ons voorlaatste concert zit erop en nu begint het einde van de toer echt wel in zicht te komen. het is erg moeilijk te geloven dat we ondertussen een slordige zeventienduizend kilometer (en dit is een erg ruwe schatting) gereden hebben in onze ford econoline en al achttien concerten gespeeld hebben. alles begint door elkaar te lopen - steden en zalen verliezen hun samenhang en herinneringen beginnen zich vast te klampen aan pietluttige details: die zaal waar ze zo weinig ijsblokjes in de cola deden.
drie dagen geleden speelden we in boston, de avond voor thanksgiving - volgens een kleine survey bij het publiek de tweede belangrijkste feestdag in de vs, na kerstmis. het was meteen ook het laatste concert met onze toergenoot alias. die vloog de dag erna terug richting san francisco om er thanksgiving met zijn vrouw door te brengen. over een paar dagen vliegt ook hij richting europa om er aan een europese toer te beginnen. dat levert ongetwijfeld nog een spetterend weerzien op later in december als we met de voltallige styro crew richting alias concert trekken.
boston dus. we hadden erg weinig verwacht omdat het nu eenmaal de avond voor thanksgiving was, maar de zaal zat lekker vol. naar het schijnt sierde mijn foto de frontpagina van de "arts & entertainment" bijlage van de boston globe en dat zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben. net zoals new york de avond ervoor, pakten we ook hier de zaal netjes in. eigenlijk hebben we op de hele toer maar één kwalitatief dipje gehad (sorry aan de voltallige bevolking van chapel hill, north carolina) - over de rest van de concerten zijn we keer op keer erg enthousiast (net als het publiek trouwens). naast een delegatie in boston woonachtige belgen in de zaal (ondertussen ook een terugkerend fenomeen in de diverse amerikaanse steden die we passeerden) was ook bostonian mark robinson (bekend van de legendarische indierockers unrest, van zichzelf en als baas van het coole teenbeat label) van de partij. altijd leuk om jeugdhelden in het publiek te zien en achteraf ook nog een leuke babbel kunnen doen met de man. de concerten in nyc en boston hebben onze t-shirt voorraad trouwens ook zwaar doen slinken en dat is geen slechte zaak want minder baggage om terug mee naar huis te nemen.
de dag van thanksgiving zelf hadden we vrijaf - het heeft immers absoluut geen zin om die dag een concert te spelen. we profiteerden ervan om onmiddellijk al naar montreal - de plaats van ons volgende concert te rijden. op die manier konden we eindelijk eens twee nachten in hetzelfde hotel slapen en zo ontsnappen aan de eten/inpakken/wegwezen routine van de afgelopen drie weken. de immigratie procedure ging verbazend vlot (of onze papieren al dan niet in orde waren was relatief discutabel, dus we vreesden er een beetje voor). vlak over de grens kwamen we wel nog terecht in een erg heftige sneeuwbui maar rond half tien 's avonds kwamen we dan toch aan in het days inn hotel in downtown montreal. om het even helemaal mooi te maken voor ons bleek er vlakbij het hotel een all-you-can-eat indisch buffet te zijn. curry's in alle geuren en kleuren en pistache ijs als nagerecht. het is eens iets anders als een zoveelste diner/hamburger maal.
de dag erop kon er eerst uitgeslapen worden om vervolgens richting "quartier latin" te rijden - de hippe uitgaans- en universiteitsbuurt van montreal - en ook al meteen in de richting van de coole sala rosa club waar we later die namiddag moesten soundchecken. na een uur of twee rondklossen in de sneeuw en kou (met de nodige stops voor warme koffie en internet) was het tijd voor de soundcheck. la sala rosa is een zaal waar ik met plezier elk jaar zou willen terugkomen - het is een voormalige spaans cultureel centrum met een prachtige parochiezaal achtige concertzaal met rode fluwelen gordijnen en lekker ouderwetse lampen aan het plafond. de geluidsman herkende me nog van de vorige drie keren dat ik hier passeerde. montreal lijkt wel artiesten en bohémien stad nummer één. de look van de mensen die je hier op café en bij concerten ziet is radicaal anders dan die in de vs. vlak tegenover de sala rosa ligt het vegetarische zustercafé el casa del popolo. zowel in de zaal als in het café zijn er dagelijks concerten te zien en de groepen die er optreden krijgen eten geserveerd van het overheerlijke menu van el casa. de bardame in el casa is de zangeres van les georges leningrad en die van de sala rosa speelt bij godspeed. om maar te zeggen dat dit de hotspot van de montreal scene is. tijdens het concert die avond heb ik ook het genoegen om voor de eerste keer de uiterst sympathieke rob sixtoo te ontmoeten (zie foto hieronder). vier jaar geleden, toen ik voor de eerste keer in montreal was, heb ik daar zijn fantastische duration plaat nog aangeschaft.
vanavond was het dan de beurt aan toronto. we speelden deze keer niet in lee's palaca - het donder rockhonk waar ik de vorige keren altijd passeerde, maar wel in de achterzaal van "rivoli", een behoorlijk posh uitziende eetgelegenheid op queen street, één van de drukste winkelstraten van toronto. de sushi zaken die we op weg naar de zaal al gespot hadden, werden na de soundcheck al onmiddellijk aan een kwaliteitstest onderworpen en zoals gewoonlijk stelde toronto qua sushi gehalte alvast niet teleur. het publiek later die avond was ronduit euforisch te noemen, dus gingen we met een tevreden gevoel terug richting hotel.
morgen spelen we ons allerlaatste concert van deze toer in detroit. de opener van dienst aldaar is his name is alive het licht legendarische gezelschap rond underground genie warren defever.
gisteren hebben we een goedgevulde new yorkse knitting factory op een hoopje bij elkaar gespeeld. dat was alleszins het gevoel dat we hadden toen we na een behoorlijk lange set van het podium stapten. new york is tot nu toe altijd erg vriendelijk geweest voor styrofoam concerten (tijdens drie eerdere passages), en gisteren was dat meer dan ooit het geval. nog een vaststelling tussendoor: het is prettig communiceren met het amerikaanse publiek. je zevert wat af tussen de nummers en je krijgt onmiddellijk reactie. in belgië (en nederland) staren ze je vaak aan alsof je net een nieuwe reeks bomaanslagen hebt aangekondigd. new york betekent natuurlijk ook een goedgevulde gastenlijst: journalisten van rolling stone en the village voice, de grote man achter een bekend amerikaans independent label, en oude bekenden die we graag terugzien. de euforie was groot na afloop, maar een buitenwipper die graag op tijd zijn bed in wou maakte daar een vroegtijdig en bot einde aan. dat is natuurlijk ook new york.
vandaag zijn we na een korte rit in boston aanbeland, waar we in de middle east club spelen. hoewel het buiten ijskoud is, heeft een of ander genie hier het in zijn hoofd gehaald om de airco op te zetten. ik doe de soundcheck met mijn trui, dikke jas, en muts aan.
unscripted is een recente amerikaanse dvd release van de tweede tv serie die producers george clooney en steve soderbergh maakten voor de amerikaanse kwaliteits kabelzender hbo. eerder maakten ze samen al het fantastische k street, net zoals deze beperkt tot tien afleveringen van een half uur - een tweede seizoen is voorlopig niet gepland.
unscripted komt aangekondigd als komedie, maar het lachen verging me toch behoorlijk gedurende de loop van deze tien afleveringen. de serie volgt een groepje jonge, beginnende acteurs in de cut throat wereld die hollywood is en balanceert hun ambities en verwachtingen met de harde hollywood realiteit. gooi nog wat gecompliceerde persoonlijke relaties in de mix en je hebt een ongemeen boeiende en ja, zelfs aangrijpende, serie die nog lang door je hoofd blijft spoken. reality tv achtige scenes uit hun dagdagelijkse leven worden afgewisseld met beelden uit een workshop acteren die ze tesamen volgen. geloof me: it sucks you in. een absolute aanrader voor iedereen die zich niet laat afschrikken door de regiobeperkingen die de beeldindustrie ons oplegt.
en nu we toch bij soderbergh aanbeland zijn. in cd alley, een kleine maar o zo fijne én waanzinnig volgepropte cd en vinylwinkel in chapel hill, nc vond ik de nieuwste release van ex-guided by voices man robert pollard. music for bubble is een ep'tje met daarop zes nummers die pollard componeerde en opnam voor de nieuwste film van - hoe raadt u het - steven soderbergh. om de een of andere reden klikte het tot voor kort niet echt tussen mij en guided by voices, maar daar is sinds een paar maanden verandering in gekomen en nu kan ik er maar niet genoeg van krijgen. over niet genoeg krijgen gesproken: suitcase 2 ligt hier ook net in de winkels - een 4 cd box met daarop op de kop af honderd onuitgebrachte tracks uit de guided by voices archieven. en het is wel degelijk nummer twee in de reeks. nog meer gbv lekkers: bee thousand the director's cut - een triple vinyl collectie met daarop alle opnames van de sessies voor het originele bee thousand album. last but not least is er dan nog the electrifying conclusion - een door kwaliteitslabel plexifilm uitgebrachte registratie van het finale concert dat guided by voices op 31 december 2004 gaf in de metro in chicago. maar liefst vier uur en meer dan zestig nummers lang zette de groep daar een gigantisch orgelpunt achter hun carrière. de dvd bevat het volledige concert en nog een hoop extra's. your own personal guided by voices overkill ligt bij deze voor het grijpen.
morgen zetten we onze reis verder richting knitting factory in new york city. new york binnenrijden blijft toch nog altijd een avontuur. philadelphia ging vandaag gebukt onder erg zware regenval - hopelijk is het in nyc morgen iets beter weer, zodat we niet de hele namiddag door de regen moeten ploeteren en bijvoorbeeld nog wat kunnen gaan shoppen. ik heb van onze publiciteitsfirma in ieder geval wel al het bericht gekregen dat de gastenlijst volzet is met hoofdzakelijk pers en platenfirma figuren.
momenteel zitten we in de lobby van het best western hotel in de buurt van arlington, va. deze nacht hebben we voor de eerste keer problemen gehad om het hotel te vinden. de wondere wereld van google local liet ons voor een keertje in de steek. uiteindelijk bleek alles toch nogal mee te vallen en konden we met een half uurtje vertraging alsnog inchecken.
onderweg naar arlington hebben we gisteren ook nog even een tussenstop gemaakt bij circuit city, een soort van mediamarkt achtig ding, met de bedoeling een coole ipod nano te scoren voor joris. die is inmiddels de trotse bezitter van zo een exemplaar en heeft er intussen ook al het volledige toer fotoalbum op staan. op de parking van circuit city kwam er ineens een police patrol car onze richting uit. "what are you guys doing here?" euh, op weg naar circuit city. "why aren't you driving there?" euh, omdat we al twee weken in een busje zitten en graag wel eens wat rondwandelen. bleek dat een overijverige medegebruiker van de parking een "verdacht wit busje" had opgemerkt en dan maar meteen ook de politie had gebeld. 's avonds vertel ik op het podium dat wij ook wel degelijk tot de "freedom lovers" behoren. grote hilariteit. op weg van de club naar het hotel diezelfde nacht passeren we op een zo goed als volledig verlaten highway vlak langs het pentagon. met datzelfde witte busje.
de afgelopen dagen hebben we doorgebracht in ondermeer atlanta, GA en chapel hill, NC. het eerste concert was memorabel: een dolenthousiast publiek (een stevige hap ervan was afgezakt uit florida - weeral een ellenlange rit om ons te zien spelen), een erg noisy concert waarbij we allemaal zwaar door de bocht gegaan zijn. lang geleden dat ik nog rollend op de grond voor mijn versterker op mijn gitaar heb liggen kloppen. tja, dat mag al eens een keertje. inmiddels proberen we jules eraan te herinneren zijn zware winterjas uit te doen voor het concert begint, zodanig dat hij niet zwetend als een paard halfweg zelf tot die vaststelling moet komen. toer humor - don't you just love it.
momenteel lanceer ik hier in arlington, virginia een nieuwe hype: onstage blogging. jules zit naast me de drums te sound checken en ik profiteer op het podium van de wireless access en de nodige stroom om de batterij van m'n powerbook opnieuw op te laden. de pas gekochte dvd van de "ben stiller show" waar ik zonet naar gekeken heb op de toerbus steekt er ook nog in. mental note: een van de volgende blog bijdragen volledig wijden aan muziek en dvd's die op de toerbus passeren.
de iota club & cafe waar we vandaag spelen, leverde vooraf nogal sceptische pronostieken op, maar blijkt in werkelijkheid een uiterst gezellige bar te zijn. tijdens de soundcheck rijden de kinderen van de geluidsman lustig rond op de onderkant-met-wielen van de flightcase van mijn vox versterker. snif snif.
nog goeie punten: net zoals in atlanta ligt ook deze club op een boogscheut van de dichtsbijzijnde whole foods supermarkt: een volledig organisch/biologische megamarkt met een fantastisch buffet en bijhorende consumptieruimte. je maakt je selectie uit het buffet (warm en koud), betaalt per gewicht en gaat dan alles lekker opeten. yummy. zo veel beter dan de talloze hamburgers die we noodgedwongen al hebben binnengespeeld.
we brengen momenteel een welverdiende vrije avond door in het wyndham hotel in downtown birmingham, alabama nadat we eerder vandaag de staten louisiana en mississipi doorkruist hebben en wederom een dikke duizend kilometer achter onze kiezen hebben. als we van de voorgaande driving days één ding geleerd hebben, dan is het wel dat op tijd vertrekken de moeite loont. om half tien deze morgen vertrokken we in dallas, texas waar we gisteren gespeeld hadden en ging het richting i-10 east voor dik 600 miles op een en dezelfde highway. na een risicovolle maaltijd in een "chinese buffet" ergens in louisiana - risicovol want er waren zo te zien de afgelopen week geen andere klanten geweest en dus ook geen vers eten gekookt - ging het rechtstreeks verder richting birmingham, waar we rond een uur of negen aankwamen. de lokale italiaan heeft hier net pizza's, pasta en ander lekkers afgeleverd en na een taxirit richting dichtsbijzijnde supermarkt is het bijhorende bier ook gescoord. tijd voor wat amerikaanse tv. morgen proberen we een eerst even een moog delay pedal te scoren - naar het schijnt te krijgen in een winkel in de buurt - en dan gaat het richting atlanta, georgia. deep south inderdaad. en we zijn vandaag al de nodige weirde figuren tegen het lijf gelopen.
na een frisse ochtendlijke duik en een afmattende rit van meer dan zestien uur zijn we aanbeland in fort van horn, met morgen (nuja, binnen een uur of vier) nog een rit van een uur of zes richting austin, TX - onze eindbestemming en de plaats van ons volgende concert - voor de boeg. de afgelopen dag hebben we twee staten (arizona en new mexico) en een eindeloos woestijnlandschap doorkruist. als je zo een hele dag hebt gereden en weinig of niets van betekenis bent tegengekomen, besef je natuurlijk ook onmiddellijk waarom het onmogelijk is om ergens tussenin een concert te plannen: er is gewoon helemaal niets.
het concert van gisterenavond in de knitting factory in los angeles, ca (van dezelfde eigenaars als het new yorkse exemplaar) was wederom erg geslaagd. zoals het moet in la waren er natuurlijk een hoop "industry people" - mensen van distributiefirma caroline, promofirma fanatic promotion etc. eigenlijk best wel leuk om de mensen te ontmoeten die hier werken aan bijvoorbeeld distributie en promotie van je platen. zeker als je merkt dat ze eigenlijk in de eerste plaats als fan naar het concert komen.
ik ben benieuwd wat austin, tx morgen zal geven. de stad is me al vaak omschreven als "a liberal oasis in a conservative state" - naar het schijnt het gevolg van de erg nadrukkelijke aanwezigheid van studenten in de stad. we hopen ook eindelijk eens wat aan record shopping te kunnen doen. de dag erop is dallas, tx aan de beurt en aangezien dat een rit van om en bij de drie uur wordt, kunnen we wat dat betreft het ook eens wat rustiger aan doen.
de foto's mogen de rest van het verhaal vertellen.
Styro on line
Styro's magazines
Styro's blogs
Styro's varia
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
