Een afvalrace om een restaurant, een afvalrace om te mogen dansen, een afvalrace op een eiland, een afvalrace in de zon. Hebben we het zo onderhand niet helemaal gehad met al die afvalraces op televisie? Nee, zo blijkt, want na De Italiaanse Droom breit VTM nu lustig een vervolg aan het ‘waar elke Belg van droomt’-programma met De Andalusische Droom. Daarin strijden negen koppels om de droomvilla Casa Zarzarossa aan de rand van het dorpje Osuna, in het warme zuiden van Spanje. Wie wint mag de villa mét zwembad en luxueuze duiventil uitbaten als B&B. Enfin, in de eerste aflevering toch, want meteen al “zullen er drie koppels weer naar huis moeten”. Zucht. Vinden we dit eigenlijk überhaupt nog boeiend?
Tuurlijk wel, en daar zorgt de immer frisse Francesca Vanthielen zo ongeveer op haar eentje voor. Het lijkt wel of deze leading lady van de commerciële omroep nog steeds de meest voorspelbare scenario’s aaneen kan praten als ware het een spot voor de meest vernieuwende deeltjesversneller. Zo krijgen de koppels eerst de kans om de villa te inspecteren (“Magnifiek!” “Zou je nog willen doodgaan als je dit gezien hebt!”), worden ze vervolgens ontvangen op een dorpsfeest (“We hadden hier direct een gevoel van: we horen hier thuis”), krijgen ze de lokale televisie-micro onder de neus geschoven (“We voelden ons een beetje dom”) en deed het Consejo, oftewel de lokale dorpsraad, uitspraak over welke zes koppels er uiteindelijk mochten blijven om door te gaan naar de tweede ronde, waarin de villa klaarblijkelijk moet verbouwd worden. Afgaande op de voorfilmpjes krijgt u volgende week dus een soort ‘The Block’ in Andalusië.
Ons overviel na afloop van de uitzending een groot gevoel van vermoeidheid. Ja, wij dromen óók van ons huisje in de zon en nee, dit is technisch helemaal niet slecht gemaakt, maar het is tegelijk zó voorspelbaar en niet origineel dat het irritant wordt. Wij zapten na de “vooruitblik” naar de volgende uitzending meteen naar Eén en vonden het doodjammer dat we ‘Leuven Hulp’ zo goed als gemist hadden. Dringend die digicorder in huis halen.
De Andalusische Droom, elke maandag op VTM om 20.40 uur.
Filip Salmon
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
PS-politicus Michel 'papa' Daerden is een godsgeschenk voor tv-makers. De Luikenaar is meer dan een politicus. De voorbije jaren groeide hij uit tot een echte ster, een icoon die toevallig ook nog aan politiek doet. Maar zelfs een figuur als Daerden had het dinsdagavond op de RTBF moeilijk om het programma 'les XII travaux' boeiend te houden. Een showprogramma van meer dan twee uur - inclusief kirrende presentatrice - zien we in Vlaanderen niet zo snel op de buis verschijnen.
De twaalf uitdagingen hadden alvast niet veel om het lijf. Dat Daerden nog wist dat een minister bij zijn eedaflegging geen getrouwheid aan de koningin moet zweren, was niet echt een prestatie. Dat de man die bekend staat om zijn wijnverbruik een Bordeaux van een Beaujolais kon onderscheiden, evenmin. Je zag dan ook van kilometers ver aankomen dat de minister zou slagen in zijn 12 werken.
Maar gelukkig waren er ook enkele memorabele momenten. Daerden op zijn best als het in het midden van een theatervoorstelling werd gedropt en met een grote smile begon te improviseren. Als hij bij het maken van bolognaise-saus een halve fles witte wijn in de saus kieperde. Of als hij voor 10.000 jongeren op een fuif dj speelde. De kritiek dat hij eigenlijk alleen maar op de play-toets had gedrukt, veegde hij van tafel met de opmerking dat er toch iemand het publiek moest entertainen.
Was het optreden van onze minister van Pensioenen een schande voor de politiek? Helemaal niet. Maar boeiende televisie wordt er aan de overkant van de taalgrens toch niet altijd gemaakt.
En over politiek ging het heel even, toen de presentatrice vroeg of de mensen zich zorgen moeten maken over hun pensioen. 'Non', antwoordde de PS-minister zonder aarzelen, 'Papa est là'.
Les XII travaux, dinsdag 8 december, 20u20, La Une
Steven Samyn
Gevangenen en het leven in de gevangenissen. Het zal de tv-makers en de mensen thuis altijd blijven intrigeren. Woestijnvis maakte met de serie Leuven Hulp een 'Het Leven zoals het is: Gevangenis'. Maar eigenlijk is die omschrijving veel te kort door de bocht, want Leuven Hulp is een documentaire van uitzonderlijke kwaliteit.
Drie maanden lang mochten vier documentairemakers van Woestijnvis vrij filmen in de hulpgevangenis van Leuven Centraal. In Leuven Hulp verblijven negentig mensen in voorhechtenis en een zestigtal veroordeelde gedetineerden. Daarnaast zitten er ook een veertigtal psychiatrische patiënten die ernstige of kleine misdrijven hebben gepleegd. Geregeld zitten er meer dan dertig nationaliteiten bij elkaar.
Aanleiding voor de documentaire was het theaterproject dat de theatermakers Thomas en Ewout in de gevangenis probeerden op te zetten mét gedetineerden. Maar het werd uiteindelijk veel meer dan een verhaal over een theatervoorstelling.
Niks bleef voor de documentairemakers verborgen, alles mochten ze van de directie van Leuven Hulp filmen.
Het leverde drie kwartier lang en vlak voor De Slimste Mens prachtige, pure televisie op over gedetineerden die zware feiten hebben gepleegd, maar eigenlijk toch ook maar mensen blijken te zijn.
We maakten maandagavond in de eerste aflevering kennis met Bogdan, Christos en Nico. Bogdan, de knuffelbeer die samen met zijn ouders uit Bulgarije vluchtte, kookte samen met zijn celgenoot spaghetti in de koffiezet en droomde van lamskoteletten. Op het einde had je hem haast vergeven dat hij tot twee keer toe veroordeeld werd voor dealen van drugs in megadiscotheken.
'Er zijn vogels en arenden', zei hij in vlekkeloos Nederlands. 'De vogels zijn de brave mensen die altijd gaan werken en de arend gaat met alles lopen. Voor elke 100 vogels is er een arend. Ik zal altijd een klein arendje zijn', glimlachte Bogdan. Alvorens te beseffen dat hij eigenlijk veel te soft is voor de stiel van drugsdealer. En dat hij zijn ouders zoveel verdriet doet. 'Zij wenen en zeggen me: zijn we daarvoor uit Bulgarije gevlucht? Om u hier in de cel te zien zitten?'
Bogdan komt vrij tijdens de documentaire maar hij moet nog vijf extra dagen binnen blijven omdat hij niet weet op welk rekeningnummer hij de borg van 2000 euro die de rechter hem heeft opgelegd, moet storten. En niemand in de gevangenis kan hem helpen. Ook dat zijn de Belgische gevangenissen zoals ze zijn anno 2009.
De angstaanjagende Christos is geïnterneerd en weet niet wanneer en of hij ooit nog vrij komt. Hij vult zijn leven met spieren kweken en joints roken. Voor wie het zien wil, is Chistos het levende bewijs dat mensen met psychiatrische problemen eigenlijk niet in en gewone gevangenis horen maar in psychiatrische instellingen. Schuldbesef lijkt hem compleet vreemd.
Niet zo voor Nico, de 'fatik' van de gevangenis die uren en uren lang gangen schuurt en wc's poetst omdat dat 'de tijd doodt'. 'Het wordt tijd dat ik de rol van vader op me kan nemen voor mijn tweeling van acht. Het heeft nu lang genoeg geduurd'. De welbespraakte Nico zit al vijf jaar binnen. God weet voor welke zware feiten want wie vijf jaar in de cel zit, heeft heel erge dingen gedaan. En toch lijkt hij het nu begrepen te hebben.
De VRT moet drastisch bezuinigen. Het is te hopen dat schitterende programma's als Leuven Hulp daardoor niet niet meer kunnen gemaakt worden.
Mark Eeckhaut
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Categorieën
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
