Een huis op de berg

  • Gepost op donderdag 13 augustus 2009 om 19:41
  • door De Standaard Online

Het huis staat in de wijk die op de berg van Kabul ligt. Het is de wijk van de armen. Er is geen stromend water, geen elektriciteit. De woningen zijn schamele hutten.

Het huis heeft de burgeroorlog overleefd. In de tuin liggen nog steeds de geknakte betonnen muren van iets wat ooit een omheining moet zijn geweest. De binnenmuren van het huis zijn in felle kleuren geschilderd. Overal hangen tekeningen en schilderijtjes.

In een hoekje van de kamer zit een jongetje te tekenen. Hij is zo geconcentreerd dat hij niet opkijkt als wij binnenkomen. Zeer geduldig vult hij de kleurtjes in van het mozaïek die hij heeft getekend. Het resultaat op papier is een prachtige decoratie voor een houten poort. Hij zou zo aan de slag kunnen gaan bij een decorateur in de stad.

Verderop zit een meisje te kalligraferen, een ander maakt een schets van een vaas die in het midden van de kamer staat. Het is doodstil. Alle kinderen zijn aan het werk.

Het zijn straatkinderen, die hier een opleiding krijgen. Ze leren in eerste instantie lezen en schrijven, maar het is ook de bedoeling dat ze een vak zullen leren. Later misschien.

Ze komen ’s ochtends naar de opleiding en in de namiddag gaan ze opnieuw de straat op om de kost te verdienen. Vele kinderen hebben geen vader meer, hij is gesneuveld tijdens de burgeroorlog in Afghanistan.
Een verdieping hoger werken de vrouwen. Ook zij leren lezen en schrijven, want de meeste vrouwen uit de wijk zijn ongeletterd. Als ze al naar school zijn gegaan, dan zijn ze nooit verder geraakt dan hun zesde leerjaar. Daarna hebben ze vaak nooit meer moeten lezen of schrijven.

Toch komen de meeste vrouwen naar hier om een vaardigheid te leren. In het huis worden naaiateliers gegeven en leren de vrouwen tapijten te knopen. Later kunnen ze met thuisarbeid een centje bijverdienen.
Het is voor deze vrouwen onmogelijk om buitenshuis te gaan werken. Hun dominante mannen staan niet toe dat hun echtgenote in contact komt met andere mannen. Eentje heeft thuis bijvoorbeeld nooit verteld dat het centrum geleid wordt door een mannelijke directeur. Ze heeft haar man wijsgemaakt dat er alleen vrouwen komen.

Als je de tijd neemt om met de vrouwen te praten, dan hoor je schrijnende verhalen van huiselijk geweld. Afranselingen, vernederingen, soms zelfs straffen die dichtbij marteling komen. Zoals die ene vrouw wier lichaam met een schroevendraaier was bewerkt. Met de puntige kant had de man haar verschillende keren gestoken.

Ze klagen niet, deze vrouwen. Ze kijken somber voor zich uit en trachten zonder al te veel verwondingen het leven door te komen. Op hun dertig zijn ze oud.

Het huis wordt niet gesubsidieerd. Het is geen ngo. De directeur en de leerkrachten werken al maanden gratis. Een vriend van de directeur probeert bij Afghaanse zakenmannen geld los te krijgen om het huis te financieren. Hij verkoopt de tekeningen van de kinderen.

Ook dit is Afghanistan. Fantastische mannen en vrouwen die de handen uit de mouwen steken om iets te verbeteren aan de wantoestanden in hun land.

Ze wachten niet op de steun van een internationale donor omdat ze het lot van de vrouwen en kinderen uit de wijk nu willen verbeteren.


 

Comments

Islam zei op 17 November 2009 om 21:06

Dag
De rijken stelen de armen worden de doel wit
Kijk naarnaar je geschiedennis De europeanen de amirakenen en de russen of niet nu bekijk je deze mensen enleer je iets te doen geef terug wat jullie voorouders hebben gestolen van deze mensen . geef zelf je goederen aan deze armen of hou je van je geld en niet van deze armen .

Islam zei op 17 November 2009 om 21:06

Dag
De rijken stelen de armen worden de doel wit
Kijk naarnaar je geschiedennis De europeanen de amirakenen en de russen of niet nu bekijk je deze mensen enleer je iets te doen geef terug wat jullie voorouders hebben gestolen van deze mensen . geef zelf je goederen aan deze armen of hou je van je geld en niet van deze armen .

The comments to this entry are closed.

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs