Alexandra De Vos

  • Gepost op donderdag 31 juli 2008 om 17:00
  • door De Standaard Online

Alexandradevos_2Alexandra De Vos is literatuurcriticus voor De Standaard der Letteren.

1. Beertje Colargol
2. De erectie van Jean-Claude Vandamme
3. Gilda, de mooiste femme fatale
4. Le feu follet, de onbekendste Louis Malle
5. Massive Attack, of de pijn van het zijn
5. Mocha, de broccoli etende babyhamster

  1. Beertje Colargol

    “Hoor mijn naam is Colargol/ ‘k ben een beer, ‘k zing fa en sol..” Als u spontaan meezingt, bent u waarschijnlijk een generatiegenoot. Ach, waar is de tijd dat deze Poolse animatieserie ons ontvankelijke kinderhart verwarmde? Colargol was een door en door goedig beertje dat, ondanks al zijn voortreffelijke eigenschappen, toch altijd in twee ongelukken tegelijk liep. Hij was eigenlijk een beetje een sukkel, net als zijn Italiaanse collega Calimero. De wereld is niet aan de lieve kuikens en beertjes, dat had ik als kind al door. En dus supporterde ik des te heviger en huilde bittere tranen als Colargol weer eens door snoodaards werd opgelicht, of naar de Noordpool ontvoerd. Jammer dat de Vlaamse versie werd ingesproken door een zeer volwassen klinkende vrouw – Colargols Franse kinderstemmetje was zoveel leuker. Maar de allereerste scène – beertje ontwaakt in zijn hutje in het animatiebos – is nog altijd poëzie.



  2. De erectie van Jean-Claude Vandamme

    Van gesukkel gesproken, de surreëlste aller Belgen kan er ook wat van. Of hij nu boeren laat op tv of diepgaande filosofische gedachten ontvouwt die geen mens kan volgen, gewezen actieheld Jean-Claude is altijd goed voor een gênant moment. Ik heb dan de neiging onder tafel te kruipen, want ik ben een fan en zou hem het liefst tegen zichzelf willen beschermen. Waar is de tijd – alweer – dat ik oog in oog kwam te staan met een affiche van 'Kickboxer' en ik op slag de cinema ingezogen werd? Ik heb die film (nu ja) wel tien keer gezien, toen. De spieren en de karate-jumps konden mij wat – maar die jongensachtige gedrevenheid , die zuivere blik! Was ik een regisseur, ik stopte Vandamme in een inktzwart romantisch drama vol close-ups, waarin hij dan de vermoorde onschuld mocht spelen. Letterlijk, hij zou het er in geen geval levend af brengen. Anders komt er later toch weer gesukkel van. Eigenlijk is Vandamme de Colargol onder de actiehelden. Ik blijf supporteren, al maakt hij zich belachelijk in Braziliaanse tv-shows - gruwelijke outfit en erectie incluis (blijven kijken tot het eind!).


  3. Gilda, de mooiste femme fatale

    Van stijlloos naar tijdloze elegantie, mijn favorietenselectie maakt meer bokkensprongen dan het Belgische zomerweer. Maar laat ons toch even genieten van Rita Hayworth in een paar nachtclubscènes uit de 'film noir' Gilda (1947). Rita, die eigenlijk Margarita Cansino heette, somde haar levenslot op in een beroemde quote: “De mannen in mijn leven werden verliefd op Gilda, en dan werden ze ’s morgens wakker naast Rita Cansino.” Blijkbaar was dat voor die mannen – waaronder Orson Welles en Prins Ali Khan – een tegenvaller van formaat. Rita was in het echte leven dan ook geen femme fatale, maar een verlegen, zachtaardig muurbloempje. Iets van dat schuchtere karakter straalt altijd doorheen haar rollen, ook die van Gilda. Daarbovenop kwamen haar danstalent en haar hert-achtige sierlijkheid. Is dat een woord, hert-achtig? In ieder geval, ze had dat je ne sais quoi waar de huidige generatie gepimpte Hollywoodbimbo’s alleen maar van kan dromen. Om God weet welke reden werd haar zangstem in Gilda gedubd, alleen in het gitaarnummer Put The Blame On Mame zingt ze zelf. Beter dan 'dubster' Anita Ellis.



  4. Le feu follet, de onbekendste Louis Malle

    En nu het ernstige werk, te weten het hoogtepunt van de nouvelle vague en de persoonlijke favoriet van Louis Malle, Le Feu Follet. Helaas is deze film (naar een roman van Drieu La Rochelle) veel minder geliefd bij het publiek dan bij zijn eigen regisseur. Je wordt er ook niet vrolijk van, van dit relaas van een alcoholische schrijver/mooie jongen die van de drank is afgekickt en nu wanhopig de zin van het leven zoekt. Klinkt melodramatisch, maar de vertolking van Maurice Ronet is zo sober en magistraal dat deze film je een leven lang bijblijft. Voor mijn part is dit de beste mannelijke hoofdrol uit de Franse cinema, en dankzij de elegische soundtrack herontdekte Frankrijk de muziek van Eric Satie. Koop en koester de dvd.


  5. Massive attack, of de pijn van het zijn

    Nu we toch in een elegische stemming zijn, kan er nog een alcoholisch intermezzo bij. Live With Me van Massive Attack bewijst dat popmuziek nog heel af en toe aan de essentie kan raken – in dit geval: gemis en verdriet – en dat een videoclip niet per se zo leeg moet zijn als een eh...videoclip. Is uw hart gebroken, zijn uw illusies vergaan, bent u in de steek gelaten door iemand die voor u de wereld betekende? Kijken en luisteren dan, en laat de tranen maar komen. Het meisje in de clip acteerde overigens niet, ze dronk zich werkelijk lazarus. Waarschijnlijk daarom werkt het.



  6. Mocha, de broccoli etende babyhamster

    Maar goed, het is zomer, en we hebben al genoeg gesomberd en gesnotterd. Tijd om weer te genieten van de kleine dingen,. Buiten schijnt de zon, er wordt geplonsd in opblaaszwembadjes en Youtube wordt weer bevolkt door schattige huis-tuin-en keukendieren. De zingende mopshond, de kat die pianospeelt, het otterkoppel dat elkaars pootje vasthoudt. Ja, dat vrolijkt ons op, en ja, daar kijken wij naar. Zoals milljoenen anderen, getuige de 'hits' voor Mocha, de broccoli etende babyhamster. Is dit nu onnozel, is het aandoenlijk, een meerwaarde voor mens en maatschappij? Kijk, luister naar het speeldoosmuziekje en oordeel zelf. Voelt U het ook? Volgens mij is het een mirakel dat er, ergens op aarde, een babyhamster bestaat die Mocha heet en vredig broccoli knaagt gezeten op een grove mannenhand. De zin van het leven, quoi. 


 

Reacties

Daniël zei op 2 augustus 2008 om 12:59

Beertje Collargol heb ik duidelijk gemist. In mijn tijd was dat nog 'Klein klein kleutertje', ooit ook alternatief gezongen door Chris De Bruyne, en daarna kwam, als ik me niet vergis, die uil van Fabeltjesland, hoe heette die ook weer? 'Want dieren zijn precies als mensen, met dezelfde mensen-wensen, en dezelfde mensen-streken, dat staat allemaal in de krant, van Fabeltjesland, ...'

 Asella zei op 8 augustus 2008 om 11:59

Oh, Beertje Colargol... Ik herinner me een scène waarin Beertje Colargol geplaagd werd door weet-ik-veel-wie en zijn boterhammetjes werden afgenomen, waarop het dan met zielig klagend stemmetje zei "Geef me m'n brood terug". Oooh :(

 alexandra zei op 8 augustus 2008 om 21:58

Daniel, volgens mij was dat allemaal dezelfde tijd, jij hebt dus het meest artistieke kinderprogramma gemist. (En ja, die gestolen boterhammetjes..een onvergetelijk moment)
De uil was simpelweg Meneer De Uil, toch volgens het liedje..

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

De Standaardgasten

Naar analogie met het Nederlandse tv-programma Zomergasten stellen meer of minder bekende Vlamingen u tijdens de vakantie hun favoriete beeldfragmenten voor.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs