Voor de eerste aflevering van de documentaire reeks Hoge bomen filmde Tim De Keersmaecker een indringend portret van Arne Quinze, een buitenbeentje van de Vlaamse design- en kunstscene. Arne Quinze, creator of atmosphere toonde geen gekwelde muzenzoon die in de eenzaamheid van zijn atelier een doek staat te borstelen of een beeld kapt, maar een mondaine zakenman van het bevlogen type, die zijn mannetje staat van Brussel tot Miami.
De Keersmaecker volgde Quinze maandenlang op de meest diverse locaties. Je zag hem bijvoorbeeld een ‘demolition party’ organiseren in een Parijs’ tophotel dat daarna gerenoveerd zou worden; wat later bouwde hij een stand op de meubelbeurs in Milaan of plaatste hij een reusachtige sculptuur voor de winkel van Louis Vuitton in München. Het kwam allemaal nogal poenig over en de champagne was nooit ver weg, maar als milieuschets was het absoluut raak getroffen.
Quinze deed de jongste tijd van zich spreken door zijn relatie en zijn huwelijk met Barbara Feltus, de ex van de tennisvedette Boris Becker. Uiteraard kwam die glamour in de documentaire uitgebreid aan bod, tot en met de intieme gesprekjes van het paar. De conversaties, ook bijvoorbeeld met een paar verzamelaars die voor het werk van de ontwerper belangstelling hebben, zijn vaak van een ondraaglijke lichtheid. Quinze debiteert zijn clichés met stalen zelfverzekerdheid — ‘ik wil mijn ding doen, alleen maar mijn ding doen, zolang ik er plezier in heb, ga ik ervoor’: hij krijgt het er echt uit.
Gelukkig werden ook enkele besprekingen over concrete projecten verfilmd en zag je Quinze aan het werk met zijn team. Op die zo’n momenten merkte je dat hij niet alleen een handige knaap met een sportwagen is, maar ook een gedreven vakman. De manier waarop hij zijn waar aan de man brengt, laat zien hoe je de superrijken van deze wereld, de lui die peperdure interieurs en recordprijzen voor hedendaagse kunst betalen, met succes een illusie verkoopt.
Hoge bomen, elke dinsdag om 22.05 uur op Canvas.
Jan Van Hove
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
Wat herinnert ú zich nog van de eerste reeks van Plat Préféré? We zullen een gokje wagen: iets met een forel en een botersaus, en dat dat geen goed idee was. Inderdaad: de rel rond de uitzending waarin Jeroen Meus het favoriete gerecht van Hitler wou klaarmaken, zullen we niet gauw vergeten. En dat is eigenlijk jammer, want ze stelde een goed programma een beetje in de schaduw (ahoewel: die negatieve reclame zal ook wel gewerkt hebben).
Maar over naar reeks twee van Plat Préféré, die dinsdagavond startte op Canvas. Meus valt daar, net zoals in reeks één menen wij ons te herinneren, met de deur in huis. Niks geen begingeneriek, maar wel een Leuvense chef-kok in Zweden die aankondigt dat vandaag de favoriete schotels van Astrid Lindgren op het programma staan. Lindgren is onder meer de schrijfster achter Pippi Langkous, in ons aller geheugen gegrift als de jonge deugniet met de oranje paardenstaartjes.
Van bij de start weet het programma weer fijne beelden van Zweden met andere plaatjes te mixen, zoals historische van Lindgren zelf. Het tempo zit er meteen in. En dat tempo ligt hoog, soms zelfs een beetje te hoog, naar onze mening. Meus zal, zo komen we al gauw te weten, Smörgasbord klaarmaken, een alom bekende Zweedse specialiteit waarop ook Lindgren dol was. Maar omdat het Zweeds hem niet zo goed afgaat, doet hij beroep op een specialist ter zake: de halve Zweed Herman Van Molle, die zeer toevallig op dat moment in Stockholm is.
Samen proberen ze eerst een Smörgasbord uit – in feite een buffet van haring, zalm, koude hapjes en warme – om dan via een Zweedse kok bij de eregast van de uitzending te belanden: Inger Nilsson, de actrice achter Pippi Langkous. ‘De echte Pippi Langkous!’ zoals Meus ze de hele aflevering zal aanspreken. Naast Smörgasbord, wil Meus ook het Zweedse nationale gerecht klaarmaken, de Köttbullar ‑ ‘schutbullar, van de Ikea’, weet hij. Wat hem trouwens aardig lukt, in zijn frisse buitenkeuken waar Nilsson en Van Molle later komen aanschuiven.
Het wordt een lekker potje, daar in Småland, en hetzelfde geldt voor het programma. Het format blijft werken, Jeroen Meus blijft een fijne Kuifje-in-Zweden-met-Leuvens-accent, de montage van de beelden is vaardig gebeurd en Meus is natuurlijk in zijn element als chef. Plus: de (zij het niet zo talrijke) beelden van Zweden laten je even heerlijk wegdromen. Tweede reeks, zeiden we? Daar hebben we eigenlijk niets van gemerkt.
Plat Préféré, elke dinsdagavond op Canvas om 20.40 uur. Gezien op 29 september 2009
Filip Salmon
Fillion wil het een beetje allemaal zijn: een zwierige schrijver, een slimme detective én een onweerstaanbare ladies’ man. We kennen geen serie waarin één karakter zoveel talenten heeft en ook Fillion heeft ze niet. De rokkenjager maakt de detective ongeloofwaardig, en de manier waarop Castle als verdachte binnenkomt in een onderzoeksteam en niet eens ondervraagd wordt, tart alle verbeelding.
Het uitgangspunt van Castle is nochtans wel origineel. Hier hebben we een detectiveserie die over detectiveseries gaat. Richard Castle is de succesvolle auteur van detectiveromans. Op een dag herkent een politieinspecteur een van zijn romans in een moordscene. Zo schuiven fictie en realiteit in elkaar.
Spannend is de intrige niet. We krijgen geen forensische exegese, en ook geen paranormale hocuspocus. Evenmin de geraffineerde plots van het betere Amerikaanse werk, of de neerdrukkende milieuschildering van de Scandinavische series. De moorden gebeuren en dankzij het instinct van Castle kijken de rechercheurs iets verder dan de moordenaar toelaat. En intussen verlustigt onze man zich aan het vrouwelijk schoon rond hem.
Castle is drama en komedie tegelijk en dat evenwicht is een heikel spel. Ideaal voor een ontspannen woensdagavond wellicht, maar wij misten echt goeie humor, een écht onweerstaanbare verleider, en zeker een scherpe detectivetoon. De soms bijzonder steriele dialogen doen de hoofdfiguur geen goed en Kate Beckett, die de rol van politieinspecteur (mét een geheim, dat spreekt) speelt, zal ook moeten ontdooien.
Blijft enkel dat identificerende detail, de link met de schrijverij. Wat daarvan te denken? Wanneer de politie een seriemoordenaar (en die hebben geen motief) vermoedt, grijpt Castle in. Hij neemt de elementen, en weeft er vanuit het niets een mogelijk dramatisch verhaal van zoals hij dat in zijn boeken zou doen. In plaats dat de agenten hem vierkant uitlachen, zijn ze diep onder de indruk.
‘Er is altijd een verhaal’, zegt Castle. ‘Je moet het alleen ontdekken.’ Na 'The Truth is out there' hebben we weer iets om op te sjieken.
Peter Vantyghem
Castle, elke woensdagavond op VT4. Deze aflevering gezien op 23/9.
David sluit meer aan bij Sara dan bij LouisLouise. Dit is een romantisch verhaal, waarin iedereen zich kan verliezen. Bovendien zijn de hoofdrolspelers uitstekend gecast. Nathalie Meskens en Jeroen van Dyck zijn in het echte leven ook een koppel en dus spat de verliefdheid van het scherm. Iets té zelfs, in de eerste aflevering, wat je deed afvragen waarom Sofie eigenlijk nog een partner heeft. Veel liefde blijkt er niet te zijn tussen haar en Pieter.
Jeroen Van Dyck is tijdens de eerste aflevering sterk als de wildeman David die de wereld leert kennen. Hij steelt de show. Het acteerniveau ligt hoger dan bij een gemiddelde soap, maar toch wordt door de rest van de cast soms bedroevend slecht geacteerd. Vooral Daisy Van Praet, die de bordkartonnen zus van Sofie speelt, is tenenkrullend slecht. Ze speelt een blogster die ervan droomt om journaliste te worden en pruiken draagt. Zucht.
Origineel is het verhaal van David (nog) niet: een man verzeilt op een onbewoond eiland en wordt na vijftien jaar eenzaamheid ontdekt door Sofie die daar passeert met een bootje. De clash tussen cultuur en natuur was al een inspiratiebron voor tientallen boeken, series en films (denk aan Robinson Crusoe, Expeditie Robinson of Cast away om maar een aantal voorbeelden aan te halen), en het is ook niet moeilijk te voorspellen waar het verhaal naartoe zal gaan. Maar originaliteit is nu eenmaal geen noodzakelijke eigenschap van een telenovelle.
Gezien het budget, omgerekend een kwart van dat van Flikken, ziet David er best aardig uit. De geanimeerde scène waarmee het programma opent, oogt zelfs erg goed en is origineel.
David is de eerste telenovelle die niet op een buitenlands voorbeeld is gebaseerd. De serie werd in Vlaanderen ontwikkeld en het verhaal is goed geschreven: de pilootaflevering duurde drie kwartier, maar verveelde niet.
De dialogen klonken naturel en Koksijde is als locatie goed gekozen. (Bovendien krijgt de gemeente waar voor het geld dat ze in de serie pompte: zeker de luchtbeelden moeten het gemeentebestuur tevreden stemmen.)
David blijft natuurlijk wel een telenovelle, wat de scenarist Hugo Van Laere een vrijbrief geeft om gaten in de plot te laten. Alsof het zomaar mogelijk is om een man mee te smokkelen naar België. (Hoe hebben ze hem door de paspoortcontrole gekregen?) Alsof de man, die als twaalfjarig jongetje van een schip viel, na al die jaren niets meer van de bewoonde wereld kent en tegen ramen en deuren aanloopt. En ga zo maar door.
Toch waren wij aangenaam verrast en we gokken nu al op nominaties voor de Vlaamse Televisiesterren voor Nathalie Meskens en Jeroen Van Dyck.
Kristof Hoefkens
David, elke werkdag om 18.25 uur op VTM
Beagle, in het kielzog van Darwin is een van de programma’s waar we het meest naar uitkeken dit najaar: een prestigieus en erg duur project (12 miljoen euro). Dirk Draulans en Sarah Darwin reizen met het schip Beagle de wereld rond, in het spoor van Charles Darwin. Aan boord van het schip is ondermeer een laboratorium. De totale reistijd bedraagt acht maanden.
Veelbelovend, maar wat we zagen ontgoochelde toch wat. Akkoord, de Nederlandse zender VPRO draagt de productie, met een Vlaamse bijdrage per aflevering, maar was die Hollandse voice over echt nodig? De stem was te monotoon en las te opvallend voor.
Het geluid zat ook niet goed. We konden Dirk Draulans en de andere opvarenden niet altijd verstaan omdat de achtergrondgeluiden overheersten.
Ook visueel waren we niet voortdurend overtuigd: de beeldvoering spreekt niet altijd tot de verbeelding en ook het truukje met de opschriften werkte niet. Wel mooi: de animaties. De soundtrack, met voortdurend ‘spannende muziek’, maakte ons dan weer nerveus.
We kregen tijdens deze eerste aflevering vooral te zien wat voor een prestigieus project deze reis wel is en hoeveel interessante mensen er op het schip zitten. Indrukwekkend, maar goeie televisie was het niet altijd. Gesprekjes op het land, beelden van een schip in een haven, en nog gesprekjes op het schip.
Het programma sprong ook te veel van de hak op de tak: er worden te veel verhaallijnen tegelijkertijd gelanceerd. Er was geen goed evenwicht tussen wetenschap, geschiedenis en reality-aspecten, iets wat pakweg Operatie Winterberg/Lake Placid wel goed deed.
Dit was een eerste, inleidende aflevering. Hopelijk komt er verbetering. Momenteel wordt er met de massa potentieel interessant materiaal te weinig gedaan – de website is véél interessanter - en dat vinden we ontzettend jammer…
Kristof Hoefkens
Beagle, in het kielzog van Darwin, woensdag, om 20.40 uur op Canvas
Wel, wel, wat we daar hebben: een reality-programma in de vorm van een afvalkoers. Met twintig meisjes uit Nederland en Vlaanderen die een carriËre als fotomodel ambiËren en dus elkaar het licht in de ogen niet gunnen. En met als presentatrice het Nederlandse ex-model Daphne Deckers, die we ons met veel plezier herinneren van tal van glossy covers. En met als styling-coach Jani Kazaltsis, die we ons met grote tegenzin herinneren van De kleren maken de man en andere ongein.
Het format is intussen zo belegen als wat: twintig meisjes worden naar een geheime locatie gestuurd, worden door presentatrice, coach, juryleden en de andere deelneemsters afgekraakt ('Dit kun je altijd nog dragen als je zestig bent, trek nu maar wat anders aan') en krijgen opdrachten waarna niet de meest geschikte kandidates uit de groep overblijven, maar wel de meest onuitstaanbare trutten, omdat zulks gegarandeerd vuurwerk geeft inzake menselijke interactie.
En dat deed het ook. De meisjes stonden elkaar naar het leven omdat ze tijdens een modeshoot schoenen moesten delen ('Geef mijn hakken terug!' 'Jouw hakken?'), omdat er tijdens de lunch te weinig aardappelen waren ('Waarom zijn er voor mij geen krieltjes meer?') of omdat één meisje magerder was dan alle andere ('Die bitch valt gewoon makkelijker af dan wij, is alles').
De ruzies spatten vrolijker van het scherm dan vorig jaar, toen dit programma nog een louter Vlaamse aangelegenheid was. Nederlandse meisjes blijken elkaar toch altijd veel ongedwongener af te katten dan Vlaamse. Wie zich aan dit soort banaal geruzie verkneukelt, zal de komende weken dus een vette kluif hebben aan Benelux next top model. Wie gewoon graag naar mooie, leeghoofdige meisjes kijkt ook. En wie benieuwd is welke mode- en parfumeriemerken de volgende weken nog allemaal gratis reclame krijgen (dit keer waren het C&A en vooral Max Factor) al evenzeer. Wij blijven alleen kijken om de meisjes die naar huis moeten ('Er is slechts plaats voor de besten in de top model mansion!') hartstochtelijk te zien huilen. Het zal aan ons liggen.
Tom Heremans
Benelux next top model, 2B, 21.20u. Gezien op 14 september.
'Je déteste l’injustice.' Ze zegt het met woede in haar stem. Hélène werkt in Burundi voor les Femmes Juristes, een organisatie die vrouwen bijstaat die het nodig hebben. En zo zijn er nogal wat. Roos Van Acker trok voor VijfTv en 11.11.11 naar Burundi. Komende weken volgen Evy Gruyaert, Annelies Rutten, Sophie Dewaele en Sandrine.
Van Acker bezocht in Burundi, in het spoor van Hélène en Eva, een medewerkster van 11.11.11, een aantal slachtoffers van degoutante praktijken.
We vreesden voor een soort promofim voor het goede doel, een ‘stort-geld-als-je-een-goed-mens-bent’-reportage, waar we er al zo veel van zagen. Maar we werden aangenaam verrast. Roos Van Acker, die de laatste jaren vooral wat vlak presentatiewerk doet, is ijzersterk als gaste.
Vooral de webcam werkt, ook al omdat Roos Van Acker de gave van het woord heeft; ze is niet bang om het achterste van haar tong te laten zien. Ze krijgt geregeld de tranen in de ogen en wordt soms écht kwaad. Ze verwoordt bij wijlen wat wij voelden tijdens het kijken: ‘Ik moet luisteren, ook al wil ik het gewoon niet horen’, ‘ik heb niet zoveel om aan iedereen wat te geven’ en ‘ik wil weglopen eigenlijk… omdat ik daar niet tegen kan’.
Het programma heeft minpunten. De voice over hoeft niet, zeker niet om grapjes als ‘slapen als een Roos is niet echt gelukt’ te maken. Ook de soundtrack is niet altijd geslaagd. Een rocksong die het programma een roadmovie doet lijken of ‘Eden’ van Hooverphonic, toch ook een beetje misplaatst. En het einde kabbelt te veel.
Maar die kritiek kijken we graag door de vingers. Het gebeurt niet vaak meer, maar we werden écht geraakt door deze reportage. Waarom staat het sterkste programma van de SBS-groep zo laat weggestopt op Vijftv?
Kristof Hoefkens
Leefwereld in beweging, vijf weken lang op VijfTv, maandag om 22.40 uur
Kan je van een programma dat gesponsord wordt door Red Bull verwachten dat de makers de tijd nemen om hun verhaal te vertellen? De vraag stellen is ze beantwoorden.
De begingeneriek van het TMF-programma ‘Red Bull Elektropedia’ duurde nauwelijks vijftien seconden en vervolgens floepten er al platenhoezen van Front 242 en The Neon Judgement over het scherm, oude groepsfoto’s, en de woorden: ‘early eighties’, ‘electricity’, ‘industrial’, ‘experimental’, ‘beats’, ‘noise’, ‘dark’, ‘minimal’, ‘controversy’ en ‘electronic’.
Waren die decoratie of moesten we er zelf proberen zinnen mee te vormen? We waren er nog niet uit en we zaten al in een interviewflard met de Franse elektroproducer The Hacker die ‘Allo! Allo!’-Engels vertelde dat The Neon Judgement voor hem een belangrijke band was geweest.
The Neon Judgement is een Belgisch new-waveduo dat in de jaren 1980 pionierde met de combinatie van synthesizers en gitaren en een paar sterke songs heeft gemaakt zoals ‘TV Treated’ en ‘Tomorrow in the papers’. We vertellen het er u even bij, want in Red Bull Elektropedia wordt niks geduid. Een commentaarstem ontbreekt en de interviewfragmentjes met artiesten van toen en nu zijn kort — soms wordt er al na een halve zin geknipt.
Ben Van Alboom probeert in dit programma de geschiedenis van de Belgische dansmuziek te schetsen, maar zijn verhaal schiet zo van hot naar her dat het wel een bal in een flipperkast lijkt. Dit is veeleer voer voor ingewijden dan een introductie in een interessant brokje vaderlandse muziekgeschiedenis. Wat een verschil met de prima documentaire over Front 242 in de Canvas-reeks ‘Belpop’.
Dit leek bij momenten meer een lange trailer dan een programma. Red Bull had Van Alboom beter geen vleugels gegeven.
Filip Van Ongevalle
Gezien op TMF op woensdag 9 september om 19.30 uur.
Mag de politie, in de strijd tegen terroristen, onwettelijke methoden gebruiken om te verhinderen dat vele onschuldige mensen worden gedood? Dit juridisch-filosofisch dilemma vormt het interessante uitgangspunt voor de fictiereeks A tort ou à raison (Terecht of onterecht) die dinsdag van start ging op de Franstalige openbare omroep RTBf. Het scenario is van de hand van de Brusselse Franstalige advocaat Marc Uyttendaele, in Vlaanderen vooral bekend als de echtgenoot van PS-minister Laurette Onkelinx.
Hoewel het om fictie gaat, wil Uyttendaele toch een realistische inkijk geven achter de coulissen van de Belgische justitie. Hij slaagt daar maar gedeeltelijk in en weet vaak de clichés niet te overstijgen. De advocate is arrogant en ambitieus, de politieman sexistisch en gewelddadig, de onderzoeksrechter verfijnd en consciëntieus. Het vierde personnage, een gerechtsjournalist, komt nog het best uit de verf: een ervaren kritische journalist die ondanks alles zijn idealisme heeft weten te behouden. De acteur vertoont fysiek zelfs enige gelijkenis met Uyttendaele. Zou het kunnen dat de scenarist zich het best in deze gedreven verslaggever herkent?
De rode draad door de eerste twee afleveringen (die een geheel vormen) zit goed. De federale politie is het spoor bijster van een Noord-Afrikaanse man die volgens de Franse inlichtingendienst banden zou hebben met het terroristisch netwerk van Al Qaeda. Met medeweten van de kabinetschef van Binnenlandse Zaken en van de Staatsveiligheid wijst de federale politie diens vrouw Leila uit, terwijl ze geheel tegen de wet haar vierjarig kind hier alleen moet achterlaten. De politie hoopt dat de vader contact zal opnemen met het kind. Tijdens de overbrenging naar de luchthaven wordt de hevig protesterende Leila door een politieman gestikt.
De 'affaire Leila' is een overduidelijke verwijzing naar de verstikking van Semira Adamu tijdens een repatriëringspoging in 1998. Als gevolg daarvan nam de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Louis Tobback (SP.A) ontslag.
De RTBf-serie is opgehangen aan de levens van vier sleutelfiguren: de mondaine advocate, de frêle onderzoeksrechter, de macho politiecommisaris en de gewetensvolle gerechtsjournalist. Elk personage krijgt een uitgebreide voorstelling waardoor de eerste aflevering traag op gang komt. Toch behoudt het verhaal voldoende vaart om de dubbelaflevering uit te zitten. Het einde is voorspelbaar maar geloofwaardig. De locaties zijn realistisch in beeld gebracht.
Maar wat de serie naar beneden haalt zijn de vervelende dialogen en flauwe woordspelingen. Het scenario heeft ook heel wat aandacht voor de amoureuze ontwikkelingen van en vooral tussen de personages. De aflevering bevat voldoende bedscènes en blote borsten om de aandacht vast te houden, zal Uyttendaele hebben gedacht.
Het meest stereotiepe beeld krijgen we van de politiecommissaris, een Depardieu-achtige figuur die een relatie heeft met de onderzoeksrechter. Een - professioneel - bezoek aan een stripteasetent kan niet uitblijven, waarbij de macho flic uiteraard de neus van de uitbater op de toog breekt. Tussen de Brusselse rechercheur en de federale politie heerst een open oorlog en de politiemensen worden ongelooflijk gewelddadig voorgesteld. Er is geen enkele verdachte die geen klappen krijgt.
Ook de job van onderzoeksrechter is veel te rooskleurig voorgesteld. Een ruim, modern kantoor met laptop - terwijl iedereen weet hoe lamentabel de informatisering van justitie is. Tussen haar drukke beroepsbezigheden heeft de onderzoeksrechter ruim de tijd voor haar gezin, een bezoek aan de sportclub voor een partijtje tennis, een vrijpartij onder de douche. Het maakt allemaal van de serie meer een societyprent dan een typering van de Belgische justitie.
Filip Verhoest
Gezien op dinsdag 8 september om 20.15 uur op RTBF La Une. Steven Van Herreweghe had er vooraf voor gewaarschuwd. De spektakelwaarde van De jaren stillekes ligt een stuk lager dan die van enkele van zijn roemruchte voorgangers op zondagavond, zoals Schalkse ruiters en De XII werken. De jaren stillekes is een studioprogramma dat drijft op nostalgie en verwondering. Om dat op te wekken, springt Van Herreweghe creatief om met het beeldarchief.
Om de centrale gaste, Frieda Van Wijck aan te kondigen, wordt de kijker getrakteerd op een vloedgolf aan beelden van wat er op haar geboortedag, 2 mei 1950, allemaal gebeurd is in de wereld. Blijkbaar is hij ook in het familiealbum van de familie Van Wijck gedoken, want we kregen schattige foto’s van de kleine Frieda te zien, waarbij de presentator weliswaar inzoomde op de twee verschillende wenkbrauwen en meteen aan het fotoshoppen sloeg, met alle gekke gevolgen van dien.
We leerden dat Frieda Van Wijck als tienjarige gek was van de tv-serie Ivanhoe en nog gekker van hoofdrolspeler Roger Moore, ‘het prototype van de ridder op het witte paard’. Waarop Steven Van Herreweghe met flink wat knip- en plakwerk een rechtstreeks interview met de toen nog jonge acteur simuleerde. Een truukje dat ook Mark Uytterhoeven wel eens durfde te plegen in programma’s als Alles kan beter. Frieda Van Wijck groeide op met Penelope, ‘een programma voor de vrouw’, het programma van Paula Semer. En dus nodigde Steven Van Herreweghe de leading lady van de toenmalige BRT, ‘de vrouw die de vrouw vrouw liet worden’, uit in de studio.
Natuurlijk leverde dat heerlijke tv-momenten op. Hoe de rokende reporter Lambert Van der Sijpe aan de professor vroeg of het wel normaal is dat zijn zwangere vrouw altijd braakt en hoe dat nu zit met het geslachtsverkeer tijdens de zwangerschap. En we kregen zelfs de allereerste bevalling op televisie te zien. In 1964! ‘Het was een laatavondprogramma’, verzekerde Paula Semer. En het ‘resultaat’, Thierry Op de Beeck, had Steven Van Herreweghe ook naar de studio gehaald.
Vele jaren later is bevallen op tv een sport geworden, maar toen veroorzaakte dat grote commotie en werd er schande van gesproken. ‘Mijn grootvader durfde niet meer op straat komen. Hij ging zelfs naar een ander dorp naar de kerk’, vertelde de eerste tv-baby. Nog z’n schande: een jonge Jaap Kruithof die voor de camera een pleidooi durft te houden voor seks ter voorbereiding op het huwelijk, en voor het gebruik van voorbehoedsmiddelen. Zo komen we weer bij de stoute Frieda Van Wijck, die in haar jeugd met de vriendinnen naar een 3D-seksfilm van Britse makelij ging kijken.
Die kans kon Steven Van Herreweghe niet laten liggen, en zo veranderde het eerste televisieoptreden van Frieda Van Wijck als secretaresse Carol in Take it easy (Engelse les op tv) in de eerste de beste slechte seksfilm waarmee de kleine bioscopen in de jaren zeventig het hoofd boven water probeerden te houden.
Vernieuwende televisie is De jaren stillekes zeker niet. Het is duidelijk dat Steven Van Herreweghe de voorbije jaren achter de schermen heel goed gekeken heeft naar zijn leermeesters. Maar Van Herreweghe is verbaal heel sterk en er is veel tijd en energie gestoken in de research, de keuze van de fragmenten en de afwerking. En dat alles bij mekaar levert amusement van de bovenste plank. Voor jong en oud, zoals dat dan heet. Zeker de jongere generatie in de huiskamer kon af en toe haar ogen en oren niet geloven toen ze geconfronteerd werd met ‘het leven zoals het was’.
Leo Bonte
Gezien op zondag 6 september op Eén
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Categorieën
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
