Code 37

Code37 Is Hannah Maes een aanwinst voor het heir van Vlaamse speurders? Veerle Baetens heeft in alle geval een eigen stijl die we niet meteen terugvinden in de vele buitenlandse voorbeelden.

Ze is een harde tante, die van Rocky en seventies’ soul houdt, en haar ingeslapen mannenteam in een mum van tijd wakker schudt uit de lethargie van saai politiebestaan. Ze loopt rond in een afgesleten jeans en de regisseurs van Code 37 brengen overvloedig in beeld hoe mannen haar kont keuren. En o ja, ze is single, ze lacht nooit en ze heeft een geheim, dat in de komende afleveringen wel duidelijk zal worden. Iets met haar moeder die in een overval betrokken was. Hannah als stille wreker.

In de eerste aflevering, ‘Bij de keel’, ging het over wurgseks. Maes houdt zich immers bezig met zedenfeiten en we mogen ons de komende maandagen dus verwachten aan flink wat verkrachtingen en internetporno. Centraal stond ene Kristien Devadder, een nymfomane die haar echtgenoot zo graag zag dat ze hem vroeg haar te wurgen. Wat hij dus deed. ‘Wat gebeurt er nu met onze dochter’, vraagt hij zich dan af. Tja ...

De fotografie was goed. De camera zoekt de gezichten, de montage is snel, de kleuren vaal en ietwat overbelicht. Eigentijds stedelijk dus, een goeie correctie van de Middeleeuwse geeuw die Gent soms een beetje uitstraalt. Met af en toe modieuze flashbacks erin geschoven, in een blauwgrijs sepia. We kunnen het niet echt origineel noemen, maar in Vlaanderen is dit behoorlijk werk.

Soms was het scenario ongeloofwaardig. Zou je een vader-hoorndrager nu openlijk over de escapades van zijn vrouw ondervragen als het kind erbij zit? En loopt Maes nu constant met die handboeien op haar kont omdat dat kinky is, of omdat het zo hoort bij flikken? Spannend was dit verhaal niet, en sociaal-doorvoeld evenmin. Maar dit was de pilootaflevering, enige verdieping kan nog volgen.

Mijn grootste ergernis? De klank. Brabantse en Antwerpse tussentaal die in het centrum van het land als ‘algemeen verstaanbaar’ beschouwd wordt, maar in combinatie met stadslawaai soms niet te volgen is. Met zo’n taal willen de regisseurs natuurlijk een levendig effect sorteren, maar ik moest vooral de hele tijd mijn oren spitsen om de draad te kunnen volgen.

Peter Vantyghem

Code 37, elke maandag om 21.45u. op VTM.
gezien op maandag 31 augustus


 

De Laatste Show

Delaatsteshow Vreemd eigenlijk dat niemand spontaan aan hem dacht toen Frieda Van Wijck besloot te stoppen met De Laatste Show. De komst van Michiel Devlieger heette haast een verrassing. Maar nu hij er zit, hoort hij er thuis. Devlieger hoort in een rustige zetel te zitten voor een talkshow waarin de gast net iets belangrijker is dan de presentator.
 
Met de heer en mevrouw Premier Van Rompuy lukte dat niet meteen. Michiel Devlieger had iets krampachtigs over zich, zijn wenkbrauwen gingen bij elke klemtoon gedwee omhoog om daarna weer in een frons te vallen. 'Let op; ik stel hier serieuze vragen', leek hij te willen uitstralen - terwijl dat niet meteen hoeft. De Laatste Show heeft een ontwapenende aanpak nodig en daar was het eerst even op wachten.
 
De leukste vragen zijn vaak de meest voorspelbare vragen die dan toch weer nooit worden gesteld. Een voorbeeld?  'Kunnen die mannen van Anderlecht nog wel voetballen nadat hun ploegmaat zo werd toegetakeld?' wou Devlieger weten naar aanleiding van de blessure van Wasilewski. Het is een vraag die ik in geen enkele nabespreking van het zware incident had gehoord. Net zo bij hardloopster Sanya Richards. Zij loopt met een halsketting waaraan een kogeltje hangt en dat tijdens haar sprintnummer meestal tegen haar gezicht aan kletst. 'Of dat niet wreed hinderlijk is' wou Devlieger weten.
 
Was het de spanning van de eerste keer die wegviel, of was het de ontmoeting met Frieda Van Wijck? Ik had de indruk dat Devlieger zich steeds beter in zijn sas voelde. Het komt dus wel goed met hem.
 
Voor het overige wacht ik nog af. De videowall achter de studiogasten, waarop we mensen uit het publiek erg close konden zien, vond ik maar niets. 'Dat heeft een bevreemdend en intrigerend effect' zei Devlieger vooraf in interviews. En hij heeft gelijk. Alleen kijk ik niet naar De Laatste Show voor bevreemdende en intrigerende effecten.
 
En nu we toch bezig zijn: het was me in de eerste aflevering niet meteen duidelijk waarom het decor meerdere locaties biedt voor de interviews. En waarom het publiek dan zijn stoeltje moet oppakken om naar de voorstelling in het andere decor te gaan kijken. Die stoeltjes deden me denken aan toneelvoorstellingen in parochiezaaltjes en daar denk ik liever niet te veel aan. 
 
Bart Dobbelaere
 
'De Laatste Show', van maandag tot donderdag rond 22.00 uur op Eén
gezien op maandag 31 augustus


 

Een simpel plan

Eensimpelplan Een simpel plan lijkt een simpel programma. De camera volgt mensen op de voet die hun droom najagen. Dat wordt snel klef, dachten wij op voorhand, maar die valkuil ontwijken de makers vakkundig. De eerste aflevering van Een simpel plan is prachtig geworden.

Dries Jacobs en Sam Deltour zijn twee Belgische jongens die ervan dromen om een musher te worden: dat zijn ‘bestuurders’ van een hondenslee. De twee trainen een jaar lang om deel te nemen aan de Iditarod in Alaska, een loodzware, legendarische wedstrijd voor hondensleeën. Het is heerlijk om de interactie tussen de jongens en de honden te zien.

Alles klopt: de prachtige beelden – je voelt de koude bijna door het scherm – en een al even mooie soundtrack. Bovendien blijf je als kijker geboeid omdat je wil weten of de jongens de finish halen.

Als we dan toch een minpunt moeten noemen: dit programma is te kort. Hier wilden we meer, veel meer van zien.

Als alle nieuwe programma’s ons zo verrassen, wordt het een leuk televisienajaar.

Kristof Hoefkens

Een simpel plan, elke dag om 20.40 uur op Een
gezien op maandag 31 augustus


 

Terzake

Terzake Eindelijk! Rust, tijd, adem. Er werd zeer naar uitgekeken, niet het minst door de felle critici, en zie: de vernieuwde Terzake komt alvast tegemoet aan één verzuchting. Studiogasten mogen weer uitpraten. In januari 2008 kreeg het programma zijn laatste opfrisbeurt, wat resulteerde in een flitsender tempo, de bij de lancering vervloekte faits divers en de veelbesproken duopresentatie. Vooral dat laatste werkte niet, vonden ook de vorige vernieuwers, waarop men weer voor één anker koos. ‘En ankers zijn nu eenmaal meer herkenbaar, wanneer ze met minder zijn’ aldus VRT-hoofdredacteur Kris Hoflack. Dag met het handje dus voor Annelies Beck , Lisbeth Imbo en Emmanuel Rottey, die evenwel onder meer op radio en achter de Terzake-schermen present zullen blijven. De voorkant van het scherm blijft voortaan voorbehouden voor Lieven Verstraete en Kathleen Cools, die deze week de spits mocht afbijten.

Voor de relancering van zowel Terzake als zijn eigen politieke werkzaamheden trad Herman Van Rompuy voor het voetlicht. Echt veel had hij niet te zeggen, en dat was – politieke BV of niet - toch een beetje jammer. Hoe graag Kathleen Cools ook wou dat hij zei dat de belastingen fors omhoog zouden gaan, of dat De Tandt promotie verdiende, het bleef bij ‘justitie is al 15 jaar in crisis’ en ‘er zijn indiciën’ (van het Latijn indicium, ‘aanwijzing’). De indruk bleef dat hij liever nog een paar weken in Australië was gebleven. De premier deed na de opmerking van Cools over een zekere ‘melancholie’ geen moeite om die indruk weg te nemen.

Cools zelf had duidelijk minder last van in haar oortje roepende eindredacteurs dan het gemiddelde anker vorig seizoen. Ze presenteerde beheerst en stelde nogal evidente, maar ter zake doende vragen. (De vraag of de doodschop van Witsel mogelijk te maken had met de wedijver tussen Anderlecht en Standard was, niettemin, een no-brainer). En, zoals gezegd, ze werd niet verplicht om zich als een hyena op elke samengestelde zin van haar interviewee te storten. Soms mochten er zelfs twee samengestelde zinnen ononderbroken na elkaar de huiskamer in.

Tim Pauwels illustreerde ondertussen off-screen het begrotingsvraagstuk en deed dat zoals gebruikelijk kundig en droog. De Amsterdamse reportage over taalbaden voor ‘gekleurde kinderen’ bleek dan weer niet echt veel meer dan een brugje naar het gesprek met Pascal Smet. Die zelf helaas ook al niet verder kwam dan wat hij elders al had gezegd, en dus de defenestratie van Frank Vandenbroucke nog maar eens vertaalde als een nieuwe episode in het socialistisch verhaal.

Geen Terzake zonder technische flater, en deze keer liep het mis met de verbinding Brussel-Washington. Greet De Keyser standupte over het Vlaams Huis, dat bij mijn weten niet in Washington maar in New York gevestigd is – anders zou er wel héél erg gesjoemeld zijn. Mogelijk kan een journalist in Washington meer aan de weet komen over een zich ontpoppend schandaal in The Big Apple dan een redacteur in Brussel, maar dat bleek in alle geval niet uit deze interventie. Elke kans op mogelijke meerwaarde viel helemaal weg toen de laatste vraag van Cools niet eens tot in D.C. geraakte. Cools lachte even, alsof ze dat soort ongein echt wel gewoon was, en sloot af.

De vernieuwde Terzake is ‘geen revolutie’, zou Pascal Smet zeggen. Dat het nieuwsoverzicht Terzake niet meer opent, is nieuw, maar geen gouden greep: nu staat het plompverloren na het eerste item. Een cruciale impact heeft die verschuiving in geen geval. Voorts is alles een beetje soberder, een beetje rustiger, een beetje langer. Dat is vooruitgang. Deze Terzake is beter, lichtjes beter - niet omdat er goede items, rubriekjes of jingles bijgekomen, maar omdat een aantal storende hippigheden zijn weggewerkt. Rust, tijd en adem: voor een duidingsprogramma is dat nooit weg.

Bert Bultinck

‘Terzake’, elke weekdag om 20.00 uur op Canvas
gezien op maandag 31 augustus


 

K2 zoekt K3

K2zoektk3 Het televisienajaar is vroeg van start gegaan dit jaar. Zondagavond kon u kijken naar K2 zoekt K3, waarin de twee overgebleven K3-leden op zoek gaan naar een derde groepslid. Met K2 zoekt K3 doet VTM bovendien een gewaagde zet: de zondagavond is sinds mensenheugenis in handen van de openbare omroep. Maar is K2 zoekt K3 - een co-productie met het Nederlandse SBS6 - goed genoeg om Eén het vuur aan de schenen te leggen? We twijfelen.

Er zijn positieve zaken te melden. De jury overstijgt wat we gewend zijn tijdens talentenjachten. Vooral de Nederlandse Patty Brard geeft heerlijke commentaar. Axana Ceulemans (de ex-zangeres van Def Dames Dope) en de wat vreemde Marc Forno vullen haar aardig aan. Miguel Wiels, de man achter de schermen van K3, is geknipt als nuchtere juryvoorzitter.

Het programma ziet er ook goed uit. De trailer is erg professioneel gemaakt, al is hij wat over the top. Toch lijkt K2 zoekt K3 niet erg te verschillen van de stoet talentenjachten die we eerder zagen. Ook nu weer krijgen we rare snuiters te zien die ons al lang niet meer doen lachen. (We zijn het volmondig eens met jurylid Patty Brard: 'Soms word ik zo moe van de mensheid.')

En ook dit keer zoeken we 'iets dat moeilijk te verklaren valt', of 'een sparkle'. Die X-factor heet dit keer dan maar de K-factor. Bovendien duurt het programma met anderhalf uur te lang.

Het irritantst vinden we evenwel Karen en Kristel, de twee overgebleven K3-leden. Zij praten voortdurend alsof ze tegen erg kleine kinderen bezig zijn. En alle kandidaten lijken wel vriendinnen die ze lang uit het oog verloren zijn. Zo krijg je als kijker het gevoel behandeld te worden als een randdebiel.

Gezinnen met kinderen zullen allicht zeven weken voor de buis gekluisterd zijn. Voor de rest is het afwachten welke richting dit programma uitgaat eens de preselecties achter de rug zijn en het echte werk begint. (kho)

'K2 zoek K3', elke zondag om 20.00 uur op VTM
gezien op zondag 23 augustus


 

Extra Time

Extratime Niemand was vragende partij om de voetbalprogramma's van de vrt om te gooien. Ook presentatoren Frank Raes en Filip Joos niet. Toch krijgen voetballiefhebbers dit seizoen met Extra Time een uitzending die ze niet gevraagd hebben.
 
Het begin van het nieuwe programma was veelbelovend. Het intronummer - Peaches van de Stranglers - is niet alleen een knipoog naar het verleden (het was jarenlang de openingstune van Sportweekend) maar ook gewoon een ijzersterk nummer. Wat volgde was iets minder. Het decor is van een klefheid, dat alleen overtroffen werd door het kapsel van Adrie Koster, de coach van Club Brugge die als eerste gast mocht opdraven. Wie dacht dat het niet kleffer kon, kreeg even later een interview met GBA-middnvelder Daniel Cruz vanuit een nepkleedkamer die nepper leek dan de borsten van Pamela Andersen.
 
Raes en Joos zijn beiden uitstekende presentatoren, maar van chemie tussen de twee was tijdens de openingsuitzending niet echt sprake. Waar het programma naartoe wil, is voorlopig ook niet echt duidelijk. Raes ging in zijn gesprek met Cruz de menselijke toer op, met vragen of hij zijn geboorteland Colombia miste. Joos wilde dan weer van Koster weten of hij met zijn huidige spelersploeg 'een echte' 4-3-3 kan spelen. Voor alle zekerheid voegde hij er nog een aan toe: 'een echte'.
 
Vreemd was ook dat de de arbitrage niet aan bod kwam tijdens de uitzending. Dat terwijl de scheids- en lijnrechters toch echt wel hun stempel hebben gedrukt op de eerste speeldag. Zelfs in het - nog steeds uitstekende weekoverzicht - met opmerkelijke momenten werd er met geen woord over gerept. Genk-manager Dirk Degraen mocht een nietszeggend antwoord geven op de vraag of er een nieuwe spits komt, maar de blunder van de lijnrechter die zijn club punten kostte kwam niet aan bod.
 
Voor wie van voetbal houdt, is Extra Time best het bekijken waard. Alleen jammer dat het allemaal wat voorspelbaar wordt. Een tussenkomst van Herman Brusselmans of Koen Meulenaere zou het programma geen kwaad doen. Al is de afsluiter van Chris Vanden Abeele geslaagd. Hij gaat voortaan elke uitzending op zoek naar de pechvogel van de week. Die krijgt een beeldje naar het beeld van bondsvoorzitter François De Keersmaecker.
 
Steven Samyn
Extra Time, maandag om 22u10 op Canvas (gezien op 3 augustus)

 

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs