Aan ambitie ontbreekt het de maaksters van Jes niet. Als voorbeelden noemen ze Six feet under, Sex and the City en Californication. Grote kans dat ze die ambitie nog waarmaken ook.
'Het overaanbod aan keuzes', antwoordt Jes wanneer haar maatje Luc vraagt wat haar naar de hoofdstad brengt. Een grapje - ze doelt op de immense keuze aan digitale fototoestellen bij Fnac -, maar ook weer niet, want ze vat meteen het grote thema van de reeks samen: geluk en hoe het te vinden in deze tijd waarin levens niet meer volgens een geijkt patroon verlopen.
Het verhaal schiet op gang met de eerste grote keuze die Jes maakt. In plaats van haar lief te vergezellen naar Sjanghai, waar hij een spannende carrière denkt uit te bouwen, blijft ze op Zaventem achter. Ze vindt steun bij haar ijdele, materialistische zus Michelle (keurig getrouwd, twee kinderen) en haar vrienden: Luc, een cynicus-met-peperkoeken-hart, en de mannenverslindende taxichauffeur John. Op haar eerste eenzame wandeling door Brussel voegt Jes nog Sofia aan haar kleurrijke vriendenkabinet toe, een rol die Pascale Platel op het lijf geschreven is.
Chapeau voor de ongedwongen manier waarop de personages meteen vlees en bloed krijgen. Stuk voor stuk uitgesproken types, maar zonder dat het karikaturen worden - bij John, met de kwinkslag vertolkt door Johan Heldenbergh, is het misschien op het randje, maar dat soort kokette drama kings loopt écht rond, neem dat van ons aan.
Alleen Jes is voorlopig het meisje zonder al te veel eigenschappen. Logisch: ze zat lang opgesloten in een relatie met een zelfingenomen macho en begint pas te zoeken naar wat ze zelf wil. Lotte Heijtenis speelt de twijfel met verve. De grote naturel is het sterke punt van de hele acteursploeg, met onder anderen een alweer heerlijke Koen De Graeve als Luc. Dat de dialogen vlot en geloofwaardig zijn, heeft daar ongetwijfeld bij geholpen. Ze klinken oprecht, zijn vaak gevat - zonder te vervallen in de grappendwang die een reeks als Friends soms vermoeiend maakt.
Het zijn niet alleen de personages die Jes op en top hedendaags maken. Er is ook de erg mooie, eigentijdse fotografie, waardoor Brussel Newyorkse allures krijgt. Het grootstadgevoel is bovendien tot in de details doorgetrokken (probeer maar eens aan supermarktcruisen te doen in Oostrozebeke of een latte te bestellen in Zepperen). Een heerlijke start van een reeks waarin ik me meteen thuisvoelde, en waarvoor ik volgende week met plezier aan de verlokkingen van de stad zal weerstaan. (eb)
Jes, woensdag om 21.40 uur op VTM.
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
U houdt van subtiele humor, gelaagdheid en genuanceerde grappen? Dan is Man Liberation Front (M!LF) allicht helemaal niks voor u. Philippe Geubels, 'de man van de Colruyt', en Jan Van Looveren, 'de Joerie' van Hagger trippy, hakken snoeihard in op nieuwe mannen en willen mannelijk Vlaanderen bekeren tot échte venten.
De twee praten filmpjes aan elkaar in een studio die weinig aan de verbeelding overlaat: de enige toegelaten vrouwen zijn de bikini-babes die in een soort aquarium zitten. Het publiek bestaat uit mannen die bij elke seksistische grap van Van Looveren en Geubels joelend en lachend uit de bol gaan.
'Als ge ne vriend hebt en die begint over zijn gevoelens te praten, dan antwoordt ge gewoon: “waar zijde gij mee bezig?,', poneert Van Looveren. Gejoel.
Jan Van Looveren is minder de man van de goede grappen: hij houdt alles onder controle en geeft voorzetten. Het spervuur van grappen komt van Philippe Geubels die gortdroog uit de hoek komt, zoals altijd. In de redactie van het M!LF zit ook de komiek Bart Cannaerts, die naar het schijnt de hand heeft in veel grappen.
Je kan M!LF platvloers noemen, seksistisch, beledigend zelfs, maar wij vonden het vooral erg grappig. Zeker de wedstrijd waarin op en top mannelijke BV's onderling uitmaken wie van hen de stoerste is, was geestig.
Ook Superdaddy Philippe, die mannen die onder de sloef liggen, gaat helpen, deed ons luidop lachen.
Tot slot zijn de reclamefilmpjes van Dodge heel grappig. ('Hoe noemen we de papa als hij iets gaat drinken?' De kinderen: 'nonkel'.)
Had 2BE maar meer van zulke programma's. (kho)
M!LF, elke donderdag om 20.35 uur op 2BE.
Het format van Zo is er maar één werd dit seizoen aangepast. En dat was niets te vroeg. Het was zelfs wat te laat.
Wij zagen hier en daar talent. Arne Vanhaecke zong niet echt goed, maar heeft wel een mooie stemkleur. En Jacko Bond is iemand die nu al naast Mira en Hannelore Bedert had moeten staan. Zij brachten best mooie versies van 'Mia' en 'Laat me'. Ook Andes kon ons wel bekoren, al werden we niet meteen van onze sokken geblazen.
Een gevoel van onvoldaanheid overheerste na het programma. Van de talenten die ons bevielen, wilden we eigenlijk vooral eigen nummers horen. En dus gingen we op MySpace luisteren naar Arne Vanhaecke, die een wildcard kreeg van Clouseau, en zetten we de jongste plaat van Jacko Bond nog eens op. Als dat het effect is dat Zo is er maar één wil nastreven: proficiat. Als ze een geweldig televisieprogramma wilden maken: helaas.
Zo is er maar één is entertainend, maar er zijn wat mankementen. Het duurt allemaal nogal lang. De optredens worden zo 'hip' gefilmd met draaiende camerabewegingen en 'leuke' effectjes, dat we er misselijk van werden. En er zit te weinig spanning in, omdat we de meeste jonge talenten te weinig kennen om mee te voelen. (kho)
Zo is er maar één, elke vrijdag om 20.40 uur op Eén.
De eerste aflevering van ‘Op zoek naar Maria’ op VTM belooft veel goeds. Geen parade van ‘nontalenten’, maar een vlotte prelude op het echte werk.
De tv-zoektocht naar een goede Maria von Trapp voor de musical ‘The Sound of Music’, later dit jaar te zien in Antwerpen, heeft ondanks enkele gelijkenissen weinig uitstaans met ‘Idool’. De vakjury – dik 150 jaar musicalervaring –is echt bekwaam, en de 26 meisjes die uit 700 kandidaten werden uitgenodigd naar de ‘Maria Academy’ in Salzburg, hebben pit en talent.
Fijn om te zien dat ook mensen zonder enige ervaring de kans krijgen om onbetaalbare lessen in zang en acteerkunst te krijgen. Een beroepsmilitair, een doctoranda in de wiskunde, een schoonheidsspecialiste… het is een bijzondere verzameling, en toch voelde ik nergens plaatsvervangende schaamte tijdens de eerste auditieronde – wat natuurlijk ook voor iets minder heimelijk kijkplezier zorgt. ‘Op zoek naar Maria’ voelt niet zo oppervlakkig aan als andere tv-talentenjachten, en dat is een plus.
Verder was deze eerste aflevering vooral een vlotte en netjes volgens het format gemonteerde prelude op de liveshows, die pas echt het kaf van het koren zullen scheiden. Maar er zat vaart, humor en zelfs ontroering in. Koen Wauters bewijst dat hij als ‘trooster der verdrukten’ zijn gelijke niet kent.
Mooi ook hoe er uit de hoop al enkele boeiende ‘personages’ werden geplukt. Zoals Marjan, mama van twee kindjes, zonder enige acteer- of zangervaring, die plots tussen afgestudeerde musicalartiesten staat – wat een flinke test voor haar zelfvertrouwen betekent. Of zanglerares Helena, die door een gezwel op de stembanden een jaar moest zwijgen, en nu met haar herwonnen stem de andere kandidaten flink intimideerde.
In Salzburg werd de zweep er flink opgelegd, en de zang- en acteerlessen moesten de kijker meteen duidelijk maken hoe moeilijk de aspirant-Maria’s het zullen krijgen. Het leek een waarschuwing voor de kijker om niet te lichtvaardig te oordelen, als hij over twee weken mag gaan sms’en.
Het sleetjeglijden op een Oostenrijkse sneeuwhoop – het leek eerder op een poging om al enkele kandidaten voortijdig te elimineren – werd ruw onderbroken door Linda Lepommes melding dat in aflevering 2 acht meisjes hun koffers mogen pakken. Een ‘cliffhangertje’, netjes volgens de regels. En gedwee als ik ben, zal mij dat volgende week toch weer aan de buis kluisteren.
JOHAN DEPAEPE
‘Op zoek naar Maria’, elke week op woensdag om 20.40 op VTM.
www.vtm.be/op-zoek-naar-maria-2009
Strikt genomen behoren we dan ook niet tot het doelpubliek van het nieuwe TMF-programma Temptation carwash, maar een mens is nooit te oud om iets bij te leren. En dat hebben we. Zo’n ‘temptation carwash’ is namelijk ‘meer dan een auto inzepen en weer afspuiten’, zo leerde de commentaarstem ons. ‘Een echte "temptation carwash" gebeurt met liefde, tederheid, oog voor detail en de nodige ernst.’ Geen idee wat u verstaat onder liefde en tederheid, maar wij zagen een stelletje goed van oren en poten voorziene meisjes van niet al te zware zeden op een auto en op elkaar kruipen met de tederheid van een mokerhamer. Water en schuim vlogen alle richtingen uit en onwillekeurig moesten we denken aan Gezelles ‘krinkelende winkelende waterding, met ’t zwarte kabotseken aan’. Want gekrinkeld en gewinkeld werd er door deze elf in zwarte bikinietjes gestoken pitspoezen. Telkens ze met een van hun naaldhakken in de buurt van een autoband kwamen, hadden we zelfs de neiging weg te duiken uit vrees voor een klapband. In wezen verschilt dit programma dan ook niet zoveel van een videoclip van pakweg de Pussycat Dolls. Alleen zit daar nog iets meer verhaal in dan in deze docusoap. Die zou het verhaal moeten vertellen van een groep meisjes die zich klaarmaken om deel te nemen aan het Europees kampioenschap bikini carwash in Lloret de Mar, maar komt niet verder dan het aan elkaar plakken van wat softerotische beelden, flauwe machopraat van Filip (de baas annex trainer van dit groepje) en de commentaarstem. Een voorbeeldje? De meisjes gaan benjispringen, een scène die wordt begeleid door de volgende commentaar. Off screen: ‘De girls gaan touwtje springen. Alleen rekt deze koord iets meer mee dan die van hun string’. Filip: ‘Dat ze maar niet in hun broek doen, want we moeten die broekskes nog gebruiken’. Off screen: ‘Ze maken de wip van hun leven.’ Tempation carwash Geen idee hoe lang het al geleden is dat we onze auto nog eens hebben gewassen, maar we spreken over een periode van jaren.
Filip Van Ongevalle
Temptation carwash, gezien op TMF op woensdag 25/3 om 12.30 uur.
Wie ‘Phara’ overleefd had maandagnacht, kon nog even uitfreaken met ‘The Black Donnellys’. Een nieuwe Amerikaanse serie die Canvas in een onbewaakt moment of in een package deal aankocht en die nu ergens een plaatsje moest krijgen, denk je dan. En waarom niet op een moment dat niemand nog televisie kijkt?
Om eerlijk te zijn, de pilot was niet zo erg als de reputatie van de serie beloofde. The Black Donnellys gaat over de wedervaren van jonge Ieren in Hell’s Kitchen, een rauwe buurt in Manhattan. Het zou historische fictie moeten zijn, maar de rockmuziek en de locaties verwezen duidelijk naar vandaag. Dat kwam anachronistisch over.
In die eerste aflevering was alles totaal voorspelbaar. Wie ook maar een paar films van Martin Scorcese gezien heeft, of The Sopranos gevolgd heeft, kent dit soort akkefietjes tussen Ieren en Italianen nu wel van buiten. Grosso modo zagen we hoe vier broers zich laten meeslepen in een spiraal van geweld: het begin van een oorlogje, verteld vanuit de gevangenis door ene Joey.
De serie is wél gebaseerd op een echt gebeurd verhaal van de Donnelly-clan, dat zich echter afspeelde halverwege de 19de eeuw in Canada. Was zo’n realistische insteek niet veel interessanter geweest dan deze clichématige aanpak? ‘The Black Donnellys’ is degelijk gemaakt, daar niet van, maar erg stereotiep en overbodig.
De serie werd bijzonder snel afgevoerd, maar de afleveringen zijn op internet blijkbaar wel populair. Hoe dan ook, veel mist u niet als u dit laat liggen, en wie per se meer Iers geweld wil zien, kan straks de dvd kopen.
Peter Vantyghem
‘The Black Donnellys’. Elke maandag op Canvas om 23.30 uur.
Het gebeurt niet vaak, maar we wisten niet meteen wat te denken van Voor eens & voor altijd. Hebben we ons geamuseerd tijdens het kijken? Ja. Hadden we meer verwacht? Ook ja. Waren we blijven kijken als het onze job niet was? Allicht niet.
In Voor eens & voor altijd gaan Tom Lenaerts en Michiel Devlieger op zoek naar vooroordelen van hun gasten om er voorgoed komaf mee te maken. In de eerste aflevering waren Jo Vandeurzen en Wendy Van Wanten te gast, twee mensen die niets met elkaar te maken hebben.
'Ik ben altijd nerveus voor iets nieuws', zei Vandeurzen vooraf. Dat bleek ook. Van Wanten was dan weer vooral op haar hoede. 'Ik ben ook een serieuze madam', probeerde ze ons te overtuigen, waarna ze een fragment uit het archief wilde wissen omdat ze 'niet zo tevreden was over haar haartooi'.
Dat de humor niet van de gasten zou komen, was al snel duidelijk. Maar ook Lenaerts en Devlieger waren niet in vorm. Het verliep allemaal wat stroef, het ritme zat niet goed. Voor eens & voor altijd kabbelde. De grapjes van Lenaerts en Devlieger kwamen niet altijd goed uit de verf: de vondsten die op papier allicht fantastisch leken, kwamen op het scherm niet allemaal over.
Het idee om de deontologische commissie van de VRT te testen met een nummer van de Zangeres Zonder Naam, was zo'n blindganger. En toen het - nog maar eens - over het privé-leven van Wendy Van Wanten ging, moesten we zelfs geeuwen.
Sommige ideeën liepen ook wat verloren in het programma: wat het stukje over de nieuwe single van U2 in dit programma kwam zoeken, wisten we niet. En we stoorden ons ook aan het vooruit- en terugspoelen van fragmenten.
Maar er waren evengoed hilarische momenten: 'het naaidoosje van mijn moeder', het filmpje over de overslaande stem van Vandeurzen, de rubriek 'zijn de onbekende Vlamingen op?'. Het was te weinig om van een geslaagd humorprogramma te spreken, maar we willen Voor eens & voor altijd graag een tweede, derde en zelfs vierde kans geven. Omdat er genoeg materiaal voorhanden is om echt goede afleveringen van te maken. En omdat Lenaerts en Devlieger beter moeten kunnen. (kho)
'Voor eens & voor altijd'. Elke vrijdag om 20.40 uur op Canvas. Aantal kijkers: 465.419.
Tess is een verhaal over een gevallen vrouw. Gemma Arterton was behoorlijk in die rol, maar ook niet meer. Het script van David Nicholls, dat het verhaal in grote trekken vertelde, liet weinig psychologische diepgang toe. Hans Matheson als de vileine Alec kon zich evenmin doordrukken. Beide karakters excelleerden in stereotiepe mimiek.
Het is verbazend hoe de BBC er soms in slaagt om de bestofte traditie van het kostuumdrama heel verfijnd uit te werken, zoals in de recente serie Cranford, en hoe het er soms zo steriel aan toe gaat. Tess toonde het pastorale landschap van Wessex, met groene heuvels en witte maagden, maar liet nooit het stof proeven. Zelfs de modder oogde fotogeniek.
Voor een verfilming van een naturalistische roman is dat bedenkelijk. De tragiek van Tess, die met kind geschopt wordt door een kasteeljonker, moesten we aflezen van één amechtige huilbui bij haar moeder. De camera filmde alles vanop auctoriële afstand zonder ooit echt in de karakters te dringen. Enkel een feesttafereel bij de bedienden leek even iets meer reality te brengen, maar was zo weer voorbij.
Het dieptepunt was de verkrachtingscène. Niet dat ze nu realistisch moest zijn, maar daar gebeurde iets vreselijks, dat niet te symboliseren is met een beetje rondwaaiende mist. Dan was de voorafgaande scene met de aardbei (Tess bijt een aardbei uit de handen van Alec, een sexuele metafoor) van een hoger niveau.
Een literaire verfilming, heet zoiets. Televisie staat inmiddels twintig jaar verder, en met Tess (en straks The return of the Native) kon Nicholls veel meer aanvangen.
PETER VANTYGHEM
In Mag ik u kussen?, het nieuwe Canvas-programma van Bart Peeters, proberen drie bekende 'woordkunstenaars' de edele kunst van het verleiden in ere te herstellen. De hoogste tijd, volgens Peeters, want er is in onze maatschappij wel veel verleiding, maar altijd gaat het om visuele prikkels, nooit om intellectuele. En dus kregen Dimitri Leue, Pieter Embrechts en Jelle De Beule in de eerste aflevering de opdracht om de actrice Maaike Cafmeyer verbaal te bespringen en intellectueel binnen te doen.
Dat had Dimitri Leue perfect begrepen. Hij verleidde zijn 'prooi' met pure poëzie: hartverwarmende, intelligente rijmpjes, maar telkens met een fijne knipoog. Zijn openingszin was meteen raak, zijn gedeelde bewondering voor Bach ronduit prachtig, en hoe hij vervolgens verdronk in de ogen van Maaike Cafmeyer - 'Kunst is moeilijk te beschrijven' - zelfs aandoenlijk.
Je voelde vanaf de eerste minuut dat hij op het einde van de uitzending de ultieme vraag zou mogen stellen aan Maaike Cafmeyer. En je kon ook perfect voorspellen dat de beeldige actrice positief zou antwoorden met de zin: 'Ik dacht dat je het nooit zou vragen.'
Maar daar draait het in Mag ik u kussen? natuurlijk niet om. Dit is geen spelprogramma met winnaars en verliezers, wel een humoristisch panelprogramma, opgebouwd als een leuke pastiche van Blind date.
En zoals het in zo'n realityshow hoort, is de casting van de kandidaten van het grootste belang. Het contrast tussen de zachtmoedige Dimitri Leue en zijn brutalere rivalen kon moeilijk groter zijn. Zo stopte 'Neveneffect' Jelle De Beule de inhoud van een doos kauwgom in zijn mond - bij liefde gaat het nu eenmaal om geuren - om de kleverige brij vervolgens onder zijn stoel te plakken.
En ook Pieter Embrechts verloor het uitgangspunt van het programma weleens uit het oog. Hij vertoonde nogal wat machogedrag en zijn openingszin ('Je doet mij aan iemand denken: mijn volgende lief!') had niet misstaan bij Ingeborg in de originele versie van Blind date.
Ik twijfel niet aan het improvisatietalent van het trio, maar in Mag ik u kussen? leek bijna alles toch goed voorbereid. Niet dat het stoorde, want het leverde een half uur kostelijk amusement op. (lb)
'Mag ik u kussen?' maandag om 20.40 uur op Canvas
Op het eerste zicht doet 'Lie to me' een beetje denken aan 'The Mentalist', een reeks op VT4 over een ‘medium’ dat met zijn paranormale vermogens de politie een handje helpt. Maar Tim Roth is een stuk geloofwaardiger dan Simon Baker, en 'Lie to me' is een stuk interessanter dan 'The Mentalist'.
Dat heeft te maken met de insteek. 'Lie to me' is gebaseerd op wetenschappen. Iedere mens legt zijn ziel bloot in onbewuste bewegingen en gelaatsexpressies. Wat een geheven vuist betekent, weet iedereen, en wat een oprechte glimlach kan doen, weten we ook. Wel, op dezelfde manier zijn vele ‘micro-expressies’ te lezen, als tekenen van afkeer, woede, lust, verdriet, verlangen, en zo meer.
Cal Lightman (gebaseerd op de psycholoog Paul Ekman) is daar een meester in. Hij laat mensen praten en analyseert hun gelaat om te weten of ze liegen, en welke emotie ze écht in zich dragen. In de eerste twee afleveringen van Lie to me werd de theorie uitvoerig uit de doeken gedaan, onder meer door Lightman letterlijk te laten doceren in een aula.
Het was behoorlijk goed gedaan. Instructief genoeg, en tegelijk bleef het een politieserie, met steeds twee cases per aflevering. Tim Roth deed nogal denken aan 'House MD'-acteur Hugh Laurie. Hij spreidt diezelfde laconieke levenshouding tentoon, datzelfde cynisme bij momenten. Beide mannen lijken hun roeping met een zekere minachting te dragen.
De vraag is vooral wat het nu verder wordt. De serie kan niet blijven doceren, maar vermits er 42 spieren in het gelaat zijn, die zo’n 10.000 expressies kunnen veroorzaken, zijn we wel even zoet met de inventaris daarvan. Leuk is ook hoe de serie de cases meteen vergelijkt met gezichten van bekende politici en filmsterren. En hoe misdaadcases afwisselen met witteboordencriminaliteit.
De interessantste clash wordt wellicht die tussen Lightman, de sarcastische theoreticus, en Ria Torres, de knappe latina die ingehaald werd als een ‘natural’. Of hoe rede en instinct ook in deze materie tegenover elkaar zullen komen te staan.
PETER VANTYGHEM
'Lie to me'. Elke maandagavond op 2BE. Deze dubbelaflevering gezien op 9 maart.
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Categorieën
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
