De Standaard Online

29 maart 2005

Vive La France!!

Frankrijk, Lyon - 19 maart 2005 - 766 km van Gent

TGV, verbazend fris, landschappen, ‘Crooked Rain, Crooked Rain’ van Pavement, een olifant op een motorfiets ...

Gisteren was het feest! Girls In Hawaii, de band waarvan wij nogmaals het voorprogramma mochten doen, speelde zijn laatste optreden van hun anderhalf jaar durende tournee wat eveneens het laatste optreden van hun meer dan geslaagde tournee in Frankrijk betekende. En wij mochten erbij zijn! De avond verliep als volgt...

We speelden vrij sterk en uigelaten omwille van de ideale omstandigheden: zeer mooi en zonnig weertje, een zeer vriendelijke ontvangst, zeer lekkere hapjes, een douche, een paleis van een concertzaal (Le Transbordeur te Lyon) én een overenthousiaste 700-koppige massa dat, reeds de longen uit het lijf schreeuwde toen David en Matthias een vijftal minuten voor het optreden het podium betraden om hun gitaren te stemmen. Dat beloofde! Na ons eerste nummer ‘Too Good To Be True’ en ‘Wild Wild West’ dat daarop volgde, stond de zaal al bijna op zijn kop en we waren nog maar net begonnen. Wat een geschifte menigte! Ik geef u graag onze set mee: ‘Too Good To Be True’, ‘Wild Wild West’, ‘Favourite’, ‘Cruisin’, ‘Who Are You Driving Mad?’, ‘Who Stole My Band?’, ‘Another Ballad’, ‘Ease Your Mind’, ‘Boom!’, ‘Reign’, ‘Sleeping Beat’... Van muisstil luisteren tot tuptuptuptupt tot pogoën ... Zalig om als band zo ontvangen te worden en toen moest de band waarvoor die massa was gekomen nog beginnen.

Girls In Hawaii werd op een oorverdovend gegil ontvangen. De set wordt kalm opgebouwd, songs voor in de auto, rijdend door een veldentapijt in Frankrijk met alle ramen open, dream away... Om dan te ontploffen en zich Pixies-allures aan te meten... De massa ontploft en het crowdsurfen wordt ingezet. Indrukwekkend hoe de tieners uit hun dak gaan. De eerste bis wordt ingezet en Antoine, de zanger, zweept het publiek nog op: ‘C’est notre dernier concert de cette tournée, et c’est chez vous! Parce que Lyon est fou!!’ Bij het inzetten van het nummer springt het publiek massaal het podium op... Zeker 80 jongeren bespringen het podium, waarna het nummer moet worden stopgezet omwille van gitaarkabels die worden uitgetrokken en fans die de micro van de zanger overnemen... Het oudere publiek begint daarop te roepen dat de tieners van het podium moeten, maar pas na de interventie van de groep zelf, gaat bijna iedereen van het podium... Nog twee andere bisnummers volgen en de band komt zeer tevreden van het podium, maar is wel geschrokken van het hele gebeuren.

Na het signeren van menig cd’s en menig pintjes begeven we ons naar het Ibis Hotel, dat op wandelafstand van de concertzaal ligt. Iedereen de kamers binnen, maar direct terug naar hotelingang, waar reeds enkele taxi’s zijn besteld om ons naar het centrum te brengen... Pintjes, en andere drankjes worden genuttigd en we gaan slapen. Op een paar uitzonderingen na... Die drinken nog een pintje verder bij het ontbijt, naar ’t schijnt...

’s Morgens schijnt de zon! Vive La France!!

Frederik Sioen

PS/ The Girls zijn echt wijze kerels!

Frederik Sioen om 16:12 | Link | 9 Reacties | 0 TrackBack

21 maart 2005

Sorry, Mol!

België, Mol, Bree, Houthalen-Helchteren - 11, 12, 18 maart 2005 – 116, 161, 139 km van Gent

Alsof Limburg niet cool is? Nu weten we het, Mol ligt in Antwerpen, niet in Limburg. Alsof dat een belediging is? Wij dachten dat Mol in Limburg lag, en dan? Laat het ons zo zeggen: Mol ligt in Limburg! En wij hebben daar 3 keer gespeeld op 8 dagen tijd, en ’t was daar de maks in Limburg!! En ja, Harald, liefste klankman van Limburg en de wereld errond, Mol ligt in Limburg, niet in de Kempen!!

Lees verder

Frederik Sioen om 12:47 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack

14 maart 2005

Awel merci!

Frankrijk, Strasbourg - 10 maart 2005 - 497 km van Gent

En wij terug naar Gent... Recht van het podium met gerief en al in de camionette en back on the road! Vijf uurtjes rijden en dan bedje binnen! Want we zijn moe. In de auto zitten is vermoeiend en kuierend wachten op het moment van optreden kruipt raar maar waar in de kleren. Maar het was de moeite en het was ok, denk ik. De mensen hadden zelfs hun handen boven de hoofden soms. Wij content natuurlijk en merci zeggen en al. Wij kunnen dat goed, ‘merci’ zeggen.

Lees verder

Frederik Sioen om 15:01 | Link | 7 Reacties | 0 TrackBack

09 maart 2005

Nico zijn voeten

Frankrijk, Angers - 8 maart 2005 - 589 km van Gent

Vandaag slechts met zes. De band en Nico, onze vaste begeleider in goede en slechte tijden. Nico heeft een brilletje, twee handen en een oranje trui. Zijn voeten zijn er ook, maar omdat ze zelden te zien zijn, zijn ze amper onderwerp van gesprek. Alhoewel dat dat paar, zo af en toe op de juiste moment, menig leven durft te redden. Zoals die keer in Oostenrijk. Die keer met al die sneeuw. Die keer toen er nog geen tourdagboek werd bijgehouden. Die keer dat we onze Nico hebben bedankt, want het leven is toch zo mooi, niet?

Lees verder

Frederik Sioen om 13:41 | Link | 10 Reacties | 1 TrackBack