De Standaard Online

Vermist

Op het vlak van kijkcijfers scoren Vlaamse politiereeksen beter dan hun buitenlandse concurrenten omdat de situaties, acteurs en taal herkenbaarder zijn, maar zelden omdat de reeksen beter gemaakt zijn. Die situatie laat toe om met elke nieuwe reeks toch weer wat te groeien in het genre.

Zo zet ook Vermist, een nieuwe serie die door verschillende regisseurs gemaakt wordt, weer een paar stappen voorwaarts in die evolutie. De serie brengt ons verhalen over mensen die vermist zijn. Dat is een vrij originele kapstok en de eerste verhalen confronteerden de kijker met allerlei sociale realiteiten en getormenteerde mensen.

Eén rechercheur heeft zijn vrouw en dochter in de steek gelaten, een andere heeft een onprettige jeugd gehad. De boodschap: dit zijn professionals, maar ze zijn ook van vlees en bloed. Ongetwijfeld zullen zich in de loop van de volgende weken allerlei subplots ontwikkelen waardoor we Koen De Bouw, Kevin Janssens en anderen beter leren kennen in hun personages.

De verhalen zijn geïnspireerd op de ervaringen van de Cel Vermiste Personen en de thema's zijn sociaal geëngageerd. Het eerste verhaal over een gestolen kind was deels gebaseerd op echt gebeurde feiten en de tweede aflevering draaide rond de manier waarop jongeren de dag van vandaag geïsoleerd kunnen raken, met verwijzingen naar games, pestgedrag en Willem Tell. Behoorlijk overtuigend was dat, al werd het realistische appeal hier en daar opgeofferd voor de wetten van de televisie.

De reeks wordt uitstekend in beeld gebracht, met een snelle montage en gevarieerde beeldtaal. Er straalt een eigentijdse koelheid van de serie af, die afstand neemt van de soms wat provinciale sfeer in dergelijke series in Vlaanderen.

De acteurs zijn goed op dreef en ook aan de figuranten is meer aandacht besteed dan we gewoon zijn. Sporadisch duiken stereotiepen op, maar ze gaan nooit onder een behoorlijk niveau.

Visueel volgt Vermist vooral de eigentijdse Amerikaanse aanpak. Dat gaat uiteindelijk een beetje ten koste van een realistischer inslag die we aantreffen in bijvoorbeeld Wallander, maar toch vindt de serie een goed evenwicht tussen flitsende beeldtaal en geëngageerde houding. (vpb)

De Standaard Weblog op 12 april 2008 om 14:44 | Link

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
http://www.typepad.com/t/trackback/168885/28031160 Hieronder vindt u links naar weblogs die verwijzen naar Vermist:

Reacties

Laat een reactie achter

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: