De Standaard Online

27-1-08

Spam

Spam heeft zijn  momenten. Net zoals Walter Bassegio bij Anderlecht ook zijn momenten had. Maar was Bassegio een sterkhouder van het team? Neen. En kwamen de supporters naar het stadion om hem te zien? Weer neen.

Ik denk dat het met Spam hetzelfde is. Spam is ok. Spam kan me doen lachen. Spam is ook vaak saai en stom.

In zijn beste momenten doet het programma wat Alles kan beter ook deed: lachen met de wetten van de tv-journaals. Als de nieuwsanker afsluit met de melding dat ze, tijdens de aftiteling,  iets onbestemds gaat doen op haar laptop of dat ze haar papieren wat wil opschudden - dan moet ik lachen. Hetzelfde met de Spam-peilingen of de Spam-reporters-ter-plaatse-die-niets-gezien-hebben.

Maar al te vaak nog zie ik flauwe ideeën die lang worden uitgesponnen. Of ligt het gewoon aan mij dat de vondst mij ontgaat in het bericht over Bart De Wever (hij had blijkbaar een wind gelaten en dat had in Zuid-Korea voor een tyfoon gezorgd)? En vond u de eerste gezonde frituur van ons land (het had iets met omega-vetten te maken, als ik het me nog goed herinner) grappig?

Ook de omschakeling van de nette, geföhnde tv-studio naar de warrige live-show van Kamagurka en Gunther Lamoot (inclusief levend publiek) klopt niet. Alhoewel. Wanneer Gunther Lamoot zich vrolijk maakt over Thuis en andere soaps, ben ik een fan. En dan redt hij, wat mij betreft, de uitzending.

 

Bart Dobbelaere om 14:12 | Link | 20 Reacties | 0 TrackBack

Verkleed

Eén heeft een lange traditie als het gaan om docusoaps. Na onder meer kinderziekenhuizen, OCMW's, politiekorpsen en spoeddiensten, is het nu de beurt aan het Antwerpse Huis Baeyens, een naam in het wereldje van verkleedmateriaal. Dat deze reeks in de aanloop naar carnaval op het scherm komt, kan dan ook geen toeval zijn.

Een hoogvlieger is het in elk geval niet geworden. In de eerste aflevering zagen we onder meer Hendrik aan het werk. Hendrik werkt aan een operette en had daarvoor tirolerjurken nodig. Niets bijzonders uiteraard, ware het niet dat de man een ongezonde fascinatie had voor diepe decolletés en dat hij zijn gezelschap met tirannieke trekjes leidde.

Flink gelachen hebben we met Joeri. Die arme stakker wou zijn vriendin als een Oosterse prins ten huwelijk vragen. Daar is uiteraard niets mis mee. De man had ook een heuse draagstoel in mekaar getimmerd en had blijkbaar nogal wat problemen om het ding uit de garage en in de auto te krijgen. Aangekomen in Wijnegem Shopping Center, waar Joeri de vraag zou stellen in aanwezigheid van zowat zijn hele familie, vreesden we eventjes dat Joeri met draagstoel en al naar beneden zou smakken en zichzelf zou kandidaat stellen voor Het leven zoals het is: Spoedgevallen.

Uiteraard moeten we voor dit soort programma geen hoge verwachtingen koesteren. Stijl en aanpak zijn genoegzaam bekend. Voor een zaterdagavond scoort dit programma echter zwaar onvoldoende. De VRT mag dan wel altijd de mond vol hebben over kwaliteitsfictie, het wordt hoog tijd dat ze aan de Reyerslaan fictiereeksen ook een beetje prominenter gaan programmeren. Reeksen als Stellenbosch (en Katarakt op zondag) verdienen immers een plaatsje ruim voor 22 uur.

Bart Van Belle om 13:09 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

23-1-08

de 8

De vakschool. Dat waren die gasten die sneller een brommer hadden en sneller een lief. Ze konden sneller drinken en later bleek ook dat ze sneller trouwden. Daarna verloren we ze uit het oog. Nu, jaren later pas, leren we dat ze ook sneller huizen bouwen. Toch in Herent. Daar vatten acht leerlingen van de plaatselijke vakschool het idee op om een huis te restaureren, bij wijze van eindwerk. Wij die niet van de vakschool waren, moesten ooit gewoon een lang opstel schrijven om te kunnen afstuderen. Te weinig ambitie is niet altijd een zegen.

Een docureeks op Eén volgt de wondere wegen van deze restauratie. Julien Vrebos, een man die misschien een tikkeltje te veel snor heeft maar ook veel regietalent, bracht het gevoelig in beeld, met ontroerend veel feeling voor zijn onderwerp en tussen de scènes pianomuziek die mooi was en gelukkig niet stemmig werd. In de eerste aflevering acteerden twee leerling-hoofdrolspelers ter introductie dat ze op café het idee kregen. Hopelijk hebben ze van verbouwen meer verstand, hoopten we ter plekke. Het waren Bram van 't zevende en Jiovanni van 't zesde. Ze zen daar een huizeke gepasseerd, vatte een leraar het idee van zijn twee discipelen daarna samen. Het leven zoals het is, ook in de leraarskamer.

De eerste aflevering werd gedragen door weinig verhaal maar wel door personages waarvan we het niet onmogelijk achtten dat we er ooit mee zouden meeleven. Toen een van hen in de oude inboedel een plaat vond, 'gesigneerd van Johny White', riep een andere uit: 'He, hou dat maar bij.' Zijn bewondering leek ons gemeend. De leerlingen liepen in deze aflevering nog een beetje verdwaasd rond in een verhaal dat eigenlijk nog moest starten. Op het einde hadden de leerlingen de toestemming van de burgemeester, was de oude inboedel verkocht en de duisternis ingevallen. Er speelde weer piano. De 8 is opnieuw een docusoap, en niet eens eentje met een geweldig idee als uitgangpunt. Maar het heeft een andere manier van vertellen dan de gebruikelijke manifestaties van het genre, waarin saaie offscreenstemmen als een goed en vrolijk geweten over de uitzending hangen. Hier vertellen alleen de beelden het verhaal. Mooie beelden. De 8 heeft voorlopig weinig verhaal, maar alvast personages met potentie en vooral een uitstekend regisseur. (jo)

Gezien op woensdag 23 januari op Eén om 21.35 uur.

De Standaard Weblog om 22:40 | Link | 5 Reacties | 0 TrackBack

22-1-08

Wie wordt de man van Phaedra?

Nadat Phaedra ons tijdens een vorige aflevering trakteerde op eindeloze bespiegelingen over haar mislukte relaties was het deze keer de beurt aan de mannen om zich voor te stellen. Zo’n zevenhonderd mannen hadden op haar oproep gereageerd. En daarvan mochten er honderd aan de preselecties deelnemen om er uiteindelijk twaalf over te houden.

Wat volgde was een soort Idoolachtig decor waarin de drie ‘juryleden’, vriendin Martine, broer Jürgen en advocaat Alex, een kort gesprek hadden met de potentiële man van Phaedra.

Een overbodig circus want iedereen die eind de dertig was en er iet of wat knap uitzag werd goedgekeurd. De rest diende vooral om u en mij te entertainen. De ongeschreven wet van de realityprogramma’s vergt nu eenmaal enkele rare pipo’s om eens goed mee te lachen. Niet dat ik veel gelachen heb, maar kom.

Wat ik wel geleerd heb is dat wie een attribuut meebrengt bij voorbaat verloren is. Een vogel, een romein, een bloedworst, een gitaar, zelf de duurste pata negra, het mocht niet baten. Veertig jaar zijn en één intieme relatie van 2 maanden én 20 dagen achter de rug hebben, helpt ook niet. Zelfs niet als je mama meekomt.

Vanaf volgende week zit Phaedra met de twaalf gelukkigen in een villa om romantische dingen te doen en champagne te drinken. Elke week zal er iemand afvallen en zullen er traantjes vloeien. En misschien houdt ze er wel een lief aan over. Als het zover is, lees ik het wel op deze site. (svh)

Gezien op maandag 21 januari op VTM om 20.35 uur.

De Standaard Weblog om 00:02 | Link | 19 Reacties | 0 TrackBack

18-1-08

China voor beginners

Eerst een bekentenis: China is voor mij nog onontgonnen gebied. De titel van de nieuwe Canvasreeks is mij dus uit het hart gegrepen.

Meteen begrijpt u  dat ik aangenaam verrast was door het beeld van China dat donderdag door Lulu Wang en Raf Walschaerts werd getoond. En het is jammer dat mijn volgende vakantie naar TenBel al geboekt is, anders beklom ik graag de heilige berg waar Walschaerts ook naar boven ging.

Schitterende beelden, een aangename gids in de persoon van Lulu Wang en het mysterieuze China dat zich een beetje bloot geeft. (Ik telde minstens drie keer de zinssnede ,,hoogst uitzonderlijk mogen we filmen...'') Ik durf niet beweren dat Walschaerts en Wang mij dichterbij het taoisme en confucianisme brachten gisteren - het bleef mij allemaal een beetje warrig soms - toch was hun enthousiasme aanstekelijk.

Moeilijker had ik het met hun enthousiasme voor wat we van het Chinese onderwijssysteem te zien kregen. Chinese leerlingen stellen geen vragen, leerden we: als ze iets 100 keer opdreunen begrijpen ze het vanzelf.

En toen mocht Raf Walschaerts ook iets in het Chinees zeggen. De klas jonge kinderen luisterde ademloos toe, zonder een spier te vertrekken. Walschaerts vond dat geweldig. Ik twijfel. Dat geen enkel kind moeite had om de lach in te houden, leek me plots erg onnatuurlijk.

Ook de passage van Raf Walschaerts bij een arm boerengezin had iets over-esthetisch. Ze aten, hij zong een liedje en terwijl offscreen verteld werd met hoe weinig de familie moest rondkomen, vergaapte de camera zich weer aan de prachtige natuur. Miserie en ellende? Een andere keer allicht.

Mooi, knap, interessant en een reeks waar ook de Chinese ambassade allicht trots op is. 

Bart Dobbelaere om 12:18 | Link | 13 Reacties | 0 TrackBack

16-1-08

Virus

Na een Deense undercoverpedofielenjachtdocu vorige week, mocht er nu ook eens gelachen worden in Virus. En wel met het Australische 'The Chaser's war on everything': satire van down under. Nu, onder ons gezegd en gezwegen, over de grond rollen van het lachen heb ik niet gedaan. Nu en dan wel eens gniffelen. Maar echt schuddebuiken, nee dat niet.

Je afvragen hoe de White Stripes de was doen zonder dat hun kleren roze worden: da's leuk. Een sketch waarin de rondborstige diensters van de horecaketen Hooters vervangen zijn door obers met reusachtige erecties, die werken bij 'Dongers', vrij vertaald 'Leuters': pret. Maar fratsen als een vliegtuigticket reserveren op naam van Al Kyder (lees Al-kaaidah) en de naam dan laten afroepen op de luchthaven, dat is al te vaak gedaan.

Maar goed, waar het de makers van Virus om te doen is, is dat er over het programma gepraat en gediscussieerd wordt. En kijk: ik blog, u leest en u reageert. Ook in pendeltreinen en aan cafétogen heeft dit programma potentieel. En dan maakt het ook helemaal niet uit of die Chaser's nu grappig waren of niet.

'Gisteren Virus gezien?'  'Mja, vond het nogal flauw.'  'Dan had je vorige week moeten kijken, die undercoverreportage. Dat was straf.'  'Benieuwd wat het volgende week wordt.'

Gezien op dinsdag 15 januari op Canvas, om 23.45 uur.

Peter De Lobel om 01:23 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

15-1-08

De trouw die ik wou

Een trouwdag die volledig de mist ingaat: het is op zijn minst vervelend te noemen. Het overkwam Greet en Danny in 1987. De ringen en kapsels waren lelijk, het trouwkleed tweedehands, de gasten kregen een koude schotel, een stukje ijstaart en maar twee drankbonnen, en de openingsdans was Michael Bolton's 'How am i supposed to live without you'.

Zoals presentatrice Sophie Dewaele het in het begin van 'De trouw die ik wou' samenvat: alles was er, maar niets zoals Greet het wou. Dat moet anders en beter kunnen, en daar heeft VijftTV 7.500 euro voor over. Danny krijgt precies één dag tijd om een nieuw feest te organiseren.

We verklappen het meteen maar. Het is een spetterend feest geworden in een groot kasteel, Greet was om de haverklap tot tranen toe geroerd, er stond dit keer wel vuurwerk op de taart, en alle ooms en tantes konden zich met voldoende drank uitleven op de dansvloer.

In dit soort programma's voel je het doorgaans van in het begin dat het wel goed komt. Nu niet. We weten het gewoon. Al van bij het begin krijgen we al beelden te zien van het uiteindelijke droomhuwelijk. In andere programma's krijgen we soms wat hints over wat nog moet komen. Hier wordt echt alles weggegeven: de locatie, het bruidskleed, de limo, de hapjes, en de reacties van de bruid.

We zien Danny, zijn zoon en dochter nog wat moeite doen om alles in orde te krijgen, maar we weten eigenlijk al lang wat er staat te gebeuren. Rest hier en daar nog een anekdote die het programma moet kleuren. Zo zien we dat Danny felicitaties krijgt over de keuze van het ondergoed van zijn vrouw. Met dat soort momenten moeten we het stellen.

Van zodra Danny zijn hernieuwde aanzoek heeft gedaan, is het programma eigenlijk voorbij. Wat volgt zijn beelden van het huwelijk, maar helaas, die hebben we dus al gezien.

Gezien op dinsdag 15 januari om 20.35 op VijfTV

Wim Lecluyse om 21:53 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

9-1-08

Volt

Het nieuwe ‘Volt’ beloofde spanning in de lucht op woensdagavond. Vonken en vuur tussen de gasten, discussiëren op het scherpst van de snee. En als de nieuwsdienst zelfs haar coryfee Martine Tanghe uitleent, dan zijn onze verwachtingen hooggespannen.

Eén iets ontbrak echter: de beloofde open discussie. In plaats van de eerlijke confrontatie – met als strenge, doch rechtvaardige scheidsrechter Tanghe – werd gekozen voor een opeenstapeling van opinies. ‘Mijn kinderen praten ook niet door elkaar', verwoordde het nieuwsanker vooraf in een interview.

Daardoor ging alle betrokkenheid van de kijker verloren. Die kon rustig in de zetel blijven kijken, zonder zijn of haar mening aan de realiteit te toetsen of zelf een stelling in te nemen. Het te zwart en wit voorstellen van de stellingen, de overbevolking in Belgische gevangenissen en de vrije open gevangenissen in Noorwegen, zorgde dat de studiogasten veilig in hun loopgraven bleven, zonder één reactie. Maar dat is toch wat je wil horen in een discussieprogramma: argumenten en reacties waarom jij je mening moet veranderen.

Verrassen deed het programma al evenmin. Martine’s sidekick Kobe Ilsen was nog te vaak de brave leerling met voorspelbare vragen, om nog maar te zwijgen van de brombeer van dienst, Nigel Williams.

Enkel positieve woorden voor de reportages waarvoor kosten noch moeite gespaard werd. Al horen ze eerder in volle glorie thuis bij Koppen of Panorama, zonder elke drie minuten opgeknipt te worden met studiogasten. (rbo)

De Standaard Weblog om 22:38 | Link | 53 Reacties | 0 TrackBack

Phara

Ik veronderstel dat ik dinsdagavond niet gekeken heb naar de sterkste uitzending van ,,Phara'' ooit. Zo'n show moet groeien, moet hier en daar bijgeschaafd worden, hangt sterk af van zijn gasten (en die waren dinsdag niet echt bij de les) en zo voort en zo verder.

Dus laat ons eerst maar blij zijn dat het avondbabbelen op tv niet alleen meer wordt gedaan door Frieda Van Wijck. Want dat er iets schort aan de nieuwste versie van "De Laatste Show" mag duidelijk zijn.

En laat ons evenzeer blij zijn dat de stijl van "Morgen Betweter" ook tot het verleden behoort. Om elf uur 's avonds mag de toon en interviewstijl iets rustiger en vriendelijker zijn dan die van pakweg Kathleen Kalashnikov Cools.

Maar (er is altijd een maar) van het gekabbel op dinsdagavond werd ik ook niet meteen enthousiast. Bovendien is de stap van gekabbel naar slaapverwekkend redelijk klein. (Metaforisch gesproken; in het echte leven moet je dan uit de sofa geraken en de trap bestijgen alvorens de slaapkamer te bereiken)

Urbanus probeerde nog voor wat vuur te zorgen. Hij vond (waar haalde hij het lef!) Sarkozy een toffe pee en gunde hem zelfs zijn nieuw lief. Daarnaast klaagde hij de clichés in het linkse discours aan door even grote clichés over dat discours te gebruiken. Maar zelfs toen rimpelde het gestaag verder en vergat de SP.A-dame naast Urbanus, Marleen Temmerman, om uit haar sloffen te schieten.

En dat een politiecommissaris in functie, uit voorzichtigheid, geen spraakmakende interviews zal geven, hadden de programmamakers ook beter vooraf bedacht.

Toch voorspel ik nu al dat ik nog wel ga kijken. Al was het maar omdat de fanclub van Lieven Van Gils zienderogen groeit. En omdat Phara zelf evenmin ongetalenteerd is.

En voorts hoop ik dat de allochtone humorist van dienst binnenkort bewijst waarom hij een aanwinst is voor het programma.

Bart Dobbelaere om 13:19 | Link | 32 Reacties | 0 TrackBack

8-1-08

Bobslee

Het concept van Bobslee is even eenvoudig als geniaal: doe een oproep, laat iedereen die dat wil zich inschrijven en selecteer uit alle geïnteresseerden een team dat in 2010 op de Olympische Winterspelen in Vancouver meedoet aan de bobsleewedstrijd. Wie gehoopt had op een komedie (zoals Cool Runnings, de film over het Jamaicaanse bobsleeteam) of nog maar eens een realitysoap (genre Allez Allez Zimbabwe over Roger De Vlaeminck die enkele Afrikanen inwijdt in de Vlaamse wielersport), komt van een kale reis thuis. Canvas focust meer op de wetenschap achter de selectieproeven dan op de (klein)menselijke kantjes van de kandidates. Vetpercentages en springtesten worden in koele cijfers weergegeven. Kortom, geen plaats voor 'is mijn gat niet te dik in deze watertank?'.

Maar daar zit meteen ook een zwakte: als kijker raakte je tijdens de eerste aflevering niet echt betrokken bij de kandidates. Dat is ook gewoon niet mogelijk, want het tempo ligt behoorlijk hoog: in snelvaarttempo gingen we van een zeventigtal inschrijvingen naar de zes vrouwen die uiteindelijk naar Vancouver mogen. Bovendien kregen we ook nog een portie info over het bobsleëen te verwerken. Geen overbodige luxe - de kans gering dat u als doorsnee Canvas-kijker al ooit een echte wedstrijd van dichtbij zag is gering - maar dat allemaal in een halfuurtje gepropt maakt het wel behoorlijk druk.

Geen tijd voor achterklap of kleinzielige ruzies dus. De kandidates lijken zich daar ook niet toe te lenen: ze lieten de indruk na van sterke vrouwen die weten wat ze willen. En dat is duidelijk géén carrière met 'iets in de media'. De keuzes die ze moeten maken zijn ook iets fundamenteler dan 'welke handtas neem ik vandaag mee?' Hier moet gekozen worden tussen een olympische carrière en een doctoraat afmaken.

En het blijft natuurlijk spannend: halen ze Vancouver en kunnen ze daar de nationale eer hoog houden? Of wordt het een rariteitenkabinet dat op de lachspieren werkt en de Olympsiche Spelen belachelijk maakt, zoals Eddy 'The Eagle' Edwards? Nog drie jaar wachten en we weten het, maar wij zijn er wel gerust in.

Gezien op dinsdag 8 januari om 21.10 op Canvas

Henk Tack om 22:26 | Link | 8 Reacties | 0 TrackBack

Het beeld grijpt de macht op de VRT

Terzake’ maakt van alle nieuwsprogramma’s van de VRT de grootste breuk met het verleden, zowel vormelijk als inhoudelijk.

De primeur van de grote vernieuwingsoperatie was voor Wim De Vilder. Om 13 uur mocht hij als eerste het journaal presenteren vanuit het gloednieuwe decor. Het contrast is groot. De studio die sinds 1992 in het wit licht baadde, heeft nu plaats gemaakt voor een decor met een lange zwarte wand die Studio 1 van Het journaal verbindt met Studio 2, waar Terzake zit.

Het opvallende zwart wordt gecombineerd met warme kleuren, die bovendien wisselen naargelang de nieuwsuitzending: groen om 13 uur, geel om 18 uur, rood om 19 uur en paars om 23 uur. Op die wand worden op een groot scherm constant nieuwsbeelden geprojecteerd. De prominente aanwezigheid van het beeld is ontegensprekelijk de grootste vernieuwing.

De VRT-topman Dirk Wauters kan niet genoeg herhalen dat er in de vloedgolf aan informatie meer dan ooit een betrouwbare gids nodig is om al die informatie naar de wereld van de Vlamingen te vertalen. Alleen blijkt die betrouwbare gids in het vernieuwde journaal soms in de verdrukking te komen door de gigantische stroom aan beelden. Zeker in het korte journaal van 18 uur werd Freek Braeckman bijna weggeblazen.

‘Het was ook een duidelijke keuze van de VRT-nieuwsdienst om veel meer met beelden te werken’, reageert hoofdredacteur Kris Hoflack. ‘We leven in een maatschappij waarin het beeld almaar belangrijker wordt. En daar spelen wij op in. Niet alleen in de journaals, maar zeker ook op de website, die vroeger niet veel meer was dan een dagblad op het internet.’

Dat het nieuwsanker in de verdrukking komt, dat gevoel heeft Kris Hoflack helemaal niet. ‘Integendeel, de presentator zorgt telkens voor een moment van rust tussen de verschillende nieuwsitems en neemt de kijker bij de hand doorheen het gigantische aanbod van beelden’, zo stelt de hoofdredacteur.

Nog meer dan op de journaals, waren vele ogen gisteren gericht op de vernieuwde Terzake. En dat ging bovendien gepaard met de start van het vernieuwde Canvas, dat opende met een opgemerkte videoboodschap van Walter Verdin. Al is het nieuwsbulletin van 8 uur geschrapt, toch beloofde de VRT dat de kijker na Terzake weer ‘helemaal mee’ zou zijn. Maar dat kon de eerste Terzake-nieuwe stijl toch niet waarmaken. Al begon Lieven Verstraete de uitzending dan wel met een ultrakort overzicht van de belangrijkste nieuwsfeiten van de dag.

De blikvanger van deze ingekorte Terzake was trouwens premier Guy Verhofstadt (Open VLD) die zich duidelijk heel goed in zijn vel voelde in het helblauwe decor.

Tussen het interview en de reportages door mocht Annelies Beck de kijker nog enkele faits-divers meegeven, zoals het toenemend aantal skiongevallen en de Franse president Sarkorzy die zijn nieuwe vriendin Carla Bruni niet mag meenemen naar Saudi-Arabië. Daar zat de Canvas-kijker ongetwijfeld op te wachten. De duopresentatie lukte wel vrij aardig.

Leo Bonte

Reageren op deze blogpost kan via ons forum

De Standaard Weblog om 10:22 | Link | 0 TrackBack

7-1-08

Verloren Land

  Wie heeft er geen grootvader of -moeder die ellenlange verhalen kan of kon vertellen over 'den oorlog'. Over hoe het was toen 'den Duits' hier was en dat 'd'Engelsen' thee dronken en daar melk indeden. Over de vlucht naar het zuiden van Frankrijk met de hele familie. En hoe dat de bommen klonken.

Ik heb in ieder geval levendige herinneringen aan de verhalen van mijn grootouders en was dan ook erg benieuwd naar de eerste aflevering van 'Verloren Land'.'Verloren Land' is een programma waarin Annick Ruyts - die zelf opavllend afwezig blijft - samen met een bekende Vlaming op zoek gaat naar een stukje familiegeschiedenis. Een simpel concept, zonder franjes.

Bart en Stijn Peeters beten de spits af. Hun grootvader, Gustaaf Van Boeckel, had een verleden in het verzet. Zoveel was bekend. Dat hij gevangen genomen was, behoorde eveneens tot het collectieve geheugen van de familie. Maar waarom hij gevangen genomen was en wat er gebeurd was tijdens de twee jaar dat 'Pappie' van zijn gezin gescheiden was, daar werd in de familie nooit een woord over gerept. 'De helden spraken niet', om het met moeder Peeters/dochter Van Boeckel te zeggen.

'Verloren Land' nam de broers Peeters mee op de zoektocht naar de ontbrekende puzzelstukjes uit het verleden van hun grootvader. Een emotionele tocht, zo blijkt als snel, want grootvader Van Boeckel blijkt godsgruwelijke dingen meegemaakt te hebben. Het pleit voor de programmamakers dat ze dat alles - op een enkel tranenmoment na - toch sereen in beeld wisten te brengen.

Het nieuwe Canvasprogramma is niet spectaculair, niet vernieuwend of verrassend. Maar boeiend, aangrijpend en goed gemaakt is 'Verloren Land' zeker wel. Volgende week proberen de broers Kolaçny uit te vinden waarom hun grootvader destijds naar België immigreerde. Ik kijk alvast.

Gezien op maandag 7 januari om 21.40 op Canvas

Ann Van Den Broek om 22:36 | Link | 8 Reacties | 0 TrackBack

Eeuwige roem

Bruno Wyndaele trok voor Eeuwige roem met elf ex-topsporters naar Andalusië om aan de hand van een reeks testen uit te vissen wie de meest compleetste atleet is. Gilles De Bilde, Brigitte Becue, Freddy De Kerpel, Freddy Loix, Fred De Burghgraeve, Evy Van Damme, Leo Van der Elst, Ann Haesebrouck, Edwig Van Hooydonck, Roland Liboton en Gella Vandecaveye strijden in negen afleveringen om een finaleplaats. Elke aflevering valt één kandidaat af.

Inderdaad. Net als in Beste vrienden trekt Wyndaele opnieuw een blik bv's open om er in een schilderachtig decor allerlei opdrachten op los te laten. De manier waarop Eeuwige Roem in beeld wordt gebracht én (vooral) de presentatiestijl van Bruno Wyndaele zorgen voor een hoog De Mol-gehalte. En zelfs de opdrachten uit het programma hadden uit het Woestijnvisprogramma kunnen komen. En is het tonen van flaterende beelden van een (mogelijke) afvaller ook geen trucje uit de Woestijnvis-stal.

Desondanks verdient Eeuwige Roem een kans. In de eerste aflevering draaide alles rond doorzettingsvermorgen. De kandidaten kregen 3 proeven voorgeschoteld. Voetballer Gilles De Bilde kwam als eerste uit een doolhof van electrische draden. Rally-rijder Freddy Loix won de tweede proef. Hij bouwde een toren van meer dan 2 meter hoog met rotsblokken. Dat Fredje De Burghgraeve als eerste uit het water kwam bij een proef die zich in het water afspeelde, hoeft al helemaal niet te verbazen.

Leo Van der Elst toonde wat ons betreft het meeste doorzettingsvermogen. De voormalige voetballer eindigde weliswaar als laatste en kon enkel bij de groep blijven door de zogenaamde nachtproef te overleven. Die proef bestond erin een stok te vallen die van het plafond viel. Van der Elst bleef in het holst van de nacht meer dan 3 uur geconcentreerd wakker en kon de stok vangen voor hij de grond raakte. Daardoor bleef Van der Elst in het programma.

Thuisblijven voor Eeuwige Roem is alvast niet nodig. Maar wie maandagavond voor tv wil doorbrengen, kan met een gerust hart afstemmen op Wyndaele en zijn ex-topsporters. Het spelplezier overheerst bij alle kandidaten op de drang om te winnen. En voor, na en zelfs tijdens de proeven wordt er flink gelachen door de kandidaten. Ideaal programma om te bekomen van een werkdag. 

Eeuwige roem, gezien op Eén, elke maandag om 20.40 uur

Bart Van Belle om 22:30 | Link | 16 Reacties | 0 TrackBack