De Fortis van de VS

  • Gepost op vrijdag 12 juni 2009 om 21:40
  • door pascal dendooven

Wat aanvankelijk beloofde de minst interessante dag te zijn van het Columbia-programma, de Citibank-dag, was wellicht de interessantste. Wat in andere jaren neerkomt op een soort ‘pr event’ was deze keer doordrongen van de harde realiteit: Citibank is in crisis. Geen gewone crisis. Uiteraard is er de financiële crisis maar het geval Citibank doet wel heel erg sterk denken aan  Fortis-crisis omdat ze eveneens overgoten blijkt te zijn met politieke agenda's.

 Citibank is de meest internationale bank in de wereld en één van de grootste retailbanken. Het is bijzonder hard getroffen door de financiële crisis, niet zozeer omdat het massaal gestructureerde producten fabriceerde en kocht, maar door zijn lakse kredietpolitiek. De gelijkenis met Fortis zit hem erin dat de overheid gedwongen werd in het kapitaal van Citibank te stappen en een haat-liefde-verhouding met die bank heeft.

    De jongste tien dagen is Citibank herhaaldelijk negatief in het nieuws geweest.

Eén van de regulatoren, mevrouw Sheila Bair van de FDIC, zeg maar de depositobeschermingskas, heeft gezworen dat ze het banksysteem gaat uitzuiveren en Wall Street gaat temmen.

  De berichtgeving over Citibank staat in het teken van die clash. Het management deugt niet, de overheid is bezorgd dat er nog veel lijken verborgen zitten in de kast (met andere woorden gelooft met zijn eigen stresstests niet?), de leiding van de bank is te weinig vertrouwd met de kernbusiness (consumentenkredieten) enz. De Wall Street Journal had als eerste een mooie scoop over het verhaal. En er waren indicaties dat ze hun bron gesoigneerd hadden want Citibank kreeg er flink van langs en de FDIC kwam er erg goed uit.

 De volgende dag merkte de Financial Times in zijn Amerikaanse editie fijntjes op dat ze eigenlijk al in februari geschreven hadden dat de FDIC verandering wilde. Afgelopen donderdag dan deed de New York Times het nog eens  over: een paginagroot verhaal over de clash met het logo van Citi over enkele kolommen uitgesmeerd en de I-in noodverband gewikkeld, net alsof er een tientonner overheen had gereden. En opnieuw kreeg ceo Vikram Pandit er flink van langs.

Wat interessant was in het verhaal van de New York Times is dat het deze keer wel leek alsof de raad van bestuur van Citi zo lek is als een zeef. In tegenstelling tot het WSJ-verhaal, leken de scuds vanuit verschillende hoeken te komen. Dat is een zorgelijk teken voor Citi want een bank kan niet functioneren zonder vertrouwen.

  De top van Citibank gaat ervan uit dat als het enkele kwartalen goede resultaten voorlegt, het scepticisme gaat verdwijnen. De bank is bezig met een ingrijpende herstructurering waarbij activa die de omvang van het vroegere Fortis overtreffen, de deur uitgaan.

 Je zou kunnen zeggen dat Citi opgesplitst is in een goede bank (Citicorp) en een slechte bank: Citi Holdings.  In Citi Holdings zitten na de afsplitsing van 600 miljard dollar aan activa nog voor 800 miljard dollar activa waaronder de retailactiviteiten in België. De verkoop van die activa moeten de bank toestaan het goede deel te blijven financieren en de overheidssteun terug te betalen. Het gaat om onder meer 28 miljard dollar directe kapitaalinjectie en zo’n 300 miljard dollar aan garantiestellingen door de FDIC.

   De echte vraag is of de instelling de tijd gaat krijgen om zijn herstructureringsplan rustig uit te voeren. De idee is om de activa tegen een zo gunstige mogelijke prijs te verkopen. Maar als je elke dag negatief in het nieuws komt, is dat niet van aard je onderhandelingspositie te versterken en elders de waarde van je activa te laten toenemen. Niet alleen het personeel die in de bad bank werkt, moet zich zorgen maken, ook de klanten van Citi.

  Zowel Citi als de overheid hebben er belang bij een oplossing te vinden voor hun meningsverschillen. De bank destabiliseren in de pers heeft iets pyromaanachtig. In België werd Fortis op die manier gedwongen alle natte dromen over stand alone op te geven, in de VS lijken sommigen overheidsfunctionarissen aan te sturen op een ander management. Het spel in de VS wordt gecompliceerd doordat de minister van Financiën, Timothy Geithner, het management steunt terwijl Sheila Bair (FDIC) telkens weer in de pers komt als de dame die de top buiten wil.

 ‘Ik heb er geen probleem mee dat men een bankier aanpakt, maar je moet niet de bank aanpakken’, zei een Citibanker geëmotioneerd toen hij het noodverbandartikel in de New York Times zag. De echte vraag is of Vikram Pandit intern het moreel gezag en vertrouwen heeft of hij de bank weer gezond kan maken. Als dat zo is, kan de overheid hem beter steunen, als dat niet zo is, luistert men beter vroeg dan laat naar Sheila Bair.

 


 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.



Beursblogs