In het open decor werden een zetel en een canapé neergepoot, samen met een tiental tv-schermen. Televisiemakers willen zo absoluut bewijzen dat een talkshow meer is dan pratende hoofden, maar vergeten wel eens dat bewegende beelden van copulerende leeuwen de aandacht toch wel heel fel afleiden van het gesprek. En waarvoor de vaak gekunstelde camerastandpunten nodig zijn, blijft mij ook een raadsel.
Over de gevoerde gesprekken anders geen kwaad woord. De gedegen gastheer Joël De Ceulaer had twee boeiende vertellers uitgenodigd. Met de wetenschapsfilosoof Johan Braeckman kregen we een interessante en zelfs verrassende kijk op de evolutietheorie. Of die bijvoorbeeld kan helpen om het hoogste en het laagste in de mens beter te begrijpen? En of God verzoenbaar is met Darwin?
Met de schrijfster Ruth Padel verschoof het gesprek van de evolutietheorie naar de mens Charles Darwin. Padel is trouwens de achterachterkleindochter van Darwin en reisde in de voetsporen van haar betovergrootvader naar de Galapagoseilanden. Ze mocht een fraai gedicht voordragen uit haar biografische dichtbundel Darwin - A life in poems.
Tussendoor probeerden de vaste reporters Ronald Verhaegen en Isabel Voetsde kijker het evenement al een beetje te laten beleven. De eerste probeerde 4 miljoen jaren samen te vatten in één minuut en de tweede ging - tevergeefs - op zoek naar Darwin op de tentoonstelling. Ze wisten me niet meteen te overtuigen. (lb)
Strada, gezien op 20/2 op Canvas+
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
‘Eigenlijk is er maar één VTM-programma van de afgelopen jaren waar ik een groot moreel probleem mee heb, en dat is Het Zesde Zintuig. Ik vind dat obscene televisie.’ Dat zei regisseur en voormalig programmadirecteur van VTM Jan Verheyen onlangs nog in De Standaard. En hij stond niet alleen met zijn kritiek. Het Zesde Zintuig – een soort Idool voor kwakzalvers en paranormalen, zoals een collega het omschreef – was misschien wel het meest controversiële programma van het afgelopen jaar.
Kritische geesten zullen de fascinatie voor het paranormale wel kunnen plaatsen, maar het lijdt geen twijfel dat het programma veel goedgelovige mensen de weg naar deze ‘paranormaal begaafden’ heeft gewezen. En dat gaven de kandidaten ook ruiterlijk toe in de startaflevering van de tweede reeks van Het zesde zintuig. ‘Na de proef met Martine Jonckheere heb ik vierhonderd telefoontjes gekregen’, zegt Philip Desimpel. En ook de andere kandidaten vertellen onomwonden hoe veel – uiteraard positieve – reacties ze door het programma hebben gekregen.
De kick-off van de tweede reeks van Het Zesde Zintuig was eigenlijk een reünie van de kandidaten uit de eerste reeks. In het kasteel van Ruisbroek werd uitgebreid teruggeblikt. Hoe ze zonder enige voorkennis plaatsen, mensen en dramatische gebeurtenissen moesten proberen aan te voelen. En om het programma enig sérieux te geven, had Johan Terryn ook een onverwachte gast uitgenodigd: Jean Paul Van Bendegem, professor wetenschapsfilosofie en logica aan de VUB. Van Bendegem is lid van Skepp, een organisatie die pseudo-wetenschappen wil doorprikken.
De winnares van Het Zesde Zintuig, Jacqueline Philips, weigerde trouwens de uitnodiging van Skepp om een gooi te doen naar de Sysiphus-prijs, 10.000 euro die wordt uitgereikt aan iedereen die onder gecontroleerde omstandigheden kan aantonen dat hij of zij daadwerkelijk beschikt over een zogezegd zesde zintuig of een andere paranormale gave.
De confrontatie met de professor had dus vuurwerk kunnen opleveren, maar Jean Paul Van Bendegem is een lieve en sympathieke man, dat weten we nog van zijn deelname aan De Slimste Mens ter Wereld. En dus probeerde hij bij de kandidaten heel voorzichtig op zoek te gaan naar een verklaring voor hun paranormale gave, of hen bij te brengen dat ze misschien vooral een heel rijke verbeelding hebben.
Een verklaring hebben we van de kandidaten alvast niet gekregen. Of wat had je verwacht. Integendeel, de zelfgenoegzaamheid van de kandidaten over ‘hun vak’ is ontzettend groot. ‘De professor moet nog heel veel leren’, zei Naomi. ‘Ik hoop dat die man nooit iets serieus zal meemaken in zijn leven waardoor hij een van ons of een andere paragnost zal nodig hebben. Want dan zullen zijn ogen wel opengaan.’
Zoveel arrogantie acht je niet voor mogelijk. Eigenlijk had ik toen al het tv-toestel moeten uitzetten. Nog een geluk dat de ‘ultieme test’ – een groepsopdracht: welke foto zit in de gesloten omslag? – mislukte. Maar of dat deze mensen opnieuw met hun beide voeten op de grond zal brengen, is twijfelachtig. ‘De vragen blijven. Iedereen moet voor zichzelf uitmaken wat hij ervan vindt’, zei presentator Johan Terryn (foto). En dan lanceerde hij meteen een oproep aan een nieuwe lading paragnosten om zich in te schrijven voor Het Zesde Zintuig.
Leo Bonte
Gezien op VTM op dinsdag 24 februari om 21.25 uur
Vreemd hoeveel mensen tegenwoordig nog kwijt willen aan een camera. In het nieuwe vtm-programma Hello Goodbye slaat Dieter Coppens praatjes met passanten op de luchthaven van Zaventem. En daar komen veel tranen bij kijken. Als wij op reis vertrekken is dat meestal met iets minder commentaar en dramatiek.
Maar goed, in de eerste aflevering zagen we een paar mooie, soms pijnlijke gesprekken, die ons een krop in de keel bezorgden. We zagen ook mooie verhalen: mensen die herenigd werden met hun vrouw, of met hun man. We zagen knuffels, omhelzingen, tranen en ontroerende taferelen: reality met een hoog emo-gehalte.
En mocht u door de verhalen op zich niet tot tranen toe bewogen zijn, dan werden de verhalen ook stuk voor stuk begeleid door een pakkend, mooi maar onnodig lied. Wij hebben meteen onze iPod volgeladen met nieuwe songs.
Een negentienjarige dochter wacht met zieke vader tot ze kan vertrekken naar Rodrigo –‘de vent van mijn leven’- in Lissabon? Daar past wel een streepje klassieke muziek bij! En net als de bruid van een andere verliefde tortelduif door de deuren loopt, horen we ‘She may be the reason i survive’. Of wat denken we van ‘you’re my home’ van Billy Joel, bij een reizende voetballer die zijn vrouw weerziet?
Dieter Coppens blijkt niet de meest charismatische interviewer. ‘Waarom sta jij hier?’ ‘Op wie wacht je?’ ‘Was hij/zij op reis?’ Dat zijn zowat de vragen die hij altijd stelt. Toch is hij de juiste man voor het programma. Coppens blijft op de achtergrond en daar heeft Hello Goodbye baat bij. Hij dringt zich niet op, glimlacht geruststellend en laat het verhaal zijn werk doen. Daardoor blijven de gesprekken eerlijk.
Om écht te boeien duurde Hello Goodbye helaas (veel) te lang. Jammer, want daardoor verliezen de vaak mooie verhalen aan kracht. Ook de mix zat niet goed in de openingsaflevering: we zagen wat te veel zwaarmoedige verhalen. En ook vernieuwend is Hello Goodbye niet. We zagen hetzelfde programma al op Vijftv, en ook Man Bijt Hond pakte al uit met een vaste luchthavenrubriek. Daar hadden ze het beter begrepen: korte stukjes met gebalde verhalen zónder al die pathetische muziek.
Laure Stuyck
Hello Goodbyen, elke dinsdag om 20.35 uur op VTM. gezien op 24 februari.
Het Hotel is dé grote productie van VT4 dit voorjaar. Er werd dan ook alles aan gedaan om kijkers te lokken: advertenties in kranten, onnoemelijk veel trailers en een compilatieaflevering van Temptation Island als trekker.
‘Van de makers van The Block’, stond er ook, alsof dat ons over de streep moest trekken. Alsof dat een soort keurmerk is. Alsof we er dan zeker van mochten zijn dat het goed zou komen. Niet dus. The Block is geen programma waar we voor thuisblijven, en is zeker het laatste seizoen vergleden naar ruzie-tv.
Het Hotel biedt geen beterschap. Integendeel. Het programma sméékte voortdurend om weggezapt te worden. Vooral het samenzweerderige toontje irriteerde ons mateloos: voortdurend werd zogezegd onder een hoedje gespeeld met de kijker om de deelnemers een flinke poets te bakken. Nu eens waren de vijf koppels al geselecteerd zonder dat ze het wisten, dan weer kwamen de gasten toestromen voor de deelnemers het in de mot hadden. En de deelnemers werden ook – stiekem! – gefilmd door verborgen camera’s.
Toegegeven: het hotel dat VT4 op de kop kon tikken is práchtig en een stevige strijd in een reality-programma waard. Maar, op een leuke introductie na, ligt de focus op de wedstrijd tussen de vijf koppels. Benieuwd hoe ze dat boeiend gaan houden.
‘Nu iedereen is ingecheckt, kan het spel beginnen’, sprak Hanne Troonbeeckx samenzweerderig. ‘Het spel’, dat is: zo goed mogelijk een hotel uitbaten. Toen we zagen dat er ‘speciale opdrachten’ waren voorzien, hoefde het voor ons niet meer. Een koppel moest de kamers kuisen, maar die kamers werden voor de gelegenheid wat extra smerig gemaakt. Een ander duo moest de receptie bemannen, maar kreeg te maken met een constant rinkelende telefoon. Zucht. Om het geheel nog speelser te maken, wordt er gewerkt met irritante geluid- en beeldeffecten.
En er was ook … reclame. Er werd een busreisje gemaakt dat Westende moest promoten. En een verhuiswagen van – we gunnen hen dit stukje reclame ook - Dockx movers stond verdacht opvallend achter Hans Otten en Hanne Troonbeeckx toen ze de vroegere uitbaters van het hotel gingen uitwuiven.
Uiteindelijk werd er weer geëvalueerd door een jury – waaronder topkop Viki Geunes, die nochtans ooit had gezegd niks op tv te doen dat niet relevant is – en volgende week vertrekt er al een koppel. Dit reality-programma zal zijn gangetje gaan. Maar zonder ons.
Kristof Hoefkens
Het Hotel, maandag om 21.45 uur op VT4. Gezien op 23 februari.
‘Waar is dit gefilmd? In Turkije of zo?’ Mijn kinderen kijken met grote ogen naar gevangenen die met drieën in één cel zitten waarbij de ene op een matras op de grond moet slapen terwijl de andere voor zijn ogen zijn behoefte op een emmer doet. Nee, dit is niet Turkije, maar de gevangenis van Vorst, België dus.
Journalist Dirk Leestmans is gaan filmen in de gevangenissen van Vorst en Antwerpen, waar de overbevolking het grootst is. In heel wat cellen zitten ze met 3 waar er plaats is voor één.
Maar dat is nog niet het meest schokkende, wel de onhygiënische omstandigheden waarin de gevangenen hun dagen moeten doorbrengen. Ze moeten hun afwas doen in dezelfde wasbak als waar ze zich in wassen. Een toilet is er niet, alleen een emmer. Die staat aan de enige kleine tafel in de cel. Er is niet eens een kamerscherm. ‘We hangen dan maar een deken over de tafel’, zegt de gedetineerde. Ze moeten de emmer zelf twee keer per dag gaan ledigen. De jongen in de reportage kan er nog mee lachen: ‘Ga maar wat achteruit voor de stank’, zegt hij tegen de reporter. Ik moet kokhalzen bij het zien van de beelden alleen al.
Bij de geïnterneerden is de situatie zo mogelijk nog erger. Ook daar met drie op een cel, één van hen raaskalt maar wat. ‘Een psychiater zou het hier niet uithouden’, zegt een van de drie.
In de Belgische gevangenissen is er plaats voor 8.500 mensen, maar vandaag zitten er 10.137 gevangenen, bijna zoveel als het record van begin december. De beelden en cijfers verbazen me niet. Tien, vijftien jaar geleden werden dergelijke beelden ook al uitgezonden. De VN maakt al jaren negatieve rapporten over onze gevangenissen. Met de regelmaat van de klok verschijnen er persberichten dat de cipiers staken omdat de overbevolking nu ‘echt’ onhoudbaar is.
Maar de minister van justitie belooft nu ‘echt’ beterschap. Hij wil 7 nieuwe gevangenissen bouwen, zodat er uiteindelijk plaats zal zijn voor 10.000 gevangenen. In de reportage wordt terecht de vraag gesteld of dat genoeg zal zijn, want heel wat gevangenisstraffen worden nu niet uitgevoerd. En ondanks dit oneerlijke systeem zijn er vandaag toch al meer dan 10.000 gevangenen. Maar goed, als die 7 nieuwe gevangenissen er zijn, dan is dat al een hele stap. Vraag is alleen: wanneer?
Want als de Panorama-uitzending iets miste, was het wel het antwoord op de volgende vraag: al 20 jaar is iedereen die iets met justitie te maken heeft het er over eens dat heel wat gevangenen in mensonwaardige omstandigheden hun straf moeten uitzitten. Omdat ze met te veel op één cel zitten en omdat de infrastructuur totaal verouderd is. En al 20 jaar wordt er nauwelijks iets aan gedaan. Hoe kan dat? Waarom gaat het niet vooruit? Een antwoord op die vraag had de verontwaardiging bij de kijker pas echt ten top gedreven.
Inge Ghijs
Panorama, Canvas, zondag 22 februari om 20.10 uur
Het is al even geleden dat we nog op de schoolbanken zaten. We waren zelfs even vergeten hoe het voelt om urenlang stil te blijven zitten en te luisteren naar een prof die zijn ding doet. Maar toen we dinsdag naar <i>Dirk doet Darwin </i>zaten te kijken, kwam het allemaal weer terug. <br><br><i>Dirk doet Darwin </i>was een eenmalig Canvasprogramma waarin de journalist en bioloog Dirk Draulans uitlegt hoe geniaal Darwin was en wat zijn evolutietheorie eigenlijk betekent. Geen toeval natuurlijk, aangezien het 200 jaar geleden is dat Darwin geboren werd.<br><br><!--para2-->Op school hadden we na een twintigtal minuten les vaak de neiging te beginnen droedelen, of te fluisteren met onze buur. Tijdens <i>Dirk doet Darwin </i>jeukte onze zapvinger meermaals. De reden daarvoor was eenvoudig: er zat te weinig vaart in het programma. <br><br><!--para3-->Draulans, die overigens wel erg zenuwachtig leek, liep rond en toonde af en toe een slide. Hij vertelde aan een stuk door, zonder filmpjes, zonder een intermezzo. Hij deed dat in een ronde, houten aula die vooral ongezelligheid uitstraalde.<br><br><!--para4-->Ook het publiek kon beter: de mensen zaten bijwijlen verveeld te kijken en lachten zelden met de - soms ook wat zwakke - grapjes van Draulans; al volgde achteraf wel applaus. <br><br><!--para5-->Nochtans was Draulans geen slechte gastheer. Biologie is zijn passie en hij had een verhaal te vertellen. Wie het programma uitzat, had na afloop een aantal echt interessante dingen opgestoken. <br><br><!--para6-->Maar kon <i>Dirk doet Darwin </i>echt niet op een meer sexy manier ingekleed worden? Het leek wel een overblijfsel van het oude Canvas: ernstig en zonder moeite om niet-geïnteresseerden over de streep te trekken. <br><br><!--para7-->En laat ons nu net een fan zijn van het nieuwe Canvas. (kho) <br><br><!--para8-->Dirk doet Darwin, op 17/2 gezien op Canvas, <br><br><!--para9-->168.427 kijkers. <br><br><!--para10--><br><br><!--para11-->
Parry houdt van superlatieven en iemand zou hem eens moeten zeggen dat hij daarin soms te veel opgaat. Hij begint zijn ‘epische reis’ niet alleen bij het allereerste begin van de machtigste rivier ter wereld, maar ook met het meest overweldigende uitzicht dat hij ooit had, over het meest uitgestrekte regenwoud op aarde. Dat doet het ergste vermoeden: is dit zo’n reiziger die zijn omgeving platwalst met opschepperij en gejuich? Toch niet, zo blijkt als je een eindje met hem meereist. Parry, een ex-marinier en selfmade man, heeft niet de gevatheid van zijn collega Michael Palin, en hij verhoudt zich tot de natuurelementen als een overmoedige scoutsjongen. Maar de kijk-eens-hoe-gevaarlijkscènes op hobbelige wegen en wilde rivieren blijven gelukkig in de minderheid. Uiteindelijk is het Parry vooral om ontmoetingen te doen en in zijn benadering van lokale bewoners is hij net opvallend rustig en bescheiden. Hij neemt zijn tijd om mensen te leren kennen en doet dat bij voorkeur door deel te nemen aan hun dagelijkse activiteiten.
Zodra je Parry apprecieert zoals hij is, wordt Amazon mooi en meeslepend. De reis is fotogeniek, maar ontwijkt de problemen niet. Zo gaat de eerste aflevering grotendeels over de cocateelt die het leven in de Apurimacvallei beheerst en bedreigt.
Amazon is geen gesofisticeerd reisverslag; Parry compenseert zijn stilistische beperkingen met jongensachtig enthousiasme dat hier en daar de pan uit springt. Maar we volgen hem graag op deze reis die we zelf niet zouden kunnen maken, en die toch de mensenmaat eert.
Dorien Knockaert Amazon, donderdag op 21.05u op Canvas. The greatest river on earth: voor de professionele tv-reiziger Bruce Parry is dat de Amazone. Parry verscheen eerder al op Canvas in Tribe, waarvoor hij naar de meest geïsoleerde stammen ter wereld trok. Zijn zesdelige reeks Amazon is gewijd aan zijn lievelingsrivier en begint bij haar bron in het Andesgebergte in Peru.
Ruim veertig jaar na de sluiting van de Koning Boudewijnbasis wordt zondag op Antartica de Prinses Elisabethbasis officieel ingehuldigd. Canvas heeft de bouw van die nieuwe Belgische poolbasis van het begin af op de voet gevolgd. En dat leverde de voorbije maanden en jaren al spannende en boeiende televisie op. Voor de zesde en afsluitende documentaire De prinses Elisabethbasis: een missie op Antartica beloofden de makers vooral te focussen op de wetenschappelijke vragen die het Belgisch Antartisch onderzoek wil aanpakken.
Maar van ‘het avontuur in dienst van de wetenschap’, zoals de Belgische missie onder de drijvende kracht van de bekende poolreiziger Alain Hubert omschreven wordt, kregen we in deze nieuwe documentaire toch vooral een reconstructie van de vele bouwperikelen van de poolbasis te zien. Hoe mooi de documentaire ook was opgebouwd, voor de kijkers die al in de vorige uitzendingen stap voor stap konden volgen hoe de bouw van de Prinses Elisabethbasis verliep en hoe het is om te leven en te werken op de Zuidpool, viel zij iets te veel in herhaling.
Wel werd er inventief gebruik gemaakt van de obstakels waarmee de expeditieleden onderweg geconfronteerd werden, om tussendoor de link te leggen naar de wetenschap. Waarom het wetenschappelijk onderzoek van de glaciologen in Zwitserland begint? Of waarom de meteorologen van de KU Leuven zo geïnteresseerd zijn in de wolken boven Antartica? En hoe men de Prinses Elisabethbasis volledig op hernieuwbare energie wil laten draaien.
Het is echter pas naar het einde toe dat de documentaire helemaal en zelfs vrij radicaal overschakelt naar het grote belang van Antartica als de ‘schatkamer voor de wetenschap’. Maar ondanks een zeker deja vu-gevoel, ben ik toch geboeid blijven kijken.
Leo Bonte
Gezien op dinsdag op Canvas om 22.20 uur
Beauty & the Nerd is een interessant sociaal experiment. Breng een tros mooie meisjes die alleen in kleren en mooie jongens zijn geïnteresseerd, samen met een roedel lelijke jongens die in alles zijn geïnteresseerd behalve kleren en mooi meisjes. Verplicht ze om drie weken lang in Thaïland lief en leed en een bed te delen. Daar ontstaat dan allerlei boeiende interactie uit, die ons allen tot lering strekt aangaande de diepere drijfveren en de edele inborst van de mens. Zo kwamen we van één kandidate, de onvergetelijke Fabienne, alras te weten dat haar edele inborst in een E-cup past. En dat al in de eerste aflevering. Het wordt dus nog beter.
Om het experiment nog wat meer allure te geven, bedacht het keur aan wetenschappers dat deze waardevolle documentaire reeks concipieerde een reeks revelerende tests. Zo moesten de nerds de koffers van de beauty’s gaan pakken terwijl de beauty’s al op het vliegtuig richting Thaïland zaten. ‘Zo heb ik al haar ouders ontmoet, da’s een begin’, sprak een nerd. En toen moesten de lingeriegrapjes nog komen. Tegenwoordig hebben nerds ook al gevoel voor humor, waar gaat dat heen.
Toen de nerds met hun beauty’s werden verenigd in Thaïland, leidde het kofferexperiment tot schrijnende taferelen: meisjes barstten in snikken uit omdat hun make-up er niet bij zat (‘Gij hebt dat niet nodig, gij’, probeerde die arme Gijs (foto), de meest nerdy aller nerds), of omdat de kleren van hun negenjarige zusje in de reistas zaten (‘Ik dacht al: amai, dat moet een kleine beauty zijn’). We zagen vervolgens hoe mensen elkaar beter leerden kennen, op een serene manier, zonder enige druk van de programmamakers. ‘Het beste team krijgt op het eind 25.000 euro’, schalde presentator Matthias Coppens (waar is de tijd dat we hem een veelbelovende jonge tv-maker vonden). ‘Ik word heel chagrijnig als ik niet win’, sprak Priscilla, gecast als de bitch met dienst. Je zag haar nerd ineenkrimpen in zijn Mickey Mouse-pyjama.
De derde reeks van Beauty & the Nerd is nog maar eens een afvalrace waarin met mensen en hun gevoelens wordt gespeeld als betrof het een piemel in de rechterhand van een 16-jarige puber met een hormonale afwijking. De clichés vliegen je om de oren, er wordt zelfs geen moeite meer gedaan om te verbergen dat alles gestuurd wordt, dat mensen tegen elkaar worden opgezet en dat wij ons daar met zijn allen in moeten verkneukelen. Het moet nu maar eens gedaan zijn. Wij stellen voor een realityreeks op te zetten met alle makers en presentatoren van dit soort rotzooi. Een afvalrace. Locatie: de rand van de Grand Canyon. Op het eind van elke aflevering worden één presentator en één maker de afgrond in geflikkerd. Wij kijken zeker.
Tom Heremans
Beauty & the Nerd, maandagavond om 20.35u op VTM. Gezien op maandag 9 februari.
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Categorieën
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
