Hij houdt van zijn zoon, maar weet dat hij te zwak is om een topjob in de harde zakenwereld op te nemen.

Rond dat motief draaide de eerste aflevering van De Rodenburgs, een nieuwe serie van VTM. Het is een epos. Dat betekent dat het een lang verhaal wordt, vol hartstocht, onverwachte gebeurtenissen, en meeslepende avonturen.

Scenarist Ward Hulselmans zag ook iets Shakespeariaans in het Deense voorbeeld, dat model stond voor dit verhaal over drie generaties en twee families. Hij brengt de spanning tussen vader Karel en zoon Fred naar voor, en tekent een wereld waarin mensen ten onder zullen gaan aan hun hoogmoed.

De serie speelt zich af in het chicste milieu van Kortrijk. We zien grote huizen, peperdure wagens, geld in overvloed, het bijhorende snobisme en vooral de idee dat alles te koop is en problemen gauw even ‘te regelen’ zijn als je de juiste mensen kent. De clichés over het rijke, corrupte Texas van Vlaanderen druipen ervan af.

In zo’n slangenkuil hou je je staande door sterk te zijn, of door vals te spelen. Karel is sterk, zijn vrouw speelt vals. ‘Er is niets verloren, er is geen enkel papier getekend’, sist ze haar zwakke zoon in de oren. Wanneer Karel even later op een feest ineenzakt, ligt de vraag voor de hand: hebben moeder en zoon hier de hand in gehad?

De Rodenburgs is vakwerk. Hulselmans houdt van een trage, haast klassieke vertelstijl. Zijn structuur is duidelijk. De taal (zij het Brabantse tussentaal) is helder. Hij schetst meteen contrasten: tussen arm en rijk, tussen krachtige integriteit en opportunistisch profitariaat, tussen mannen en vrouwen.

Het is nog wat vroeg om de acteurs te beoordelen. Marie Vinck heeft er zo weinig moeite mee om het zelfverzekerde snotjong te spelen dat je je afvraagt of ze het ook niet is. Mike Verdrengh laat goed zien hoe een zakenman in een toppositie veel gezichten moet hebben. Matthias Sercu is geloofwaardig als de verwende zoon die graag de makkelijkste weg kiest.

Het Kortrijkse milieu beantwoordt aan het beeld dat we daarvan hebben. Het klassieke landhuis van de vader, de supermoderne villa van de zoon. De verwende dochter die haar vader zijn kredietkaart afhandig maakt. Je kan ervan dromen, en wie dat niet wil, kan zich optrekken aan Olivier Rodenburg en Stijn De Ridder, de meer integere karakters.

Zolang het duurt, tenminste. Want geld en macht maken corrupt en dat zal Stijn, de nieuwe topman, dra ondervinden. Uitkijken ook naar zijn dochter Freya, de naïeve gans van dienst die de verlokkingen van een rijk, mondain leven moet proberen te weerstaan. Nu al was een wuivende bankkaart voldoende om haar nieuwe kleren te laten passen. Straks haar zieltje?

Blijven we kijken? In alle geval nog even. Zien of VTM het echt aandurft hiervan een psychologische en louterende denkoefening te maken over de valkuilen van rijkdom en ambitie. Of wordt deze serie veeleer een pienter gecamoufleerde droomfabriek van een blitze levenstijl? We zijn benieuwd.

Peter Vantyghem

• 33 Reacties