De Standaard Online

28-9-07

De weg naar Mekka

In het voorjaar kregen de lezers van De Standaard gratis een in het Nederlands vertaald exemplaar van de Koran bij de krant. Er volgden nog vijftien bijlagen om de kennis over en het inzicht in de islam aan te scherpen. Want goede informatie leidt tot een beter begrip, zo oordeelde de redactie. Die nobele gedachte was ook voor Jan Leyers het uitgangspunt voor de tiendelige tv-reeks (en boek) De weg naar Mekka. Maar of hij daarmee de vrees voor de zogenaamde ‘onvermijdelijke clash of civilazations’ tussen ons, westerlingen, en de wereld van de islam zal kunnen intomen, blijkt al na de eerste aflevering zeer de vraag.

Zijn reis begon in het Spaanse Córdoba, in het hart van het katholieke Spanje, maar ooit de lichtstad van het machtige islamrijk Al-Andalus. En de prachtige Mezquita-moskee is intussen al lang tot kathedraal omgedoopt en in een nog niet zo ver verleden verbood de extreem-rechtse dictator Franco elke Spanjaard om moslim te worden. Ik moest meteen denken aan een uitspraak van de Egyptische minister van Binnenlandse Zaken in een van de volgende afleveringen, die vindt dat moslims die christen worden, de dood verdienen.

Wat niet belet dat er in Córdoba intussen opnieuw een bloeiende moslimgemeenschap is ontstaan. En Jan Leyers krijgt van zijn gids te horen dat Jezus eigenlijk een moslim was, en dat hij zelf eigenlijk ook een moslim is. ‘Iedereen moslim, alleen weten we het nog niet echt’, mijmert Leyers.

De weg naar Mekka is uiteraard ook een reisprogramma, en dus worden we onderweg getrakteerd op mooie plaatjes, onder meer van het schilderachtige Rifgebergte en het kleurrijke Marokkaanse landschap. Leuk om zien hoe Leyers met zijn rijke podiumervaring toch maar klungelig op en neer staat te springen, maar er in tegenstelling met de Marokkaanse Soeffies er niet in slaagt om in trance te geraken. Toch zal vooral het bitse gesprek met de fundamentalistische oppositieleidster Nadia Yassine bijblijven, die vindt dat man en vrouw volgens de koran wel gelijk zijn. Al had ze dan grote moeite om uit te leggen dat een man met vier vrouwen kan, terwijl een vrouw met vier mannen een prostituee is. Net zoals de ongehuwde moeders die door de vader in de steek zijn gelaten, en opgevangen worden door Solidarité Féminine. Een aangrijpend moment in een meer dan voortreffelijk programma.

Gezien op Canvas om 20.50 uur

www.canvas.be/dewegnaarmekka

 

(Leo Bonte)

De Standaard Weblog om 22:00 | Link | 16 Reacties | 0 TrackBack

27-9-07

Sterren op het ijs

‘Dirk Tieleman heeft zijn hele leven met zijn hoofd gewerkt en wil daar nu verandering in brengen’, zo introduceerde Francesca Vanthielen de 67-jarige journalist in Sterren op het ijs. Tijdens de voorbereiding was dat anders behoorlijk tegengevallen. Toen smakte Dirk tegen de bevroren vlakte en moest zijn broodwinning node gehecht.

In de uitzending bleef hij wel overeind, al vergde dat een zichtbare strijd met de zwaartekracht. De jury - twee Vlamingen en twee Nederlanders, alle uit het schaatsmilieu en alle even obscuur - vond het prachtig. Een drie voor techniek, maar ‘een dikke tien voor de man Dirk’, wist Corey (een man). Ongetwijfeld goed bedoeld, maar Dirk zag er ineens 76 uit.

Tieleman was de vierde van twaalf kandidaten. Wie voor hem kwam, zijn wij alweer vergeten. Dat het allemaal BV’s waren, dat weten we wel nog. En dat ze allemaal tergend traag over het ijs bewogen. Met de volumeknop op nul had het iets van Het Zwanenmeer in slow-motion door flinke jongens en meisjes van het zesde leerjaar.

Ex-bokskampioene Daniëlla Somers mocht als zevende opdraven. Dat hebben we onthouden omdat ze als enige neerging. Maar niet getreurd: volgens de jury had ze zich ‘goed hervangen‘. Corey profileerde zich intussen steeds meer als de ultieme coach. ’Push it naar de limit toe’, adviseerde hij Daniëlla. Als dat maar goed afloopt.

Er zat niets anders op dan wachten op de volgende uitschuivers. Die kwamen er in overvloed, maar jammer genoeg waren ze uitsluitend talig van aard, getekend Sergio, Francesca‘s sidekick. Had hij gedronken, iets gerookt? De danspartner van actrice Anneleen Liégeois kwam uit ‘Hungry’, en samen voerden ze de beweging ‘upside down engel’ uit.

Tanja Dexters, de all-round blondine met dat je ne sais quoi, probeerde de meubelen nog wat te redden. ‘Ik hoop dat mijn danspartner een homo is, zodat ik geen relatieproblemen krijg,’ giechelde ze tijdens de trainingen. ’s Mans geaardheid kennen we nog altijd niet, maar dat La Dexters sowieso relatieproblemen krijgt, lijkt ons na haar vertoning duidelijk.

Sterren op het ijs is entertainment op zijn zwakst. Geen bezieling, geen tempo, slordig en een blamage voor het Nederlands. We hopen op een hevige hittegolf in de VTM-studio’s.

O ja, de man Dirk Tieleman zit in de volgende ronde.

(Jan Desloover)

Gezien op VTM om 20.40 uur

De Standaard Weblog om 00:27 | Link | 11 Reacties | 0 TrackBack

26-9-07

Sara

Sprankelend, hedendaags, vlotte en geestige dialogen, sterke acteerprestatie, het kruim van acterend Vlaanderen,... VTM schuwde de grote woorden niet om Sara aan de man te brengen. De combinatie van al deze superlatieven in een Vlaamse fictiereeks is vaak ver te zoeken, maar de nieuwe telenovelle zou hier moeiteloos in slagen.

Je zou van minder nieuwsgierig worden. 835.000 Vlamingen zaten gisteren samen met mij dan ook op het puntje van hun stoel.

Helaas, driewerf helaas. Sara bleek even sprankelend als Spa blauw en even hedendaags als de visie van de Taliban op de rol van de vrouw.

Een melige moraal die er vingerdik opligt ('de echte schoonheid zit vanbinnen'), huizenhoge clichés (rollebollen met modellen, een nichterige ontwerper, een lelijk eendje dat voor het ongeluk geboren lijkt te zijn), gekunstelde dialogen die niet onder moeten doen voor die in Emma, ongeloofwaardige scènes (die dagdroom van Sara!), knullige acteurs (Paul Codde moet zijn rechtstreekse verbinding met hierboven dringend eens gebruiken om die man of vrouw daar te vragen hoe je moet acteren. En hij mag meteen ook tips vragen voor Kürt Rogiers),...

En humor? Waar? Wanneer? Toch niet de Lada die niet startte?

Laten we daarom samen met Paul Codde luid en nichterig 'Oh my god' roepen en hopen dat deze miskleun niet lang ons scherm teistert. Sara mag samen met Emma in de diepste kelders van de Vlaamse televisiegeschiedenis begraven worden. Zonder bloemen of kransen. (Jan Debackere)

Gezien op VTM, elke dag om 18.25 uur

Bart Dobbelaere om 12:43 | Link | 20 Reacties | 0 TrackBack

18-9-07

Weeds

Een moeder van twee kinderen die marihuana dealt, een vrouw die met een roze beer haar echtgenoot en kinderen bespiedt, een man die een tennisracket in zijn achterste wil tijdens het vrijen,... Je zou bijna denken dat de makers van Weeds zelf aan de weed zaten toen ze het idee voor hun serie bedachten. Maar hoe high ze toen ook waren, gelukkig had het geen invloed op hun creativiteit.

De eerste aflevering van de Amerikaanse Weeds toonde meteen al waarin de sterkte van de serie zit. Je leeft mee met Nancy, zeker als ze op het einde ten einde raad is en niet weet wat ze met haar kinderen aan moet (de ene werd betrapt nadat hij op school spijbelde om met zijn vriendinnetje te vrijen, de jongste werd geschorst nadat hij met een verfpistool te keer ging). Maar tegelijk kan je je in de handen wrijven om de grappige situaties en de vaak sublieme dialogen. Zoals wanneer de zwarte drugsdealende bomma Nancy wat uitlacht en haar neef er meteen maar ook Enron bijneemt om ineens alle blanken te kijk te zetten.

En dat ze ook nog een stukje verder durven gaan dan in vele andere series, is aardig meegenomen. In de eerste aflevering viel buurvrouw Celia nog mee, maar het venijn dat ze in verdere afleveringen zal tentoonspreiden is nu al onovertroffen. Iedereen die niet in haar denkpatroon past, wordt genadeloos neergesabeld. Of vindt u het normaal dat moeder wenste dat ze abortus had gepleegd bij het zien van haar dochter?

Weeds is misschien geen absoluut meesterwerk, maar voor wie een halfuurtje knap gemaakte, ontspannende televisie wil is deze serie ideaal. En het beste moet dan nog komen. (Jan Debackere)

Gezien op  vijfTV, maandag om 23.25 uur

De Standaard Weblog om 17:18 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

Undercover Lover

,,Ne scheet, ne boer - ja zo bén ik gewoon.’’ Met deze weloverwogen oneliner zette Undercover Lover en ‘Grote Beer’ Bas – die u in een donker steegje beter gewoon vriendelijk gedag zegt - meteen de toon in aflevering één van de nieuwe reeks. En hij stuwde daarmee het programma al onmiddellijk naar zijn hoogtepunt. Want voor de rest weinig opwindends gezien in de take-off van Undercover Lover, seizoen twee.

Natuurlijk: zo’n eerste aflevering is geen makkie. Een hele meute wild vlees moet worden voorgesteld; vijf koppels en nog eens elf vrijgezellen. Flitsen en splitscreens op de tonen van Bond moesten de intro’s wat laten opschieten, maar dat lukte slechts gedeeltelijk. De vijf koppels deden dan ook hun best om elkaar in saaiheid te overtroeven. Welke afspraken ze gemaakt hadden? Handje vasthouden, kusje op de wang, maar meer niet. Hallo?! Iemand de vorige reeks gezien? En wat ze met het geld gingen doen als ze zouden winnen? Een lapje grond kopen. Of een auto. Of een wereldreis maken. Geeuw. Is het al zo laat?

Maar kijk: eens de vijf koppels gescheiden, de partners naar een luxevilla en hun vijf wederhelften gemixt met elf vrijgezellen was daar ,,De Grote Eerste Proef’’ (een rondje voorstellen waarbij – oh symboliek, oh knappe verhaallijn – de maskers letterlijk werden afgegooid, slaan we even over). Drama! Sensatie! Er waren maar acht slaapkamers! Voor zestien mensen! Dat moest gewoon vonken en vuur geven, overspel, vieze groene nachtkijkerbeeldjes, donderslagen bij heldere hemel en wat nog meer.

Niets van dat alles echter. Veel gesnurk en een beetje voos gefriemel: dat was alles wat de late VT4-kijker te zien kreeg. En op het einde nog het obligate eerste feestje, inclusief halfdronken zwembadgeploeter. Maar ook dat stelde weinig voor.

Een mens vraagt zich af waarom je hiernaar kijkt, eigenlijk. Voor het pure amusement na een veel te lange werkdag, natuurlijk. En dat was er gewoon niet. Slaapverwekkend. Saai. Braaf. En de voorfilmpjes van aflevering twee deden al niet veel beters verhopen. Slechts één persoon kan deze reeks redden: de ex-prostituee Annuska, uit de vorige reeks. Kom terug, waarde Annuska, alles is vergeven en vergeten!

Filip Salmon om 00:32 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

12-9-07

De nationale rijtest

Ere wie ere toekomt: het is fantastisch dat VTM woensdag de opvoedkundige taak of - jawel - volksverheffende taak van de openbare omroep heeft overgenomen. De Nationale Rijtest leek me een absoluut aan te prijzen idee. Terwijl iedereen de mond vol heeft van het opfrissen der verkeersregels, deed VTM er iets aan. Drie uur lang zelfs. En da's wel heel erg lang.

Het programma ging dus voorbij zoals een tractor in de bebouwde kom. Bovendien heb ik het hele systeempje met de vragen, professoren, bv's en tribunes (met de truckers, de zwaantjes, de wielertoeristen...) al een keer te veel gezien in gelijkaardige programma's.

Maar toch. Een programma dat aantoont hoe gevaarlijk rijdend sms'en is of hoe gemakkelijk ecologisch rijden is, verdient een pluim. Een programma dat de verkeersregels in herinnering brengt eveneens. Een programma dat Rob Vanoudenhoven nog eens op zijn best toont, zit aan drie pluimen.

Geen bemerkingen naast het trage tempo en het lelijke decor? Toch wel. Van heel wat vragen vroeg ik me af of een juist antwoord geven iets te maken heeft met mijn rijkunsten. Hoef ik te weten dat een blauw bord een gebodsbord heet en een rode cirkel een verbodsbord is? Of volstaat het te doen wat de borden zeggen? Moet ik weten of een lichtblauwe streep op de federale dan wel de lokale politie wijst? Of volstaat het te gehoorzamen aan elke streep?

En hoe vaak komt u een vrouw op een olifant tegen? Of een naakte man (op de openbare weg)?

Toegegeven. Ik heb het Europees noodnummer leren kennen, de grootte van de dode hoek en de regels over het beurtelings parkeren (die ik nu al weer vergeten ben).

Maar om op basis van de uitslagen (62 procent gemiddeld) te concluderen dat heel Vlaanderen niet veel meer dan de helft haalt op een rijtest... daarvoor had ik toch wat meer vragen over échte verkeerssituaties willen zien. Het kan de slechtscorende truckers een troost zijn.

Zelf haalde ik wat de minister haalde. Zo ben ik nu eenmaal.

Gezien op VTM, woensdag om 20.40 uur

Doe de test online op de website van VTM

Bart Dobbelaere om 23:32 | Link | 5 Reacties | 0 TrackBack

9-9-07

De Bedenkers

Wijze mensen vertellen ons dat wij creativiteit nodig hebben. Om te overleven in een globalistisch economisch perspectief. Wij spreken dat niet tegen. Wij worden daar zelfs gelukkig van. Want bij creativiteit denken wij spontaan en met een beetje weemoed terug aan Patricia Ceysens, de Joëlle Milquet van haar politieke generatie. Zij riep altijd op tot creativity. En richtte daar zelfs - creatief idee!- een instituut voor op. Voorlopig hebben we daar weinig van vernomen. Maar dat gaat veranderen.

Op Eén, zender met een openbare missie, zijn ze immers niet gek. Zit een andere openbare instantie - vrienden onder elkaar zijn het, rond het haardvuur op het Martelarenplein - met een ei en met geld, dan vinden ze op de plank wel een programmaidee dat ze nu met extra geld goedkoper kunnen realiseren. Creatief boekhouden. Zo stellen wij ons voor dat De Bedenkers ontstond. Nieuw op Eén. Inclusief Bart Peeters, steeds meer de Steve Stevaert van televisieland, Sofie van Moll en logovermelding van FlandersDC - Inspiring Creativity.

Omdat het voor iets zondagavond is, mocht het naar ontspanning ruiken. Daar zijn wij hoegenaamd niet tegen. De Bedenkers had daarvoor het concept van Idool uit de kast gehaald - suggererend dat de beste ideeën veeleer gepikt zijn dan creatief. Er was een jury wiens slecht karakter niet voldoende uit de verf kwam - voorzitter en Omega Pharma-oprichter Marc Coucke kennen wij dan ook als de barmhartigheid zelve - en er waren veel kandidaten. Wiens uitvindingen helaas niet voldoende uit de verf kwamen. Van heinde en verre waren ze nochtans toegestroomd. In hun handen pampers tegen vrouwelijk bloedverlies, haagschaaraccessoires, ambities om een dvd te maken met lachsalvo's en vooral een schrikbarend tekort aan inzicht in het eigen innovatieve vermogen.

De Bedenkers overtuigde ons ervan dat het ras der uitvinders bestaat uit bruggepensioneerden met te veel tijd en bruine bandplooibroeken, uit vrijgezellen tegen wil en dank, en af en toe een minderjarige uit de Freinetschool. Waarmee hun amusementswaarde meteen volledig beschreven is. Eén uitvinder sprak wat raar, en bleek bereid dat met een quote of twee te illustreren. Hij werd terstond over het hele programma uitgesmeerd. En zijn uitvinding - een hefboom voor bij het spitten - was even kortademig als zijn x-factor.

Daar leed het geheel onder. Veel ideeën, weinig amusement, het resultaat was middelmaat. Toch niet onverdienstelijk, zo horen we de hogere regionen van de Reyerslaan al sussend tegen elkaar zeggen, educatief maar niet tè. Allemaal goed in beeld gebracht, daar niet van. De regie haalde er nog het maximum uit, inclusief plots over het scherm flitsende lichtschichten, zodat we soms dachten in een reclamespot van Electrabel te zijn beland. Maar de opbouw zat op zijn minst verkeerd. in de laatste tien minuten passeerden in vogelvlucht een resem uitvindingen de revue waarvan we mochten vernemen dat ze naar de volgende ronde gingen. Van geen enkel kunnen we nu nog zeggen wat ze inhielden.

De Bedenkers ging op zoek naar amusement maar wilde met de pittoreske kantjes van zijn kandidaten ook weer niet te ver gaan. Ten slotte is dit de openbare omroep. De Bedenkers ging op zoek naar uitvindingen maar wilde ze ook weer niet uitgeput gaan uitleggen. Tenslotte is dit een zondagsavonds medium voor het grote publiek. En zo viel De Bedenkers tussen twee stoelen. 'Ik vond het een goe gedacht', zo praatte een kandidate haar uitvinding in onvervalst Kempisch krachtdadig in de schijnwerpers, al bibberde haar stem. De Bedenkers kan wellicht iets meer zijn dan een goe gedacht.

Gezien op Eén, zondagavond om 20.25 uur

Jeroen Overstijns om 22:04 | Link | 14 Reacties | 0 TrackBack

7-9-07

De provincieshow

Eén heeft al jaren iets met muziekshows op vrijdagavond. Na (onder meer) De notenclub, Het Swingpaleis, Zo is er maar één en Steracteur, sterartiest is het nu de beurt aan De provincieshow, een zoektocht naar de meest muzikale provincie van Vlaanderen. De provincieshow moet één van de peilers worden van het najaar van Eén. In elke aflevering wordt 5 keer een muzikaal duel rond een bepaald thema's uitgevochten tussen 2 provincies. Hoe die thema's precies ingevuld worden, hangt af van de kapiteins van elke provincie. Na elk duel kan het publiek in de studio bepalen welke provincie het duel heeft gewonnen.

Vooraf werd vooral uitgekeken naar de prestatie van presentator en Studio Brussel-stem Peter Van de Veire. Van de Veire bracht het er meer dan behoorlijk vanaf en leek zich enorm in zijn sas te voelen voor de camera's. Weliswaar kleurde hij iets minder buiten de lijntjes dan op Studio Brussel, toch bleef hij zichzelf en zijn stijl trouw. Voor het laatste duel wisselde Van de Veire zelfs van kleding en stond hij even in een kitch-zwempak te presenteren. Ook de kapiteins trokken zich behoorlijk uit de slag. Al ging Dana Winner (Limburg) meteen de mist in door Van de Veire aan te spreken als Koen. Luc De Vos (Oost-Vlaanderen) leek dan weer vooral aangetrokken als de Marcel Vanthilt van dienst.

Muzikaal kon De provincieshow toch niet helemaal de verwachtingen inlossen. Te vaak kozen de kapiteins voor de ronkende namen. Slechts drie op de tien artiesten konden we thuisbrengen in de categorie nieuw en onbekend talent. Akkoord, De provincieshow is geen Idool-kloon, maar het had toch iets meer mogen zijn. Dat bij de muzikale gasten ook minder evidente toppers zaten, is echter een pluspunt. Na de Natalia's en Stan Van Samangen van deze wereld, werd het tijd dat ook bijvoorbeeld Tom Helsen en Admiral Freebee een keer op Eén mochten opdraven.

Het eerste duel had als thema Zalig Nederlandstalig. Axel Daeseleire (Antwerpen) bracht het kanon Bart Peeters in stelling. En zoals verwacht maakte Peeters meteen ook een beetje reclame voor zijn zondagavondshow De bedenkers. Evy Gruyaert (West-Vlaanderen) opteerde voor Yevgueni, ooit winnaar van Zo is er maar één en dus geen onbekende voor het Eén-publiek. De roep van Peeters om een Messias mocht echter niet baten, want Yevgueni nam moeiteloos (maar lichtjes verrassend) de maat van Peeters (60-40).

Luc De Vos (Oost-Vlaanderen) liet Vlaanderen in het duel Ladies First kennismaken met het jazz-geluid van Lady Linn en The Magnificent Seven. Dana Winner liet Milk Inc. Walk on water zingen met het gospelkoor Akkoord, maar de bijdrage van het koor bleef jammer genoeg beperkt tot het zingen van de intro. Ruime en verdiende zege voor De Vos (70-30).

Vos liet zich trouwens ook in het volgende duel opmerken door Mega Mindy te laten opdraven voor het thema Pop 30. Vlaams-Brabant, met Kris Wauters als kapitein, won het duel dan ook probleemloos dankzij de inbreng van Tom Helsen (59-41).

Veel moeizamer was de zege van Admiral Freebee (Antwerpen) in het vierde duel Gezicht met gezag. Dana Winner (Limburg) liet De Karma Police So Lonely van The Police brengen en dat zorgde bijna voor een Limburgse zege (52-48).

Bij het laatste duel tussen West-Vlaanderen en Vlaams-Brabant rond het thema water, kozen beide kapiteins voor schaarsgekleed volk op het podium. Kris Wauters (Vlaams-Brabant) liet Lenny (van De wespen) Surfin' Usa zingen met naast haaien ook surfboys en cocktailgirls op het podium, terwijl Evy Gruyaert Billie Carwash liet zingen met een Bikini Carwash én Herr Seele op het podium. Puur muzikaal had Billie het moeten halen van Lenny, maar de randanimatie was er teveel aan (65-35).

Vlaams Brabant mag daardoor voor minstens één week de titel van meest muzikale provincie dragen, gevolgd door Oost-Vlaanderen, West-Vlaanderen, Antwerpen en Limburg.

Tv-prijzen zal De provincieshow niet meteen winnen: het blijft leuk (maar doordeweeks en luchtig) vrijdagavond-amusement. Waarmee de vrijdagse Eén-traditie hoog gehouden wordt. Thuisblijven hoeft u er wat ons betreft in elk geval niet voor te doen. Maar misschien kijken we volgende week toch terug. Al was het maar om te zien wat Luc De Vos aanvangt met het thema trio's...

Gezien op Eén, vrijdagavond om 20.40 uur

Bart Van Belle om 23:04 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

6-9-07

Wie wordt de man van Phaedra?

Na het succes van ‘Wie wordt de man van Wendy’, is het dit jaar de beurt aan voormalig fotomodel en tv-figuur Phaedra Hoste om haar ideale Franske te vinden.

De eerste aflevering wil een beeld schetsen van de echte Phaedra. Gastvrouw Dina Tersago bezoekt dan ook vrienden en familie en we duiken het archief in. Zo showt een piepjonge Phaedra frigo’s in de Juiste Prijs, terwijl ze discreet haar badpak van tussen haar billen trekt.

Maar tijdens het daarop volgende uur lijken de programmamakers er alles aan gedaan te hebben om Phaedra neer te zetten als een eenzame, ietwat zielige vrouw. Turend naar de Schelde vanop haar balkon, sip kijkend vanuit haar immense fauteuil. Phaedra wacht op haar ideale man. Want ondanks haar vele ontgoochelingen blijft ze geloven in de liefde.

Roger De Vlaeminck, Paul Okon, Pieter Loridon, het waren allemaal sloebers, die haar bedrogen hebben. Geen positieve ervaringen, maar wel leerscholen. Gastvrouw Tersago is oprecht verwonderd hoe dé Phaedra Hoste aan geen man geraakt. Ook de vrienden en familie raken er niet uit en waren dan ook snel te vinden voor een deelname van Phaedra aan het programma. ‘Ze heeft er zelf niet veel van terecht gebracht en ze zit daar toch maar te zitten’, zegt boezemvriendin Martine.

Het jammere aan zo’n eerste aflevering is natuurlijk dat er van potentiële mannen nog geen sprake is, die moeten zich nog geroepen voelen. En dus moeten we het stellen met de broer, de vriendin, de hond, de papa, de mama, de maraine, de bomma, de advocaat, Felice, Jean-Marie Dedecker en de Heilige Rita (die  rust brengt in Phaedra’s leven). En geef nu toe, reality tv moet het hebben van een hoog uitlachgehalte en daarvoor heb je ietwat rare verliefde kwieten nodig. We zullen dus  toch nog een keer moeten kijken.

Gezien op donderdag 6 september op VTM om 20.35 u.

Sofie Vandehouwe om 22:46 | Link | 31 Reacties | 0 TrackBack

Slimmer dan een kind van tien

Goedele Liekens is een professional. Zij blijft nog overeind terwijl ze een quiz moet presenteren met als enige kandidaat een klier. Een klier die zich bezat en bij elk goed antwoord ,,een vat een vat'' uitroept. Of gewoon ,,woeaaaaw''. Goedele blijft kijken alsof ze het allemaal fijn vindt. Stiekem denkt ze allicht aan haar nieuwe maandblad.

In ,,Slimmer dan een kind van tien'' krijgt de kandidaat vragen voorgeschoteld over de leerstof tot het derde leerjaar. Bij drie vragen kan hij een beroep doen op de kennis van een kind van tien. Voor de andere vragen staat hij er alleen voor. Hoe meer vragen de kandidaat juist heeft, hoe meer hij verdient. Tot hij past of - erger - faalt en alles kwijt is.

Frank. Zo heette Goedeles eerste kandidaat. En Frank vierde zijn vrijgezellenavond toevallig op de dag van de tv-opnames. Het valt te hopen voor zijn toekomstige dat ze toch maar ,,neen, dank u'' heeft gezegd de dag erna. Want Frank en drank rijmen op elkaar. Hij zou die avond 50 pinten drinken en was daar naarstig mee bezig.

Soit. Televisie heeft ons de mondige burger geschonken en gaat nu langzaam ten onder aan die gift.

Maar het was niet alleen de kandidaat die grondig fout zat tijdens de eerste uitzending. Ook het ritme was afwezig. Langdradig! Eén uur quizzen om tien vragen te stellen, dat doet zelfs een parochiequiz zijn deelnemers niet aan. 

Maar we zijn constructief. Hou Goedele. Hou haar sympathieke klasje tienjarigen. En maak het geheel een half uur korter. Dan kan het nog best een aardige uitzending worden. (En schrap ook de vrijgezellenfeestjes op antenne).

Overigens ben ik zelf niet slimmer dan een kind van tien. Ik was vergeten dat een moer een vrouwelijk konijn is en dat elke stamper een stempel heeft. 

Gezien op donderdag 6 september om 20.30u op VT4.

Bart Dobbelaere om 22:08 | Link | 11 Reacties | 0 TrackBack

Mama staakt, tante Kaat waakt

Vrouwen doen het huishouden, mannen doen dat niet. Dat is 'Mama staakt, tante Kaat waakt' in een notendop. Terwijl moeder de vrouw zich de vernieling in schrobt, ligt pa languit in de zetel, de blik strak gericht op de Tour de France, het WK Atletiek, snooker, cricket, voetbal, een documentaire van David Attenborough, tafeltennis, de Tour nog eens - wat er voorhanden is, allez.

Nadège en Christel pikken dat niet langer. De dames zijn het beu, en wel een heel weekend lang. Dat ze hun plan trekken, die mannen. Met hun natuurdocumentaires altijd. En kijk, de werkonwillige moeders worden door tante Kaat in een fancy hotel gedropt, terwijl de echtgenoten Philippe en Marc, elk voorzien van drie kinderen,  zondagavond moeten zien te halen. Hoho, wij benieuwd natuurlijk.

Philippe, een gamesfanaat, blijkt in heel zijn leven nog nooit voet in een supermarkt gezet te hebben. Ik begin het ergste te vrezen, dit wordt geen prettige tv-ervaring. Met drie jengelende kinderen achter zich aan slaagt de arme man erin inkopen te doen.  Thuisgekomen stort hij zich vol overgave op het fornuis: ballekes in tomatensaus! De jeugd likkebaardt. En op een valse noot van een van de kinders na - 'Papa, dat smaakt niet naar ballekes in tomatensaus' - slaagt de arme donder betrekkelijk goed in zijn opdracht. Meteen na het eten wordt met de glimlach de tafel afgeruimd, de afwas gedaan, het fornuis schoongemaakt. Oppassen tante Kaat, deze kerel past zich te snel aan. Als hij nog even doorgaat, heb jij geen programma meer.

Bij Marc gaat het er een anders aan toe. Al snel wordt duidelijk dat zijn kinderen alleen maar deelnemen aan het programma om in de weg te lopen en dingen vuil maken, hulp moet hij niet verwachten. De moed zinkt hem in de schoenen. Wanneer hij zich aan de was waagt, vraag ik me even af of hij aan het acteren is. Hij giet twee verschillende wasmiddelen in de machine, drukt zolang op alle knopjes tot het onding begint te draaien en hangt naderhand de was netjes opgerold in een bolletje aan de wasdraad. Ja, een halve dag ver en Marc weet het al: 'Het ligt niet aan mijn vrouw. Het huishouden is gewoon te zwaar'.

Het programma kwakkelt daarna rustig voort. Philippe flikkert een van zijn kinderen in het zwembad, het joch zet het op een huilen voor de camera ('Je mocht dat niet doe-hoe-hoen, papa') en draait zijn pa daarna een loer door zich te verstoppen tot iedereen ongerust is. Een lach en een traan, qoui.

Marc vet ondertussen met sprekend gemak een leren zetel in ('Ge moet eens voelen, hoe zacht dat leer wordt, hoe soepel dat is') en poetst daarna het hele huis. Opvallend is de felxibiliteit die de man daarbij tentoonspreidt. Leuvense stoof te vuil om proper te maken? Geen probleem voor deze huisheld, gewoon een spuitbus zwarte verf uit de kast pakken en ze helemaal zwart verven. Makkie.

Om kort te gaan, de mannen overleven het weekend en halen de finish met exact evenveel kinderen als bij de start van het programme. De vrouwen kunnen niet anders dan verbaasd zijn over de huishoudelijke skills van hun eega's. Op het einde van het programma krijgen we dan ook een positieve boodschap mee. Philippe en Marc zullen meer doen in het huishouden. Nadège en Christel zullen de mannen vragen 'dit of dat te doen, terwijl ik met iets anders bezig ben'. Schoon toch.

Het is me alleen een raadsel wat die verschrikkelijke tante Kaat bij het hele gebeuren komt doen. Huishoudelijke tips hebben we niet gekregen van haar, handige weetjes over opvoeden evenmin. Wat is dan de meerwaarde van die vrouw en haar ellendige vorm van NederVlaams? Er zijn toch mooie presentatrices genoeg?

Gezien op woensdag 5 september om 21.05u op VijfTV.

De Standaard Weblog om 00:01 | Link | 7 Reacties | 0 TrackBack

4-9-07

Huwelijk uit handen

U trouwt over een week? En hebt nog helemaal niets geregeld? Gelukkig is daar Rani de Coninck om uw familie en vrienden op te trommelen om alle voorbereidingen in uw plaats te treffen. Het lijkt een opdracht uit Fata Morgana, maar het is Huwelijk uit handen.

In de eerste aflevering staan Jurgen en Bianca en hun kinderen Tai en Tyson centraal. Hij leidt 'als een echte zakenman' een taxibedrijf. Zij werkt als taxichauffeur en houdt behalve van haar gezin ook van boksen en haar vogelspin.

Als Rani hen naar een achterzaaltje van een café meesleurt en vraagt het huwelijk 'uit handen te geven' twijfelen ze niet al te lang: de familie mag het uitzoeken. Uit de uitzending blijkt nergens dat het koppel eigenlijk zelf ook maar iets van voorbereiding had getroffen. Op die manier is het natuurlijk wel erg makkelijk om er voor te kiezen dat Rani's ploeg het heft in handen mag nemen.

Het enige wat het huwelijkspaar had gevraagd, was om er geen 'gewoon' huwelijk van te maken. Helaas loopt de familie niet over van ideeën. Gelukkig brengt de vogelspin van Bianca redding: het moet dan maar een feest in halloweenstijl worden.

De twee assistenten van Rani, styliste Kim en 'floraal vormgever' en trouwplanner Paul Pierre vinden het een fantastisch voorstel, en gaan ermee aan de slag. De lat niet al te hoog leggen, en desnoods nog verlagen lijkt dan ook hun motto.

De eerste dagen van de voorbereidingsweek wordt de familie voor een groot deel aan zijn lot overgelaten. Zo verloopt de keuze voor de trouwzaal vrij dramatisch. Als het gewenste landgoed niet beschikbaar blijkt te zijn, adviseert Pierre Paul dan maar om een hangar te gebruiken, en die sfeervol in te kleden met doeken. In de uitwerking blijkt dat hij daaronder verstaat: zwarte plastic ophangen. Uiteindelijk komt hij tot de conclusie dat het te veel op 'een rouwkapel' lijkt, en laat dan maar namaak spinnewebben aanbrengen. Probleem opgelost.

Ook voor het eten is een noodgreep nodig. Eerst wordt gezegd dat tante Odette mag koken. Ze verliest zich meteen in details als de juiste hapjes, en het zoeken van de gepaste kelners. Geen wonder dat ze halverwege de uitzending 'ontslagen' wordt, en een traiteur het mag overnemen.

Blijft nog de keuze voor het trouwkleed. Al van in de eerste scenes worden de beide moeders van het paar tegen elkaar opgezet. Gelukkig biedt een carnavalwinkel uitkomst: ze hebben nog een soort kleed liggen dat uit de garderobe van The Adams Family lijkt te komen. De bruid lijkt het prima te vinden, hoewel het kleed zwart is, iets wat ze absoluut niet wou.  Het lingeriesetje van de bruid koopt de familie elders, maar daarvan krijgen we niet te horen wat Bianca ervan vond.

Maar de meest stresserende kant van trouwen krijgen we niet in deze situaties te zien. Wel bijvoorbeeld in het bungalowpark waar Jurgen en Bianca naartoe mochten terwijl de familie aan het werk is. We zien er Jurgen op een bierviltje werken aan een passend gedicht. De zinsnede 'Er is geen tijd voor respijt, want dan trouwen wij met in ons broek een ei' blijkt uiteindelijk te sneuvelen.

Nog meer problemen en stress: Fanny, de zus van de bruidegom valt tijdens het decoreren van de hangar 4 meter naar beneden, en moet met spoed in het ziekenhuis worden opgenomen. Rani komt dit overigens pas te weten als ze gaat klagen dat er niemand aan het werk is. En de moeder van de bruid probeert thuis steun te zoeken door te bellen naar de voicemail van haar overleden echtgenoot.

Maar u raadt het alles komt goed: 'floraal vormgever' Paul Pierre maakt in laatste instantie een bruidsboeket, de zwarte schepen van Sint-Niklaas Wouter Van Bellingen mag het 'zwarte' huwelijk inzegenen, en de hapjes en het 'groene heksenbier' smaken. En Jurgen vat de dag samen in zijn gedichtje: 'Wij gaven vandaag uit handen onze trouw, en nu ben jij mijn vrouw.'

Of het echt de droomdag is geworden van Jurgen en Bianca komen we helaas niet te weten - is Rani hen dat vergeten te vragen? Het is in elk geval tekenend voor de uitzending: bij Huwelijk uit handen kreeg je nergens het gevoel dat het paar echt iets uit handen gaf: van voorbereiding leek van hun kant geen spraken, en iemand anders dan alles laten regelen is dan een zuivere winsituatie.

Gezien op dinsdag 4 september op VTM.

Wim Lecluyse om 22:22 | Link | 11 Reacties | 0 TrackBack

3-9-07

De Grote Oversteek

Het concept van De Grote Oversteek is intussen genoegzaam bekend: twintig mannen uit het onooglijke Zuid-Limburgse dorpje Rosmeer nemen een weekje de plaats in van evenveel vrouwen uit het al even onooglijke buurdorp Lafelt – en omgekeerd. Op die manier ontstaat een vrouwendorp (Rosmeer) en een mannendorp (Lafelt). Enkel de kinderen van de gezinnen mogen braaf in hun eigen dorp blijven.

De eerste aflevering van De Grote Oversteek vertelde de gebeurtenissen van de eerste dag van de uitwisseling. Voorlopig nog geen krijsende, pitsende en elkaar de ogen uitkrabbende vrouwen in Rosmeer. En voorlopig ook nog geen nachtelijke zattemanspraat aan de cafétogen van Lafelt, terwijl de kindertjes paardrijden op de uitgemergelde hond des huizes en overleven op stoffige huiskamerspinnen. Nee, voorlopig gebeurde alles in een opperbeste sfeer. Maar hoe lang duurt die peis en vree nog?

In deze eerste aflevering werden de gangbare clichés over man en vrouw met de glimlach bevestigd. De vrouwen zijn goed voorbereid op hun vertrek en bezorgd om het welzijn van hun partner (‘denk er toch aan de vijvervissen zowel van de witte als van de zwarte korreltjes te geven!’), de mannen laten daarentegen met de glimlach gebeuren wat moet gebeuren (‘maar WAAROM moet mijn jeansbroek gestreken zijn?’). Sommige mannen telden duidelijk af tot vrouwlief de echtelijke deur eindelijk achter zich dichttrok en ze hun drinkebroer voor een week konden verwelkomen. Maar vooral hoopten ze dat die toogmaat zou weten hoe die dekselse oven werkt. En is er eigenlijk een supermarkt in het dorp?

In Lafelt is het best oké als je veertig jaar in hetzelfde huis woont en niet weet waar de suiker staat. Want gelukkig is er je vrouw nog, die enkel blauwe en beige broeken voor je koopt en hemden die zowel bij een blauwe als bij een beige broek passen.
Maar ook de vrouwen mogen de heer danken dat ze hun mannen nog hebben, want wie zet anders elke week het vuilnis buiten? Toegegeven, dat is misschien het énige, maar je moet het toch maar doen.

En toch was het afscheid niet evident. Want Cas werd net deze week één jaar en nu zou papa dat moment missen. Of waarom moest mama nu per se de auto meenemen? Of papa nu een weekje amper enkele kilometers verderop zou logeren dan wel voor een jaar naar Irak vertrok – het verschil was niet altijd even duidelijk.

En zo gebeurde het dat de huisarts van Rosmeer plots de patisserie van Lafelt uitbaatte (‘die taart is groter omdat…er meer inzit’), dat de bakkersvrouw de koeienstal moest uitmesten met laarzen van vijf maten te groot (‘deze ochtend de taarten in de winkel en nu de koeienvlaaien in de stal!’) en dat de stoere politieagent op de kindjes van een onbekende man paste terwijl die naar de harmonie was. Niet geheel onfortuinlijk trouwens, want de traantjes om mama waren al snel vergeten en deze pappie kon tenminste een luier verschonen zonder geklieder.

Een man liet zich zelfs al betrappen op de gevleugelde woorden: ‘Ja, mijn man is hier.’ Mooi zo, jongens.

En natuurlijk werd er meteen verbroederd: de mannen zwommen als gek om als eerste bij het frisse pintje aan de overkant te zijn, terwijl de vrouwen bij een praline aan hun kop koffie nipten en hun beklag deden over de linkse handen van manlief. En toch: ik denk dat ze hun ventje niet zouden willen inruilen tegen alle pralines ter wereld. Tenzij die met witte chocolade dan misschien.

Het decor is nu geschapen, de nieuwe koppels zijn gevormd, de taken raken min of meer verdeeld. (Grappig trouwens hoe de nieuwe mannen meteen een schort voorgebonden krijgen en aan het avondeten mogen beginnen.) Nu is het wachten tot de vrouwen elkaar giftige opmerkingen naar het hoofd slingeren en de mannen honger krijgen, of door hun voorraad bier heen zijn.
Expeditie Robinson op speed. Ik zweer het u.

Gezien op maandag 3 september op Eén.

Stijn De Wolf om 23:19 | Link | 10 Reacties | 0 TrackBack