Vaderen

In DSM verschijnt wekelijks de column m/v, afwisselend van de hand van Sam Delbeke (m) en Lieve Van de Velde (v). Morgen heeft Sam Delbeke het over het vaderschap, maar zolang kunnen wij natuurlijk niet wachten. Daarom een exclusieve voorpublicatie.

Vaderen

Vaderschap is nu niet meteen iets van vandaag of gisteren, maar de man die aan kinderen begint, maakt nog steeds een sprong in het onbekende. Over moeders en moederschap zijn immers heelder bibliotheken volgeschreven, over vaderschap met moeite het equivalent van een Vlaams Filmpje. Hoe moet je het als jonge vent aan boord leggen om een leuke, zorgzame vader te worden?

Door te doen wat je vrouw zegt, beweren vileine vaders met jarenlange ervaring in het voorkomen van gezeur thuis. Nee, door van onze ervaringen te leren, zeggen mijn gewaardeerde collega's die dezer dagen hun vaderschap breed uitmeten op www.standaard.be/standaardvaders, de vaderschapsweblog van deze krant. Die laatsten kunnen weleens gelijk hebben: belevenissen van andere vaders kunnen een handig instrument zijn voor de leergierige beginner.

Toch blijkt dat ook webloggende journalisten weleens onzin uitkramen: zo moet ik, als ervaringsdeskundige, de hardnekkige mythe dat vrouwen week en broeierig worden bij de aanblik van een koesterende vader met kind, met klem ontkennen. Toegegeven, het kan ook aan mijn uitdijende embonpoint liggen, maar ik ben nog nooit door een wildvreemde vrouw besprongen of flirterig benaderd omdat ze mij de snotkegels van mijn kinderen had zien afvegen. De mythe van het onweerstaanbare sex-appeal van de jonge vader is wellicht ontsproten aan het oververhitte brein van uitgeputte papa's die hun kinderen op school afzetten - de gezichtjes vol etensresten, de broekjes of T-shirtjes achterstevoren of binnenstebuiten, de boterhammendoos of gymtas op de keukentafel achtergelaten - en de meelijwekkende blikken van de hangmoeders aan de schoolpoort verkeerd interpreteren.

Vroeger was het simpel: als vader moest je gewoon verscholen achter je krant sigaren roken, elke maand je salaris afgeven en af en toe eens ,,kielekiele'' doen bij een paniekerig spartelend ukje. Tuddelen en troetelen, verluieren en bilpoederen zaten niet in het vaderlijke takenpakket, laat staan dat je je in die tijd in het openbaar achter een kinderwagen kon vertonen. Maar sigaren roken mag vandaag niet meer: dat is slecht voor het behang en de kinderlongetjes. En de vaderlijke rol van kostwinner, jager/verzamelaar en holenberenverjager is de laatste decennia sterk in waarde verminderd. Tegenwoordig moet je actief vaderen. Dat doe je door mee te gaan puffen op barenscursus en na de geboorte een voor moderne vrouwen aanvaardbaar deel van de zorgtaken over te nemen.

Ach, af en toe eens wat kinderveters strikken, hoe moeilijk kan dat zijn, denkt de argeloze, onvoorbereide vader in spe. En als de kiddo's even moeilijk doen, dan zet je ze toch gewoon een dagje voor de tv? Maar dat laatste schijnt jammer genoeg niet goed voor ze te zijn. En recalcitrante koters aan de hoogste bieder verkopen, schijnt zelfs illegaal te zijn.

Als nieuwbakken vaders eenmaal van hun roze wolk afgedonderd zijn, begint doorgaans het grote klagen. Terwijl het met dat actief meevaderen van tegenwoordig eigenlijk nog steeds best meevalt, denk ik. Als je als man de kinderen naar de crèche brengt, af en toe een fruitpapje maakt of kwiek de luier verschoont, je bezoek aan horecazaken van dubieus allooi beperkt en de baby troost nadat je hem al spelend tegen het plafond gegooid hebt, krijg je al applaus en ben je al een moderne vader. De traditionele sjablonen van ouderschap zitten er veel dieper ingehakt dan je zou denken.

• Permalink