Een Vlaams ‘The big wine adventure’, maar dan over Belgische bieren, gepresenteerd door Jean Blaute? Dat klinkt goed. Helaas is ‘Tournée générale’ een beetje te veel ‘Vlaanderen Vakantieland’ geworden en te weinig ‘De bende van Wim’.

In ‘Tournée générale’ trekt Jean Blaute met de Britse presentator Ray Cokes langs Belgische brouwerijen, zowel kleintjes als wereldberoemde, zoals de Sixtus-abdij in Westvleteren. Ray Cokes is een wijnliefhebber en een rebel en hij weet niets van bier, Jean Blaute blijkt zoals altijd een vat vol kennis, anekdotes en spitse grapjes.

Het klinkt een beetje als het BBC-wijnprogramma ‘The big wine adventure’, waarin James May de Franse wijnen leert appreciëren met hulp van kenner Oz Clarke. De Vlaamse programmamakers hebben zelfs aan een exotisch voertuig gedacht; Clarke en May verplaatsten zich in een oude Jaguar, Blaute en Cokes krijgen een oud Volkswagenbusje.

‘The big wine adventure’ toont twee mensen op reis. Een reis die leerzaam is voor de kijker, maar niet volgepropt met informatie. Je moet als toeschouwer je best niet doen om te geloven dat het om een echte reis gaat, al weet je natuurlijk dat je een in de maling wordt genomen. ‘De bende van Wim’, waarin Jean Blaute samen met acteur Wim Opbrouck en fotograaf Michiel Hendryckx door Europa trekt heeft precies dezelfde charme.

Maar de eerste aflevering van ‘Tournée Générale’ heeft die niet. Het programma zit zo boordevol interessante informatie, dat het toch al niet bijster geloofwaardige reisverhaal (punker Cokes in een hippiebusje, of beleefd luisterend naar vader abt) helemaal de nek wordt omgewrongen. Vooral de koele vrouwenstem die nog eens offscreen de troeven van een brouwerij in de verf zet en de handige trefwoorden die voor een witte achtergrond in beeld verschijnen, zijn dodelijk voor de sfeer.

Het lijkt wel een rubriek in ‘Vlaanderen vakantieland’; je verwacht elk moment prijzen en openingsuren te horen en een verwijzing naar een leuk brouwerijbezoek dat je voor geen geld via de website kunt boeken.

Jammer, want het had een fantastisch programma kunnen zijn.

Wouter Woussen

Tournée Générale, Canvas

• 23 Reacties

Het Groot Debat 09 leverde vinnige debatten op, waarbij Kris Peeters de lijn van de CD&V-campagne leek door te trekken: niet te veel doen levert misschien wel het meeste op.
 

‘Kris was perfect’. Dat was het laatste wat Dirk Van Mechelen, kandidaat Vlaams minister-president van Open VLD, de kijker meegaf in het Groot Debat 09. Even viel de blauwe ‘Flandrien’ uit zijn rol als dé uitdager van Kris Peeters (CD&V), even werd hij herleid tot zijn rol van de afgelopen jaren: de ideale waterdrager voor een echte leider, een echte kopman.

Van Mechelen verdiende lof voor de moed die hij toonde om boven zichzelf uit te groeien in de anderhalf uur debattelevisie, die best verteerbaar bleek. Met acht kopstukken was het hoe dan ook niet mogelijk om één grote sessie af te werken, de zes rechtstreekse duels leverde een aantal hoogstandjes op.

 ‘We moeten ons durven profileren, in tijden van crisis moet je niet twijfelen. Als ik een bouwvergunning indien voor de Lange Wapper, dan doe ik dat om een project te realiseren’, wierp Van Mechelen Peeters voor de voeten in het laatste rechtstreeks debat.

Peeters moest even naar adem happen, en daar kwam een ongewoon combatieve Van Mechelen weer: ‘We moeten binnenkort 5.000 ambtenaren vervangen, durft u er 2.500 niet te vervangen. Durft u dat?’ ‘Lineaire besparingen zijn niet aan de orde. Trouwens onder die 5.000 zitten een heleboel ingenieurs, die niet vervangen kan ons nog veel meer kosten aan studiebureaus’, antwoordde Peeters gedecideerd.

Nooit kwam de CD&V-kopman echt op zijn kookpunt, maar evenmin kwam hij echt in de problemen. Hij sprak bij verre het meest ministerpresidentieel, tot en met een wat cynisch, misprijzend ondertoontje, toen hij verwees naar ‘pagina 85 van het boekje van Guy Verhofstadt (Open VLD), dat Dirk Van Mechelen ongetwijfeld van buiten kent.’

Van Mechelen zat bij momenten zichtbaar verkrampt in het debat, zijn voorhoofd parelde van het zweet. In zijn allereerste tussenkomst moest hij meteen teruggrijpen naar de grote goeroe: ‘Verhofstadt heeft destijds ook de lasten op ploegenarbeid verlaagd.’

Het meest knetterende mini-debatje brachten Filip Dewinter (Vlaams Belang) en Bart De Wever (N-VA). Dewinter ging in onversneden grofgebekte Vlaams Belang-stijl door over ‘het profitariaat van politici, zoals Jean-Luc Dehaene bij Dexia’ om in één beweging ‘de valse kiesbeloften van andere partijen, want onbetaalbaar’ op een hoopje te vegen. Dat hij minuten daarvoor door Frank Vandenbroucke de broek op de enkels was gezet vergat hij snel. Van de ‘Eenzijdige Onafhankelijkheidsverklaring, de E.O.V van Vlaams Belang’, had Vandenbroucke een ‘Extreem Onhaalbaar Verhaaltje’ gemaakt. Kinderlijk helder, maar Dewinter ging tegen De Wever onverstoorbaar door: ‘Ik praat een taal die de man in de straat verstaat, als ik het heb over onze pensioenen die verdwijnen in de pocket van Mohammed.’

De Wever ergerde zich zichtbaar aan zoveel simpliciteit en onderstreepte fijntjes dat het cordon sanitaire een mythe is: ‘U doet er werkelijk alles aan de deur op slot te houden.’

‘U ging met CD&V in zee, en haalde nul op tien’, sneerde Dewinter. ‘Zelfs als dat waar is staan we nog altijd quitte, u bent al 30 jaar bezig en staat nog altijd even ver: nergens’, vatte De Wever de carrière van zijn tegenstander samen, waarop hij het enige applaus van de avond kreeg.

Vandenbroucke had zoals gezegd niet veel zin om grote bespiegelingen te weiden aan Dewinters E.O.V. In hun onderling duel stelde hij doodleuk ‘dat de kiezer die gelooft in dat soort verhaaltjes maar op Vlaams Belang moet stemmen’. Dewinter wierp hem de ongemakkelijk quote van Louis Tobback voor de voeten: ‘De Vlaamse regering gedraagt zich als een viersterrenrestaurant, maar is eigenlijk een veredelde frituur.’ Vandenbroucke bekende meteen ‘veel liever in een frituur te gaan eten’.

Niet verwonderlijk was Geert Lambert (SLP) veel meer in staat om Vandenbroucke in de problemen te brengen. Terwijl die maar bleef onderstrepen ‘dat ze eigenlijk geen fundamentele meningsverschillen hadden’, sneerde Lambert: ‘U hebt in 2005 zelf een heel duidelijke open brief geschreven om aan de alarmbel te trekken. Er moesten fundamentele keuzes gemaakt worden. Wij willen die nu maken, u doet dat niet.’

Na wat gekibbel gaf Lambert het oplawaai: ‘De SP.A heeft de SLP niet nodig om de verkiezingen te verliezen.’ Een vechtertje, die magere versie van de voormalig rondborstige kartelpartner.

De VRT slaagde erin om zowat het enige genuanceerde standpunt van LDD eruit te pikken om Jean-Marie Dedecker voor de voeten te werpen: Opel-Antwerpen. Terwijl elk ander kopstuk zich uitsloof om ‘het uitzonderlijk performante productieapparaat en de nog uitzonderlijkere werknemers’ van Opel aan te prijzen, durfde Dedecker het aan om geen onvoorwaardelijke steun aan de noodlijdende automobielsector uit te spreken. ‘Ik wil weten of het iets uithaalt. Wallonië heeft ook jaren massa’s geld gepompt in het zwate gat van de metaalindustrie.’ Gelukkig noemde Dedecker ‘graaicultuur’ en ‘Jean-Luc Dehaene’ meteen daarna in één adem, of we zouden gaan twijfelen aan het predikaat van populist.

Mieke Vogels was grote verliezer van de avond. Als vakminister was ze jaren bezig met Welzijn waardoor haar discours in het debatje met Van Mechelen over de welzijnssector veel te technisch en tegelijk belegen wollig klonk. Van de keurig opgebouwde campagne rond de ‘groene economie’, waarvan Groen! al weken de mantra herhaald, kreeg Vogels amper iets gezegd. En de metafoor ‘dat kinderen zijn zoals de kanariepietjes die de mijnwerkers gebruiken om de mijn mee in af te dalen’, was wat Tobback al eens ‘dom en lom’ placht te noemen.  

De afterparty

Na afloop van het debat kunnen de lijsttrekkers in de bar van het Vlaams parlement nakaarten. Peeters en Vandenbroucke zoeken er elkaar onmiddellijk op. De socialist en christendemocraat steken niet onder stoelen of banken dat ze de voorbije jaren goed hebben samengewerkt. De sfeer is ontspannen. 'Je hebt toch gehoord dat ik je enkele keren uitdrukkelijk heb vermeld', stelt Peeters. 'Maar je moet toch opletten met opmerkingen dat we onderling inwisselbaar zijn.'

Ze zijn, net zoals bijna alle andere delnemers aan het debat, tevreden over de uitzending. 'Het is veel over inhoud gegaan', stelt Vandenbroucke. 'Dat is een goede zaak. En daarnaast ging het ook over de strategische opstelling van de partijen. Wat de kiezer volgens mij toch ook mag weten. Groen! staat blijkbaar te springen om in de regering te stappen en de SP.A te verangen als het even kan.'
Van Mechelen is tevreden over zijn prestatie en de manier waarop hij met Peeters in debat ging. 'Laat ik het zo zeggen', reageert Peeters. 'Ik heb op geen enkel moment het gevoel gehad dat Dirk mij in het nauw gebracht heeft.'

'Face-to-face debatten, zoals vanavond, blijven toch de beste formule', vindt Dewinter. 'Op die manier krijg je snedige discussies. Vanmorgen zat ik op ATV in een debat met 7 partijen. Dat is teveel en eindigt in oeverloos gewauwel.'

Maar een week voor de verkiezingen wegen politici alles op een apothekerweegschaaltje af. Mieke Vogels is ontevreden dat Siegfried Bracke haar, in tegenstelling tot de concurrentie, geen enkele keer om een reactie vroeg na een van de duels. Waarna haar woordvoerster vraagt waarom ze de mislukte strijd tegen de fiscale fraude nergens heeft vermeld. Geert Lambert vraagt zich dan weer af waarom de andere duels telkens 10 minuten duurden, terwijl zijn gesprek met Vandenbroucke na amper zes minuten werd afgebroken. 'Ik had ook liever tegen iemand anders gedebatteerd. Ik respecteer Vandenbroucke. Zijn probleem is gewoon dat hij niet door zijn partij wordt gevolgd.' De SLP-voorzitter moet nog lachen als hij aan het laatste antwoord van Vandenbroucke denkt. Op de vraag welke kleine partij hij verkoos, SLP of PVDA+, repliceerde de socialist: 'De SP.A is mijn favoriete kleine partij.

Geen enkel boegbeeld denkt met dit debat stemmen te hebben gewonnen. 'Dit is als Kerk en Leven', vindt Jean-Marie Dedecker (LDD). 'Je spreekt voor gelovigen, voor kijkers die politiek geïnteresseerd zijn en hun keuze al hebben gemaakt.' Bart De Wever (N-VA) beaamt. 'Net zoals voetbalsupporters die naar een match van hun ploeg gaan kijken. Het is niet omdat hun ploeg slecht speelt dat ze voor een anere ploeg zullen supporteren. Je kan eigenlijk alleen maar verliezen, als je bijvoorbeeld een uitschuiver maakt. Dan willen de supporters ook een andere coach of spits.'
 
Wouten Verschelden en Steven Samyn

• 16 Reacties