Willem Distelmans

  • Gepost op donderdag 28 augustus 2008 om 07:42
  • door De Standaard Online

Wimdistelmans Wim Distelmans is hoogleraar palliatieve geneeskunde VUB. Hij is een van de pioniers in België voor de erkenning van palliatieve zorg en vocht voor het recht op euthanasie.

  1. Een moraal zonder god
  2. Johan Braeckman over Darwin
  3. Hospital sketch
  4. Pride and prejudice
  5. Genocide in Darfur
  1. Een moraal zonder god. Interview met Prof Etienne Vermeersch 

    Professioneel kom ik vaak in contact met mensen die met een dramatische gebeurtenis in hun leven geconfronteerd worden: ze komen soms letterlijk en figuurlijk tot stilstand en stellen zich zingevingsvragen. Vragen over het bestaan, over hun existentie en levensbeschouwing, hun spiritualiteit ten opzichte van het buitenzintuiglijke kunnen sterker voorkomen bij het naderend levenseinde of bij een overweldigende doods- of scheidingsangst. 

    In de loop van de mensheid werd er inderdaad al heel wat gereflecteerd en geschreven om het onverklaarbare op één of andere manier te kunnen verklaren. Om na te gaan of het individuele leven deel uitmaakt van een groter geheel. In een poging om de collectieve existentiële angst voor het onbekende, het onbegrijpelijke, de zin van de sterfelijkheid te bevatten… Door dit denkwerk ontstonden ook diverse religies - van het latijn  relegere, weer bijeenbrengen of religare, verbinden-.

    Het uitgangspunt is inderdaad de verbondenheid met één of meerdere bovenmenselijke, almachtige opperwezens. Blijkbaar moet de existentiële angst wel zéér fundamenteel en overweldigend zijn, gezien het overgrote deel van de mensheid in zo’n opperwezen gelooft. Er is natuurlijk niets mis met een geloof in een bovenaardse schepper indien dit de existentiële pijn kan troosten en niet leidt tot onverdraagzaamheid tegenover andersdenkenden met als gevolg godsdienstoorlogen, brandstapels en folteringen, kolonialisme, fundamentalistische zelfmoordacties, verwerpen van democratische principes. Het zoeken naar waarheid is legitiem, maar een oplossing, een geloof willen opdringen en institutionaliseren is uitermate gevaarlijk en schadelijk.

    In het filmfragment verwoordt de probaat vrijzinnige Etienne Vermeersch in zijn gekende heldere stijl dat ook zij die niet in een god geloven ook over morele waarden en normen kunnen beschikken, iets wat door fundamentalistische gelovigen weleens in twijfel wordt getrokken.
  2. Johan Braeckman over Darwin en het creationisme

    Johan Braeckman, eveneens moraalfilosoof, argumenteert in dit fragment schitterend waarom creationisme 'pseudowetenschap' is, waar uiteraard over mag gediscuteerd worden. Men moet zich echter wel aan de feiten en wetenschappelijke kennis houden, zoniet worden mensen gedesinformeerd. Mensen mogen van hem denken wat ze willen, maar iedereen heeft recht op de beste, correcte informatie.

    Als iemand bv. zegt dat Parijs de hoofdstad van Afghanistan is dan moet dit gecorrigeerd worden. Hetzelfde geldt voor religieuze opvattingen die in strijd zijn met de wetenschap zoals bv. de evolutietheorie van Darwin. Het is beangstigend dat sommigen (zie naar bepaalde religieuze fundamentalisten in de USA) onzin zoals het creationisme zelfs in het leerprogramma van de scholen willen inschrijven.
  3. Monty Python - hospital sketch

    "Leven" betekent uiteraard niet continu bezig zijn met de "zin van het bestaan". Men moet er ook op een evenwichtige manier van kunnen genieten, mee dankzij gezond relativeringsvermogen, en vééééél humor. Ik koos dit fragment van Monty Python uit de film "The meaning of life" als illustratie van hun haast onstuitbare creativiteit. Onwaarschijnlijke, tijdloze, absurde humor van de bovenste plank die toch vaak ook tot nadenken stemt. Hoeveel miljoenen mensen zouden hier al geen plezier aan beleefd hebben? Heerlijk gewoon.
  4. Pride and prejudice (1995)

    In het leven moet je echter niet alleen kunnen relativeren: romantiek brengt vaak ook veel vreugde. De magistrale BBC-reeks uit 1995 naar Jane Austens wereldberoemde boek 'Pride and prejudice' (er bestaat ook een BBC-versie van 1980) met Colin Firth als mister Darcy  overschaduwt totààl de verfilmde versie van 2005 met Keira Knightley - hoe verdienstelijk deze laatste ook is. Romantiek én fijnzinnige humor van de bovenste plank.

    Zoals producer Sue Birtwistle het zelf uitdrukte: 'Telkens ik de serie zie, vraag ik me opnieuw angstig af of het liefdesverhaal tussen Lizzy en mister Darcy wel goed zal aflopen'.  Ik had het geluk deze serie voor het eerst te zien bij vrienden in La Faurie (Périgord), in open lucht én onder een fonkelende sterrenhemel. Wat een voorrecht! Schitterend gewoon.
  5. Darfur Genocide documentary

    Hoe goed we ons leven proberen te leven, het mag niet ten koste zijn van anderen. In die zin pleiten we hier in het welstellende westen allemaal schuldig. Denk bv. aan de dagelijkse miserie op veel te veel plaatsen in de wereld, wat het filmfragment van de genocide in Darfur illustreert. Verschrikkelijk gewoon.

    Als individu voel ik me hier zo machteloos tegenover. Wellicht toch een signaal voor onze maatschappelijke vertegenwoordigers in de overheid. Van sommige leden van deze regering vraag ik me nu al meer dan een jaar af  - net zoals waarschijnlijk veel andere Belgen - waar ze in hemelsnaam mee bezig zijn. Maar ja, een bevolking verdient allicht slechts de politici die ze zelf verkozen heeft ...


 

Reacties

 Bert Imbrechts zei op 28 augustus 2008 om 17:59

Neem me niet kwalijk maar de overweging dat omdat het elders extreem slecht gaat onze politici zich niet of minder moeten bekommeren om misstanden in 'eigen omgeving' is ronduit onnozel. Indien we met zijn allen eerst een rangschikking moeten gaan maken van wat belangrijk is en dan pas handelen, dan valt de wereld stil. We hebben allemaal een taak of niet en we voeren ze allemaal uit of niet: dat is wat telt. Niet het gezeur over wie wat moet doen en of die het goed doet. Trouwens, de doden van Darfour verdienen beter dan een filmpje met muziek van een meligheid om misselijk van te worden.

Gijs zei op 29 augustus 2008 om 15:47

En waarom is dat zo onnozel? Het is niet alsof ze moeten ophouden met hun eigen land te leiden, ze moeten gewoon óók inspanningen leveren voor mensen die in verschrikkelijke omstandigheden leven.
En de de meligheid in dit filmpje is helemaal niet over the top, maar zelfs moest het zo zijn, het is beter dan niets.
In het westen kan het bitter weinig mensen echt schelen welke vreselijke dingen er gebeuren in verre landen, maar jij gaat precies nog een stapje verder, je gaat mensen die er zich wél voor trachten in te zetten nog eens licht belachelijk proberen te maken.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

De Standaardgasten

Naar analogie met het Nederlandse tv-programma Zomergasten stellen meer of minder bekende Vlamingen u tijdens de vakantie hun favoriete beeldfragmenten voor.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs