Canvas zendt vanaf deze week de eerste reeks uit van de comedyserie 'Lead balloon'. Op de BBC is de tweede reeks net afgelopen en een derde is gepland. Het succes heeft veel, zoniet alles, te maken met Jack Dee, de stand-up comedian die over het Kanaal vooral bekend is als gastheer van 'Live at the Apollo', dat al een paar jaargangen het beste komisch talent van het land voorstelt aan een groot publiek. Dee, een verstokte mopperaar - fotografen die hem glimlachend hebben gefotografeerd, kunnen een meerprijs vragen voor de foto's - is er een begrip.
Waarschijnlijk is hij ook de enige die Rick Spleen zo snel zo sympathiek zou kunnen maken voor de tv-kijker, want er is weinig knuffelbaars aan het personage van Dee in de serie. Spleen is een komiek, zij het niet zo'n succesvolle als Dee. Hij is gierig en onscrupuleus en een verstokte leugenaar. Zijn vrouw is een bekende tv-producer. De enige figuur in het huishouden die nog botter is dan Spleen is de Poolse huishoudster Magda. Een potrokende, altijd geld bietsende dochter en haar vriendje, plus Spleens vaste tekstschrijver ronden het huishouden af.
De krijtlijnen werden al in de eerste aflevering uitgezet: Spleen probeert zonder gène de prijs te drukken van een cadeautje voor een baby, spreekt met zijn vrouw af welke smoes ze zullen gebruiken om niet naar het doopfeest te moeten gaan van de baby van een bekende televisiekokkin en beledigt de bevriende eigenaar van een koffiehuis. Tussendoor doet hij een spotje voor het milieu - en ook voor de poen - en probeert hij wat materiaal te schrijven voor een bedrijfsfeest waar hij een schnabbel heeft. Het enige dat Spleen elke aflevering de sympathie van de kijker oplevert, is dat hij bij alles het deksel op de neus krijgt. Elke leugen komt gegarandeerd uit, wat mis gaat, gaat ook magistraal mis. Luidop lachen, zoals bijvoorbeeld met die andere BBC-reeks 'Coupling', zit er bij 'Lead balloon' niet in: het is lachen met gekrulde tenen, vaak met akelig herkenbare situaties. In de eerste aflevering was dat de baby die zo lelijk is dat iedereen op zijn tellen moet passen om daar geen opmerking over te maken; het smoesje over een zieke tante dat je boven het hoofd groeit als de tegenpartij het vol medeleven gelooft. 'Lead balloon' verbetert je kijk op de mensheid ook niet, maar is altijd goed voor een fijne grijns.
Inge Schelstraete
Lead balloon, dinsdag om 20.40 uur op Canvas. Gezien op 27 januari.
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
Eeuwige roem is terug. Het eerste seizoen lokte gemiddeld meer dan 850.000 kijkers en het format werd in onder meer Zweden gekopieerd. In Eeuwige roem gaan elf voormalige topsporters met elkaar in de clinch, om te bepalen wie nu de meest complete topsporter is. Vorig jaar won judoka Gella Vandecaveye.
Stelt u zich die wedstrijd vooral niet te ernstig voor. Het moet leuk blijven. Zo werd tijdens de eerste aflevering ‘perfectionisme’ getest door onder meer een test ‘trek-het-tafellaken-van-tafel-zonder-iets-te-laten-vallen.’ Bij de haren getrokken, natuurlijk, maar wel origineel. Ook de test met de paarden was geestig om te zien.
Het programma moet het vooral hebben van de interactie tussen de atleten. En dat zit ook dit seizoen snor. Aan de casting is duidelijk heel wat aandacht besteed. De groep zit perfect in elkaar. Er zijn enkele voortrekkers die voor humor zorgen - dat wielrenner Jo Planckaert niet opgenomen werd in het selecte gezelschap omdat hij zo’n groots kampioen is, moge duidelijk zijn. Ook motorcrosser Marniq Bervoets en Roger De Vlaeminck zorgen voor sfeer. Daarnaast ook enkele joviale achtergrondfiguren die sympathie opwekken, type Marleen Renders of Sabine Appelmans. Leuk ook dat er dit jaar een aantal onbekende toppers zijn opwachting maakt: zwemster Carine Verbauwen, karateka Windy Goethals of polsstokspringer Patrick Desruelles.
De atleten werden aan het begin van het programma getest op hun conditie. Onderaan in beeld kwamen we een aantal dingen te weten die helaas niet uitgelegd werden. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen precies weet waarom langeafstandsloopster Marleen Renders een lagere maximale hartslag heeft dan, pakweg, tennisster Sabine Appelmans. Een woordje uitleg van een kenner was niet overbodig geweest.
Wél overbodig is het zogenaamde kennerspanel. Zij becommentariëren vooraf de verschillende tests en wie volgens hen de meeste kans maakt. Meestal levert dat nutteloze commentaar op. Overigens: waarom zit, bijvoorbeeld, regisseur Jan Verheyen in een kennerspanel over topsporters?
Dit tweede seizoen van Eeuwige Roem is fantastisch in beeld gebracht, mede dankzij het decor dat Sicilië biedt. Beste voorbeeld daarvan was het finalespel: Bervoets en atlete Betty Vansteenbroek moesten een glazen bal over een muur naar elkaar gooien. De eerste die de bal liet vallen, moest naar huis. Dat klinkt eenvoudig, maar door het camerawerk en de montage werd het een meeslepende thriller.
Eeuwige Roem blijft een veredelde reeks chirospelletjes, niet meer en niet minder. Maar het is ook een sterk programma dat leuk is om te volgen.
Kristof Hoefkens
Eeuwige roem II, elke maandag om 20.40 uur op Eén. Gezien op 26 januari.
De Noorse acteur Trond Espen Seim oogt een beetje als Nick Nolte en Sean Bean. Hij is een harde bolster, met lange blonde haren, die als een trotse eenzaat leeft, en een groot geweten heeft. Met zo’n combinatie ben je uitermate geschikt het tot held van een detectiveserie te schoppen.
In zo’n serie speelt Seim de rol van Varg Veum. De voornaam betekent ook letterlijk ‘eenzame wolf’ in het Oud-Germaans, en zoals een wolf heeft Varg de neiging om her en der op te duiken op plaatsen waar hij niet gewenst is. In de eerste aflevering hield hij daarbij merkwaardig weinig rekening met de gevaren voor zijn eigen leven. Hij is eigenzinnig en werkt, vanzelfsprekend, niet samen met de politie.
Varg Veum is ook de naam van de serie, die zich afspeelt in Bergen, een kuststad in Noorwegen. De locatie is alvast een troef, want er wordt meestal buiten gefilmd, in alle seizoenen. Het spreekt vanzelf dat de makers zich gespiegeld hebben aan het voorbeeld en succes van de Zweedse serie Wallander, maar toch zijn er grote verschillen tussen beide reeksen.
Zo is Varg Veum meer een man van de daad. Hij past niet in de traditie van cynische doordenkers die weliswaar elke zaak oplossen, maar sociaal problemen hebben. Varg is een speurder die nieuwsgierige vragen stelt en ook flink wat actie aankan. We kunnen ons ook niet voorstellen dat hij, als gescheiden man, lang zonder affaire zal blijven. Anna Keilhaug (Kathrine Fagerland), die hij in de eerste aflevering redde, lijkt een eerste kandidate.
Varg Veum zit wat dichter naar Amerikaanse clichés, in zijn stereotiepe portrettering van de schurken, zijn te makkelijke verhaaltje en zijn nadruk op dramatische effecten. Daardoor doet een aflevering vlot denken aan een stripverhaal, wat je je bij pakweg Morse niet kan voorstellen. Maar het kader (met veel Noors design), de zwarte ondertoon en de realistische thema’s geven er een Europese toets aan.
Een opvallend gegeven is de instrumentale muziek, die haast de hele tijd meezoemt op de achtergrond, als een permanente stoker van onrust. Het is een van de aspecten die deze verhalen van de auteur Gunnar Staalsesen, geschreven in de jaren 90, naar deze tijd overhevelt.
In de eerste aflevering draaide alles om een smokkel van gevaarlijke chemische producten. In de volgende aflevering zal Varg in de onderwereld van Bergen duiken.
Peter Vantyghem
Varg Veum. Elke zaterdag rond half elf op Canvas. Deze aflevering gezien op 24 januari.
Wat hebben Katie, Trudi, Jessica en Siobhan gemeen? Wel, samen vormen ze één tevreden vrouw.
Met die doordenker kunnen we Mistresses goed karakteriseren. Deze BBC-serie wordt gehyped als een concurrent van Sex & the city, maar de eerste twee afleveringen boden ruim voldoende een eigen stijl om die vergelijking niet te nauw te nemen.
Katie is een arts die haar geheime minnaar hielp om te sterven. Trudi is weduwe van een 9/11-slachtoffer, en moeder van twee kinderen. Jessica is seksueel vrijgevochten. Siobhan is een advocate die een kind wil van haar echtgenoot, maar toch vreemd gaat met een collega.
Vier Britse vrouwen van middelbare leeftijd, en allevier op zoek naar seks buiten de beperkingen van het huwelijk. Het is een eigentijds thema. Of zoals een van hen het stelt: ‘Wil je seks, liefde of kinderen?’
Maar eigenlijk gaat de serie ook over vriendschap. De vrouwen bespreken zowat alles met elkaar — soms op de gekste momenten — en ze zijn ontsteld als één van hen iets achterhield. Ze helpen elkaar in moeilijke momenten met raad en daad.
De serie is lang niet zo hip als Sex & the city. Het gaat niet om nieuwe modes, frivole conversaties of de lifestyle die je móet kennen.
Trudi bijvoorbeeld voelt zich erg schuldig omdat ze veel geld incasseert als compensatie voor de dood van haar echtgenoot. Daardoor gaat ze maar aarzelend en onhandig in op de avances van een gescheiden vader die ze elke dag ziet aan de school.
Die sociaal-realistische inslag maakt Mistresses tot een kleine, mooie reeks.
Zoals eigen is aan het genre, wordt de grens van het geloofwaardige soms overschreden, want er dienen steeds nieuwe conflicten gezocht te worden. Zo zal Siobhan duidelijk problemen krijgen met de zoon van haar overleden minnaar, en moet Jessica natuurlijk de grenzen van haar seksuele smaak verder aftasten.
Peter Vantyghem
Mistresses. Elke vrijdag op Canvas om 22.10u. Gezien op 23/1.
Etentjes geven. Het was fijn in de tijd dat mijn vrienden leefden op een dieet van frieten en diepvriespizza’s. Toen kon je nog scoren met een spaghetti of een opgeleukte omelet, en zat de sfeer er al goed in na de eerste fles Aldiwijn. Maar sinds ze kookprogramma’s volgen, geld lenen voor een professioneel uitgeruste keuken en in Spanje tientallen euro’s neertellen voor enkele plakjes echte jamón ibérico, weet ik beter. Etentjes geven is stress.
Even dacht ik dat Komen eten, het nieuwe realityprogramma van Vijftv, die faalangst zou tegengaan. Dagelijks toont het programma vier Vlamingen die elkaar beurtelings ontvangen om te dineren, waarbij de gasten punten geven voor het eten en de sfeer. De zwier waarmee dat allemaal zou gebeuren, de gezelligheid, het succes, de tips en trucjes van gepassioneerde amateurkoks: het zou me vast zin geven om het ook weer te proberen.
Het heeft (nog) niet mogen zijn. De eerste aflevering van Komen eten was de ultieme ontmaskering van het idee dat etentjes gezellig zijn. Gastvrouw Carine, gelukkig nogal moeilijk van haar stuk te brengen, stond haast constant te zweten in haar keuken. Haar bezoek vond dat ‘niet gezellig’: een gastvrouw hoort toch ook te entertainen. Kwam het eten op tafel, dan bleek een van de gasten niet alleen alcoholvrij, maar ook vegetarisch door het leven te gaan. Ze voederde haar vlees doodleuk aan haar hondje.
Die vegetariër vormde overigens een verhaallijn op zich. Catharina Segers is 48 en wil zeker honderd worden. Dat verklaart waarom ze tegen vlees, alcohol, sauzen en tegen fruit na de maaltijd is. Het verklaart misschien ook waarom ze zich voor een 48-jarige bijzonder jeugdig gedraagt. Tussen twee gangen door ontsnapte ze aan het gezelschap om buiten uitgelaten met haar hondje te gaan spelen, tijdens het dessert - met fruit, natuurlijk - zette ze haar trouwe viervoeter op tafel. Het sierde de gastvrouw dat ze daar niet op reageerde, maar punten scoren deed ze er niet mee: Segers gaf haar een krappe voldoende voor gezelligheid. O ja, Catharina Segers is ook schepen in Gent. Dat was nog wel het intrigerendste aan Komen eten, een programma dat voorts vooral bevestigt wat we al wisten: etentjes geven is stress.
Dorien Knockaert
Komen eten, maandag tot donderdag om 20 uur op Vijftv. (Gezien op 19 januari).
In Hart voor Mekaar wil VTM mensen die dat verdienen een droomdag bezorgen. In de eerste reportage mocht de blinde Daisy, die ook haar moeder op jonge leeftijd verloor, een optreden geven op het Consienceplein in Antwerpen, met gastzanger Koen Wauters. Want Daisy is een enorme fan van Clouseau en houdt van zingen.
Walter Grootaers begeleidde Daisy, en hij deed dat aardig. Hij speelde géén rolletje en kwam over als een gezellige peer. In de eerste reportage zaten een aantal mooie momenten. Daisy die begint te lachen wanneer ze leest dat haar optreden gratis is of 'de Koen se' zegt wanneer ze Clouseau hoort op Q-Music. Het mooiste, ontroerendste moment was toen Koen Wauters inviel wanneer Daisy 'Domino' zong. We zagen wel een schoonheidsfoutje: vader Danny die gespeeld verschrikt de deur opende aan het begin van de reportage, bleek achteraf mee in het 'complot' te zitten.
Zo sterk het eerste onderwerp was, zo zwak was het tweede. Ja, Hilde, adoptiemoeder van dertien kinderen, onder wie heel wat andersvaliden, verdient een pluim en erkenning. Het is prachtig dat ze die gekregen heeft in volle primetime op televisie. Hilde straalde op het scherm. Maar konden de makers echt niks origineler verzinnen om haar in de bloemetjes te zetten dan een dagje in een - te overduidelijk sponsorend - wellnesscenter met haar dochter, met Rani De Coninck en met een cameraploeg?
Ook het derde item was gesponsord, maar dan op een veel originelere manier: Bobbejaanland werd geopend voor een nacht om Zevi, een Antwerps jongetje dat geen zonlicht kan verdragen, de mogelijkheid te geven zich uit te leven in een pretpark. Zijn vader noemde de nacht 'een hoogtepunt in Zevi's leven zolang God hem bij ons houdt'. Een hartverwarmende reportage, zonder overdreven emoties. Leuk overigens om eens een orthodox joodse familie op de Vlaamse tv te zien. We kunnen ons niet herinneren of en wanneer dat eerder gebeurde.
Conclusie: is een aardig, soms ontroerend programma, al zijn niet alle items even sterk.
Hart voor mekaar, woensdag om 21.40 uur op vtm. Gezien op 14 januari
Kristof Hoefkens
Omdat het tegenwoordig wat stil is op het communautaire front, bracht Panorama zondag op Canvas twaalf ‘wijzen’ voor een discussie daarover bijeen. Met dat plan liep al meteen van alles mis, vooral omdat Franstalige politici er liever wegbleven.
We weten nu waarom. Want hoe complex de staatshervorming ook mag zijn, Panorama koos voor het simplisme, door de discussie in het teken te stellen van ‘de splitsing van België’. Er zaten zelfs niet minder dan drie separatisten rond de tafel. Daarmee drukte het separatisme zwaar op het gesprek, al beroert het maar weinig Vlamingen en nog minder Franstaligen, en is het in de Wetstraat niet eens een relevante optie. In zijn opzet leek deze Panorama een spiegelbeeld van de roemruchte RTBF-uitzending Bye-bye Belgium.
Die keuze kon een didactische verdienste hebben, omdat ze de tegenstellingen verhevigt. Maar ze verdiepte de discussie niet, integendeel, ze dramatiseerde haar alleen, als ze er al geen freak show van maakte. Maar dat was dus de bedoeling. Want het gesprek, een klokje in de benedenhoek inbegrepen, kreeg niet de vorm van een gedachtewisseling, maar die van een discussie tussen ‘onderhandelaars’ – zo werden de sprekers genoemd – die een compromis moesten vinden.
Kortom, Panorama bracht een verslag over een geënsceneerde onderhandeling, ondersteund door dramatische muziek en theatrale close-ups. Daartoe diende ook de setting in een kasteel, om ‘Hertoginnedal’ nog eens dunnetjes over te doen, met inbegrip van onduidelijke apartjes in een salonnetje of bij parkwandelingen, passages over wie te laat kwam of aan de gsm hing, flauwe grapjes bij de maaltijd en gestoethaspel bij het maken van een groepsfoto – ballast, kortom. Daarom ontbrak ook een journalist-moderator, waardoor het gesprek voortdurend zeven richtingen tegelijk uitwaaierde.
Omdat ze voor dat theater verkeerd waren gecast, zaten meerdere ‘wijzen’ er maar voor spek en bonen bij. Hoewel, veel discussie was er ook niet te horen. Vooral een off screen commentaarstem nam het woord. Ze vatte alles samen en trok belangwekkende conclusies als ‘de meningen lopen uiteen’. Tja. De ‘wijzen’ waren alleen te horen in korte quotes die het commentaar moesten illustreren. En die moesten bij voorkeur spectaculair of grappig klinken maar misten meestal elk zinvol verband.
Want waar had Remi Vermeiren het over toen hij klaagde over een ‘gebrek aan sense of urgency’? Wat bedoelde Bart De Wever met zijn: ’88 meer dan ooit’? Waarom zei Philippe Van Parijs dat alleen ‘idioten’ het land kunnen splitsen? Verheldering bracht deze Panorama dus allerminst. Maar meer dan een showtje moest het blijkbaar ook niet zijn.
Marc Reynebeau
Panorama, ‘Twaalf wijzen over de splitsing van België’, Canvas, 11 januari.
Sommige televisieprogramma’s behoren nauwelijks commentaar. Planet Earth, de meest prestigieuze natuurserie die de BBC al maakte, is het soort reeks dat iedereen zou moeten opnemen (of straks als dvd-box kopen), om ze eindeloos opnieuw te bekijken en laten bekijken.
Iedereen weet dat de zon en het water noodzakelijk zijn voor het leven, maar wanneer je in nauwelijks een uur de hele Aarde afreist, de seizoenen in enkele seconden ziet ontluiken in een boomkruin, stormen over de aardbol ziet razen vanuit de ruimte, dan word je pas echt bevangen van de menselijke nietigheid en de immense verantwoordelijkheid van elke generatie om goed zorg te dragen voor al het moois dat de natuur te bieden heeft.
Deze BBC-productie uit 2006 kwam tot stand met de meest geavanceerde technieken en de ruimste middelen. Veertig cameraploegen werkten gedurende vijf jaar samen, met camera’s (de zogenaamde ‘heligimbal’) die vanop enorme hoogte haarfijn konden filmen. Zo konden ze dieren filmen die nog nauwelijks voorkomen, en vanuit de lucht patronen vastleggen die nieuwe inzichten bieden.
In tegenstelling tot de langspeelfilm Earth, die uit de elf afleveringen van de reeks samengesteld werd met dramatische toevoegingen, bleef de commentaar afstandelijk en sober. De indrukwekkende beelden spraken voor zich in deze eerste aflevering, die vooral de veranderingen van de seizoenen volgde, en en passant wees op de effecten van klimaatsveranderingen.
Onvergetelijke scènes: de jacht van de witte haai op walrussen had, veertig keer vertraagd, iets van een ballet; de jacht van wilde honden op impala’s was pure militaire tactiek; de vreugde van olifanten die na wekenlang reizen eindelijk water vinden was zo aanstekelijk; en het zicht van kleine ijsbeertjes die bij de eerste zon uit hun hol komen, was aandoenlijk.
We genoten ook van de verleidingsdans van de paradijsvogel in Nieuw-Guinea, en het zeldzame zicht van een amoerluipaard en haar jong in het Hoge Noorden.
Voor jong en oud, over alle grenzen heen: een serie die u simpelweg niet kan missen.
PETER VANTYGHEM
Planet Earth, elke donderdag op Canvas om 22u. Deze aflevering gezien op 8 januari.
De dvd-film Earth is in de winkel verkrijgbaar. Een box van de tv-serie verschijnt later dit jaar.
Niet zozeer geld, maar roem is de grote gangmaker van vele daden en emoties in deze tijd. En de fabrikanten van die roem weten verdraaid goed wat hun prijs is, en hoe ze mensen ertoe kunnen brengen hun ziel te verkopen voor die vijftien minuten in de schijnwerpers.
In de tv-serie Dirt vertolkt Courteney Cox de rol van Lucy Spiller, de hoofdredactrice van de bladen Dirt en Now. Het eerste is een (neerhalend) rioolblad over celebrities, het tweede een (fluwelen) boudoirblad over dezelfde personen. Spiller is zo slim te beseffen dat ze de toegang tot het tweede kan verkopen aan wie haar voedsel geeft voor het eerste.
De sukkelaar van dienst is ene Holt (Josh Stewart). Hij heeft een succesfilm gehad, daarna zeven flops, en is wanhopig op zoek naar een nieuwe hit. Als de kans zich voordoet om een geheimpje te verkopen, schrikt hij er niet voor terug een zwangere vriendin in een nachtmerrie te duwen — die uiteindelijk haar dood betekent.
Dirt toont ons de mechanismen van de paparazzi, de ziekelijke hang van sterren naar aandacht, en het ongebreidelde cynisme waarmee mensen elkaar kunnen bejegenen. Als Spiller in de eerste aflevering luid verkondigt dat ze van haar staf journalistiek verwacht, en geen roddels, klinkt dat bijzonder hol voor wie ziet hoe ze mensen manipuleert.
Tegelijk blijft ook Spiller op het einde van de dag eenzaam achter. Ze is niet bekwaam om lief te hebben en zoekt haar vertier dan in snelle scharrels, die ze er vervolgens van verdenkt haar op te vrijen om media-aandacht te krijgen.
Deze moralistische reeks moet niet al te serieus genomen worden. De materie is verre van nieuw, al blijft ze actueel. Cox brengt het er in haar eerste post-Friends-rol keurig vanaf, maar het snelle ritme en de flashy beeldtaal van de reeks laten haar weinig kans om meer te zijn dan een venijnige moordgriet.
De interessantste figuur is wellicht Ian Hart, als de fotograaf Don Konkey. Hij lijdt aan schizofrenie en vertoont de onmogelijkste afwijkingen: zo spreekt hij liever niet omdat hij zijn woorden ziet veranderen in wormen. En hij zet zijn hoedje niet af omdat het anders bloed regent op zijn hoofd.
In haar geheel oogt deze serie van Cox en haar echtgenoot David Arquette eigentijds en sensueel, maar dat is niet voldoende. Televisie is intussen een decennium verder en zou dit thema veel diepgravender, en minder flashy, moeten aanpakken. Of met wat meer humor, dat vooral. Nu overheersen vooral donkere gedachten. En dat is geen interessante keuze voor een thema dat al overbekend is.
Peter Vantyghem
Dirt. Elke donderdag om 20.35 uur op 2BE (gezien op 8 januari).
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Categorieën
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
