De Standaard Online

08 april 2005

Girl, tedamdamdam, you ‘ll be a woman soon

Duitsland, Frankfurt – 4 april 2005 – 455 km van Gent

Yes indeed, we speelden in het voorprogramma van Urge Overkill, grootgemaakt door hun schitterende wereldhit ‘Girl, you’ll be a woman soon’, die op de soundtrack van Pulp Fiction terug te vinden is! Jaloo!! En wij spelen in het voorprogramma van die mannen, jaloo!!

Na een helse rit met Monster Inc. dvd-gewijs in onze Vinc-Van komen we aan in Frankfurt. We parkeren achter de grote tourbus van die kerels van Amerika en vinden de band tijdens de soundcheck. De langharige zanger-gitarist prutst aan de versterker van de andere gitarist: “Just play some fucking chords man! Like a musician, man! You suck, man! You can’t even produce a decent sound, man! F***!!

Amai, dat begint hier al goed. Ten eerste komen we aan in een veel te kleine zaal, en we vergewissen ons ervan of dit wel de juiste band is, maar hun logo ‘UO’ op de drums (ik heb trouwens nog nooit zo’n belachelijk logo gezien) verraden hun identiteit. Na some fucking chords begint de meest arrogante zanger ‘ever’ nog de geluidsman uit te kafferen en na een kleine feedback barst hij nog meer in woede uit. Wat is me dat hier? Bovendien kunnen die gasten amper spelen, de bassist speelt alle noten met zijn wijsvinger, de gitarist staat constant naar het plafond te staren en de drummer die roffelt maar wat. Waarschijnlijk zijn dit ook de enige kerels die nog met die arrogante zanger wìllen spelen. ‘Urge Overdose’ is geboren!

Braaf pakken we een frisdrankje en een manderijntje uit de kleedkamer en gaan we nog even in het zonnetje zitten. We keuvelen wat over het leven dat toch zo prachtig is, en plannen worden reeds gesmeed om na het optreden de MacDaddy’sDonald binnen te vallen! Matthias en David gaan alvast de weg gaan verkennen...

Onze soundcheck gaat vlot en is hilarisch. David had er niet beter op gevonden om op ons beurt elkaar te beginnen uitkafferen en iedereen (incluis technieker Bert) speelt vlot mee. “Hé, junge, er staan ier maar vier snaren op die gitaar, jungne”, zegt David met een bas in zijn hand, waarop hij weegloopt: “Pfffff, zo kan ik niet werken, zulle!!”

Het optreden voor de volle 60 man is krachtig en rockt goed, al had het geluid toch beter gekunnen ze Bert!! Jaloo! Zo kan ik niet werken zulle! Pffffff... We krijgen nog goede respons en ook ‘Urge Overdose’ wenst ons, tegen alle verwachtingen in, proficiat: “Good show man!”

Awel, merci, kerels! Succes met jullie show!! En tot nog eens, want wij moeten naar de McDaddy’sDonalds...

Vriendelijke groeten,

Frederik Sioen

Frederik Sioen om 15:14 | Link | 8 Reacties | 0 TrackBack

Langs de CC’s in Vlaanderen

België, Evergem – 24 maart 2005 - 8 km van Gent

Een uur!! Een uur hebben wij gereden van Gent naar Evergem!! Kunt ge u dat voorstellen? Dat is amper een boogscheut van Gent Centrum, miljaar! De volgende keer ga ik met mijn fiets! Zeker omdat Laurens daar nog wou blijven hangen, het feestbeest!! Met zijn vriendinnen van Barbie Bangkok!? (grapjen, hé, ik ben fan!)

Maar ’t was dus echt super! Volgens David opnieuw het beste optreden ooit. Ik had het nog met hem afgesproken. Vandaag spelen we het beste concert ever! David is een man van zijn woord. Ik zei hem dat ik ging spelen al zat ik aan een meertje aan een fermette dichtbij een boederij waar de gezelligheid en de rust van afdroop! David ging spelen al zat hij op Metallica Live in Moskou. David is nen toffen!

Mjam, Mjam, sperziebonen!! Die pla’s met eten lagen er anders maar eenzaam bij, maar konden al rap hun vriend vinden in Matthias, die als eerste de microgolfoven bezette! Lekker, sperziebonen...

En het optreden was levensgevaarlijk tof. Harald had geen compassie en stuwde onze klanken door de boxen al was het Rock Werchter 2017. En een fantastisch publiek! Goed opgewarmd door bal des boiteux, het moet gezegd. Nochtans was Lieven de gitarist niet tevreden, maar ja, dat is een goede muzikant! Die zeggen altijd dat het niet goed was. Het was de maks, bal des boiteux! En dat publiek dan...

Nogmaals een dank aan Nico onze tourmanager, Stijn, de lichtman, Harald en Peter, onze monitorman. Mensen, het is fijn om met jullie samen te werken en muziekjes ten berde te brengen!!!

Met deze bende reden we dit weekend bovendien nogal wat af, maar ’t was zeer plezant...

Frederik Sioen

PS/ We speelden ook nog
... in Sint-Eloois-Winkel (voor Naïma en voor de verdraagzaamheid: RESPEKT!)
... in Aalst - CC De Werf (superschone zaal en toch een ongelooflijk hoogtepunt deze maand)
... in Alsemberg – CC De Meent, in Leffinge – De Zwerver (reeds een thuishaven te noemen)
... in Kalmthout (bij de mannen van ’t groot verzet)
... in Turnhout – CC De Warande (veel warm publiek)
... in Overpelt – CC Palethe (lang leve de banana split)

18 optredens deze maand: wat een luxe, wat een festijn!!

Frederik Sioen om 15:02 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack

29 maart 2005

Vive La France!!

Frankrijk, Lyon - 19 maart 2005 - 766 km van Gent

TGV, verbazend fris, landschappen, ‘Crooked Rain, Crooked Rain’ van Pavement, een olifant op een motorfiets ...

Gisteren was het feest! Girls In Hawaii, de band waarvan wij nogmaals het voorprogramma mochten doen, speelde zijn laatste optreden van hun anderhalf jaar durende tournee wat eveneens het laatste optreden van hun meer dan geslaagde tournee in Frankrijk betekende. En wij mochten erbij zijn! De avond verliep als volgt...

We speelden vrij sterk en uigelaten omwille van de ideale omstandigheden: zeer mooi en zonnig weertje, een zeer vriendelijke ontvangst, zeer lekkere hapjes, een douche, een paleis van een concertzaal (Le Transbordeur te Lyon) én een overenthousiaste 700-koppige massa dat, reeds de longen uit het lijf schreeuwde toen David en Matthias een vijftal minuten voor het optreden het podium betraden om hun gitaren te stemmen. Dat beloofde! Na ons eerste nummer ‘Too Good To Be True’ en ‘Wild Wild West’ dat daarop volgde, stond de zaal al bijna op zijn kop en we waren nog maar net begonnen. Wat een geschifte menigte! Ik geef u graag onze set mee: ‘Too Good To Be True’, ‘Wild Wild West’, ‘Favourite’, ‘Cruisin’, ‘Who Are You Driving Mad?’, ‘Who Stole My Band?’, ‘Another Ballad’, ‘Ease Your Mind’, ‘Boom!’, ‘Reign’, ‘Sleeping Beat’... Van muisstil luisteren tot tuptuptuptupt tot pogoën ... Zalig om als band zo ontvangen te worden en toen moest de band waarvoor die massa was gekomen nog beginnen.

Girls In Hawaii werd op een oorverdovend gegil ontvangen. De set wordt kalm opgebouwd, songs voor in de auto, rijdend door een veldentapijt in Frankrijk met alle ramen open, dream away... Om dan te ontploffen en zich Pixies-allures aan te meten... De massa ontploft en het crowdsurfen wordt ingezet. Indrukwekkend hoe de tieners uit hun dak gaan. De eerste bis wordt ingezet en Antoine, de zanger, zweept het publiek nog op: ‘C’est notre dernier concert de cette tournée, et c’est chez vous! Parce que Lyon est fou!!’ Bij het inzetten van het nummer springt het publiek massaal het podium op... Zeker 80 jongeren bespringen het podium, waarna het nummer moet worden stopgezet omwille van gitaarkabels die worden uitgetrokken en fans die de micro van de zanger overnemen... Het oudere publiek begint daarop te roepen dat de tieners van het podium moeten, maar pas na de interventie van de groep zelf, gaat bijna iedereen van het podium... Nog twee andere bisnummers volgen en de band komt zeer tevreden van het podium, maar is wel geschrokken van het hele gebeuren.

Na het signeren van menig cd’s en menig pintjes begeven we ons naar het Ibis Hotel, dat op wandelafstand van de concertzaal ligt. Iedereen de kamers binnen, maar direct terug naar hotelingang, waar reeds enkele taxi’s zijn besteld om ons naar het centrum te brengen... Pintjes, en andere drankjes worden genuttigd en we gaan slapen. Op een paar uitzonderingen na... Die drinken nog een pintje verder bij het ontbijt, naar ’t schijnt...

’s Morgens schijnt de zon! Vive La France!!

Frederik Sioen

PS/ The Girls zijn echt wijze kerels!

Frederik Sioen om 16:12 | Link | 9 Reacties | 0 TrackBack

21 maart 2005

Sorry, Mol!

België, Mol, Bree, Houthalen-Helchteren - 11, 12, 18 maart 2005 – 116, 161, 139 km van Gent

Alsof Limburg niet cool is? Nu weten we het, Mol ligt in Antwerpen, niet in Limburg. Alsof dat een belediging is? Wij dachten dat Mol in Limburg lag, en dan? Laat het ons zo zeggen: Mol ligt in Limburg! En wij hebben daar 3 keer gespeeld op 8 dagen tijd, en ’t was daar de maks in Limburg!! En ja, Harald, liefste klankman van Limburg en de wereld errond, Mol ligt in Limburg, niet in de Kempen!!

Lees verder

Frederik Sioen om 12:47 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack

14 maart 2005

Awel merci!

Frankrijk, Strasbourg - 10 maart 2005 - 497 km van Gent

En wij terug naar Gent... Recht van het podium met gerief en al in de camionette en back on the road! Vijf uurtjes rijden en dan bedje binnen! Want we zijn moe. In de auto zitten is vermoeiend en kuierend wachten op het moment van optreden kruipt raar maar waar in de kleren. Maar het was de moeite en het was ok, denk ik. De mensen hadden zelfs hun handen boven de hoofden soms. Wij content natuurlijk en merci zeggen en al. Wij kunnen dat goed, ‘merci’ zeggen.

Lees verder

Frederik Sioen om 15:01 | Link | 7 Reacties | 0 TrackBack

09 maart 2005

Nico zijn voeten

Frankrijk, Angers - 8 maart 2005 - 589 km van Gent

Vandaag slechts met zes. De band en Nico, onze vaste begeleider in goede en slechte tijden. Nico heeft een brilletje, twee handen en een oranje trui. Zijn voeten zijn er ook, maar omdat ze zelden te zien zijn, zijn ze amper onderwerp van gesprek. Alhoewel dat dat paar, zo af en toe op de juiste moment, menig leven durft te redden. Zoals die keer in Oostenrijk. Die keer met al die sneeuw. Die keer toen er nog geen tourdagboek werd bijgehouden. Die keer dat we onze Nico hebben bedankt, want het leven is toch zo mooi, niet?

Lees verder

Frederik Sioen om 13:41 | Link | 10 Reacties | 1 TrackBack