De wet van Stewart

  • Gepost op woensdag 10 juni 2009 om 22:52
  • door pascal dendooven

Vanochtend ging professor Franklin Edwards het over ‘structured finance’ hebben op Columbia. Ik keek ernaar uit want was ‘structured finance’ (toverbankieren) niet het terrein bij uitstek waar het misgelopen was? Ik hoopte ook iets meer te vernemen over ‘synthetische CDO’s’ zodat ik de toxische MBIA-portefeuille van de bank van hier die de belastingbetaler nu afdekt, beter zou kunnen begrijpen. En wie weet, zat er ook iets in dat bruikbaar was om de miljardenportefeuille ‘financial products’ van Dexia beter te kunnen vatten.

    Een beetje verrassend ging de eerste slide van de presentatie over ‘hoe werken hedge funds’. Anders slides dan die ene hebben we niet gezien.

  Voor de zoveelste keer werd het een rondje bankbashing, toezichthouderbashing, en bashing van kredietagentschappen. De bankencrisis is inderdaad zo’n dankbaar terrein om over te praten dat je al voor minder geneigd zou zijn om het programma te vervangen door een praatje voor de vuist weg over wat volgens jou allemaal fout is gegaan. Journalisten mogen vrijuit vragen stellen zodat het een soort roller coaster sessie werd waarbij ook junk bond koning Michael Milken van Drexel Burnham Lambert en RJR Nabisco over de LTCM-crisis eraan te pas kwam.

 De collega’s van de Volkskrant bleven tussendoor steeds weer hefboomfondsen aanklagen want had Apax niet, bij mijn weten nog altijd een private equity huis, niet de kas van PCM op een schandalige manier leeggemolken? ‘Nu zijn we in handen van een Belg’, klonk het nog opgelucht ook. Ze moeten echt afgezien hebben daar. Die Belg, een zekere Van Thillo, bleek trouwens vorige week op een avondje uit met PCM-mensen flink meegevallen te zijn, hadden de Volkskrant-journalisten als feedback van het thuisfront meegekregen.

 Maar terug naar Edwards. De afgelopen dagen hebben verschillende personen hier al hun visie gegeven over dezelfde salade maar telkens zijn er weer interessante nuances.  Zo bleek Edwards een groot verdediger van de hefboomfondsen. Volgens hem, is het al te gemakkelijk om de pijlen te richten op de hedge funds. ‘Zij hebben geen effectisering bedreven, ze hebben geen producten herverpakt en als AAA-in de markt laten zetten, zij hebben niet gespeeld met andermans geld. Al wat ze deden was met eigen geld proberen een succesvolle beleggingsstrategie te ontwikkelen.

 ‘De hedge funds zijn zelf één van de grootste slachtoffers van de crisis’, zei Edwards. Dat ‘short selling’ mee het vertrouwen in de banken had ondermijnd, was volgens hem geen punt. ‘Zodra het verbod op short selling in werking trad, hadden de koersen zich fors moeten herstellen’, stelt Edwards. ‘Dat gebeurde niet.’ Volgens hem zijn de fondsen een gemakkelijk slachtoffer. De autoriteiten willen tonen dat ze ageren en de hefboomfondsen aanpakken is een stuk makkelijker dan de banken.

 De  enige reden volgens Edwards dat in 1998 het hefboomfonds LTCM gered werd, was omdat de banken er te diep inzaten. Het echte probleem zijn de banken, stelde Edwards. ‘Ze zijn al eeuwenlang een probleem en dat gaat nooit veranderen. Dezelfde cyclus komt steeds weer terug.’ In die zin is Edwards het eens met zijn collegaprofessor Beim. Banken hebben iets zelfdestructiefs in zich.  In optimistische tijden zijn te weinig kritisch en in moeilijke tijden hebben ze overdreven schrik. Meer regulering volgt dan op een periode van ongelukken, maar na een periode van rust treedt opnieuw deregulering op.

Warehouses De Pauw

 Onnodig te zeggen dat ik mijn vraag over synthetische cdo’s op zak heb gehouden tijdens de Edwards talk. ’s Middags kwam James Stewart, professor op vlak van business journalism, terugblikken op hoe de pers met de financiële  crisis was omgegaan. Hij betreurde dat journalisten te veel een korte termijnvisie hanteren waardoor bepaalde vragen onbeantwoord blijven. Bijvoorbeeld waarom Lehman Brothers niet gered werd en andere instellingen wel.

 Stewart zijn kritiek, te veel kortetermijn-aanpak, komt bovenop een andere kritiek: soms te weinig kritisch. Neem nu het persbericht die de vastgoedbevak WDP vandaag na beurs uitstuurde over de voorwaarden van zijn kapitaalverhoging. Daarin heet het dat WDP afgelopen jaar een nettowinst boekte van 28,7 miljoen euro (exclusief IAS 39). Wat moet een mens in godsnaam daarmee?

 Morgen, 11 juni, zal WDP zijn prospectus publiceren maar voor de kranten is dat natuurlijk een dag te laat wil de wet van James Stewart. Morgen is waarschijnlijk al een ander verhaal aan de orde. In de jaarresultaten van WDP (gepubliceerd in februari) vind je wel wat je moet weten. Inclusief IAS39 is er een verlies van 15,8 miljoen euro geweest. Het verschil blijkt te zijn  latente verliezen op instrumenten inzake rente-indekking. Het is niet het enige opvallende element ivm het communiqué van WDP. Voor het dividend zijn er dit jaar twee verschillende coupons nodig. Het communiqué uit februari legt uit dat een deel van het dividend blijkbaar als schuld werd opgenomen op de balans. Wie daar het fijne wil van weten, zegt het communiqué, moet teruggaan naar een communiqué uit januari. ‘Ik hou van business journalism’, zei James Stewart vanmiddag. ‘Er zit altijd zo’n leuk verhaal achter.’ Stewart heeft gelijk, wat dacht u? 


 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.



Beursblogs