Zondag

Ik zit alleen in Den Os.

't Is hier rustig, en dat is zeldzaam. Maar 't heeft ook wel zijn charmes, bedenk ik me terwijl ik in de bibliotheek zit. (Ik heb geteld en er staan zeker 32 boeken en drie tijdschriften, dus wee wie aan die naam durft te twijfelen.)

De geluiden van lotgevallendelende kotgenoten, voetstappen op de verdiepingen hierboven, (over)kokende potten en pannen, glazen die zich vullen en weer leeggeslurpt worden... kan ik me zò voor de geest halen, maar momenteel hoor ik enkel wind en de regendruppels die op het binnenkoertje vallen. (Nou ja, eigenlijk ook mijn ronkende computer, maar dat klinkt niet zo mooi. We zullen het 'zachtjes spinnend' noemen.)

't Is hier rustig, en dat heeft zijn charmes.

Terwijl ik dit schrijf, komt Stefan binnen. Gedaan met de rust - maar dat mag, want hij brengt leuke verhalen mee van een weekendje weg.

Dat heeft ook zijn charmes.

 

Kaastheorie

Omdat een stijlfiguur

enkel stijlfiguur blijft

als hij blijvend wordt gebruikt

bij deze

een aanvulling op de kaastheorie

Ik zat met Bette op café

en het ging - hoe kan het anders - over de liefde

en samen kwamen we tot het volgende:

Je moet een nieuwe en pas ontdekte kaasliefhebber

niet direct een kaasschotel voorzetten

met alle beste schoonste kazen die je kent

dat is niet slim, want voor je 't weet

besluit hij dat zijn lievelingskaas -brie-

niet de jouwe is -camenbert-, maar die van een vriendin -oud brugge-

die op haar beurt 

nog liever roquefort eet.

en dan zijn we terug bij het begin.

kaasblokje één -camenbert- loves kaasblokje twee -brie- loves kaasblokje drie -oud brugge- loves kaasblokje vier -roquefort- lust geen kaas en eet liever salami.

en allemaal samen in de maag.

Nee. Verstandiger is het

om eerst samen -enkel met z'n twee-

kaas te eten

en dan pas

dan pas

maar verstand in de liefde

wie heeft daar nu kaas -feta- van gegeten?


 

Ajuinen

"Moet die zak niet in je kamer?" vraag Stefan

en ik zeg "Nee, hij riekt naar ajuinen."

Niet dat dat veel verheldert.

Niet dat het u interesseert, natuurlijk,

maar toch. Hier volgt de -logische- verklaring

Ik was op skivakantie.

Met negen vrienden, in een appartement.

We hadden liever een chalet gehad,

maar dat was niet te vinden via het internet

dus werd het een appartement

en een groepsnaam 'Ma liever ne chalet gehad'

Wij eten soep, in dat appartement

na een niet zo lange dag snowboarden

-liften die om 16u30 sluiten, komaan zeg!-

om de eerste honger te stillen

en in die soep

zitten ontieglijk veel ajuinen.

Omdat het ajuinensoep is. één.

Omdat er in alle andere soep ook ajuin zit. twee.

En omdat dat lekker is.

Combineer dat met avondeten met ajuin -boontjes, bijvoorbeeld-

en de totale en complete afwezigheid van een dampkap

noch deftige deuren

en alles 

alles

werkelijk alles

stinkt naar ajuin.

Dat zoiets in Belgie -terug thuis-

alleen nog harder opvalt

hoef ik niet te vertellen

en dus nu

wapperen slaapzak, rugzak en trekzak

vrolijk in de wind op het terras

en staat mijn stinkende zak kleren

in de gang.

En elke keer ik nu een vlaag ajuin ruik

zie ik witte bergen voor mij

stralende zon

en naar beneden snitsende vrienden.

Wat een ajuin al niet vermag.


 

Wat een weerzien.

Afgelopen vrijdag was het ein-de-lijk zover.
Joleen was back in Belgium, back in town, back in den Os!
Ze zou er om 13u zijn en haar mama zat mee in het complot: wij wisten dat zij er zou zijn, zij wist niet dat wij er allemaal waren. Hihi, dat was plezant.
Het begon met een zeer enthousiaste Lien die ons rond 12u30 wakker schudde en ons gelukkig bijbracht dat de tijd kort was en het voorbereidingswerk behoorlijk groot. Dus dan schoten we in actie: de living van voldoende bewegingsruimte voorzien, flesje in de frigo zetten, ballonnen in ons haar binden (behalve in dat van Stefan, even voor de duidelijkheid), boxen klaarzetten en in spanning afwachten. En afwachten... We waren al bijna (maar nog niet helemaal!) ontspannen toen het gebeurde, toen de bel ging. Stefan deed de deur open en probeerde onze vriendin in de zetel te placeren. Onmogelijk natuurlijk, zij is een spring-in-'t-veld. Dus dan begonnen we maar meteen met onze act. Muziek op het maximale volume - fles schuimwijn in de hand - bellen blazen met de andere hand - ballonnen in het rond schoppen - stomme dansjes doen (excuses voor onze slordigheid Joleen: als we meer tijd hadden gehad, zouden we zeker een echte choreografie gemaakt hebben). En haar in onze armen sluiten. Gillen ook natuurlijk. En dan toosten.
Ach je weet wel, een beetje feest in ons huis.
 

Ons Joleen

Ons Joleen (onze ex-huisgenoten)
zit nog steeds in Zuid-Amerika.
Als ik haar blog lees, dan gaan de
zinnen aan me voorbij als een
prachtige film voor mijn ogen.
Haar ongelofelijke realiteit daar
kan je je hier moeilijk voorstellen
maar het moet overweldigend zijn,
confronterend en fantastisch!
Overlaatst kreeg ik een telefoon uit Peru
-gilllll-
gillend wist ik niet wat zeggen.
Snel allerlei dingen naar elkaar geroepen
niet weten wat eerst,
vragend naar elkaar.
Bleek op het einde dat Joleen
applecrumble aan het maken was
in Peru
en het was aan het mislukken,
dus dan maar België bellen voor het recept!
Bleek ze bij het foute adres te zijn:
Liesbeth en hoeveelheden gaan immers
niet samen.
Jammer,
maar genoten van de zalige telefoon!
Maar nu komt ze bijna terug
nog even hopla naar Chili
en dan richting België.
Dan doen we een danske
van plezier
dan gaan we samen eens goed gaan dansen.
Dat doen we eigenlijk niet zo veel,
maar Den Os is daar wel voor.
Soms eens een Radio Modern feestje.
Feest verzekerd.
Of een avondje Charletan kan ook.
Wat we geregeld doen,
is vooral in onze living hangen
in elkaars armen
of gewoon met een thee
gezellig praten
over de voorbije dag
of gewoon.
Soms ook al half slapend
moe,
maar niet weg gerakend van de gezelligheid.


Maandag kwam Marleen (de fotografe van de DSM)
foto's van ons maken.
Een plan werd uitgedacht.
Ik maak lasagne!
Ik leg de living er wat gezellig bij!
Ik zet de tafel!
Ik neem nog snel een douche!
Ik was er jammergenoeg niet bij.
Nog laat repetitie in Leuven.
Benieuwd naar de foto's dit weekend in de DSM.


Gisterenavond was het nog eens
os-babysittijd.
We hebben zo ons kindjes:
de baby uit de straat
de jongens uit de straat
het meisje uit de straat
en ons Relleke natuurlijk!
Relleke was vorig jaar
onze buurvrouw van 7.
Nu woont ze een paar straten
verder en heeft ze er
een broertje bij gekregen.
Fijn dus om haar nog eens terug te zien.
Eerst Liesbet: samen eten en babbel
met Relleke
dan andere Liesbeth (ik dus)
spelen, dansen, zotte toeren uithalen,
slaapliedje, verhaaltje en slaap...


 

's Avonds

Vorige week donderdag:

Ik naar muziektheater in De Bijloke

Vlinne naar theater in De Vooruit

en Liesbet naar dans in Campo

Na de voorstelling kregen zowel

Vlinne als ik een bericht van Liesbet:

'kom naar de trollenkelder want ik

zit hier alleen met 6 mannen!'

We zijn dan maar snel naar daar gegaan

benieuwd naar het gezelschap van Liesbet

het bleek een allegaartje van Italianen,

Brazilianen en een Belg te zijn.

Plezier verzekerd, met een lekker biertje

erbij (waarvoor de trollenkelder bekend is)


We zijn wel bezig met Haïti,

we praten erover, 

volgen de krant,

het raakt ons,

maar wat kunnen we doen?

Ik leverde alvast een financiële bijdrage...


Oudejaar

op oudejaar ging ik bij vrienden vieren,

vrienden in Gent

maar vooral vrienden van vroeger,

afkomstig uit dezelfde stad als ik ben

elkaar al lang half en half kennend

een middelbare school vriendin

muziek en flauwe moppen

gezellig

zeer zeker

maar rond 1u riep Den Os

daar werd er immers ook gevierd

afscheid nemen

en hups op de fiets

door het vuurwerk

4 vertrouwden wachtten me op

met chocomousse, applecrumble en romer

rust

gezellig in de zetel

blijkt plots een klas mixed-media

ons huis binnen te dringen

onbekenden, vriendelijke grappige

figuren

plots gaan onze kerstballen aan het dingelen

wordt de piano betokkeld 

worden stoere verhalen verteld

...

oef! Maar het was wel een verrassend en leuk intermezzo!


 

Spanning en Ontspanning

 Stefan is een beetje de papa hier,                                                                                                                                                maar ook de strenge leraar!                                                                                                                                                        Liesbet en ik moeten een thesis                                                                                                                                                afronden, dus Stefan legde ons                                                                                                                                                      enkele deadlines op. Als we ze halen                                                                                                                                          krijgen we een verrassing, niet                                                                                                                                                          dan volgt er wat!                                                                                                                                                                                  En stiekem ben ik toch een beetje                                                                                                                                                    bang moest het niet lukken.                                                                                                                                                              Geen optie dus!


DSC_3636 

DSC_3600 

 

 

 Zondag uitstap naar Brussel.                                                                                                                                                          Naar voorstelling 'Out of Context'                                                                                                                                                      van Alain Platel gaan kijken.                                                                                                                                                            Met de auto, want ik rij overal                                                                                                                                                      naartoe en vind overal mijn weg...                                                                                                                                                Dacht ik...                                                                                                                                                                                      Bleek makkelijker gezegd dan gedaan.                                                                                                                                      Rotverkeer, rotchauffeurs, rotongeluk,                                                                                                                        rotéénrichtingsstraten en rotgooglemaps...                                                                                                                          Voorstelling gemist, dan maar terug naar huis.                                                                                                                              Het werd een hilarische rit,                                                                                                                                                              lang geleden dat ik nog zo veel gelachen heb,                                                                                                                            achter het stuur dan nog!


Gisteren als ontspanning tijdens het studeren -                                                                                                                  zwemmen.                                                                                                                                                                                        Bewust ontmoetingen in het zwembad vermijden -                                                                                                                        met zn twee,                                                                                                                                                                          vrouwenavond.                                                                                                                                                                              Wandelen van os naar Van Eyck.                                                                                                                                            Huppel, spring, roep naar vriend om de hoek.                                                                                                                      (Gesprek over liefde)                                                                                                                                                                     Geld vergeten:                                                                                                                                                                               van Van Eyck                                                                                                                                                                                 naar os.                                                                                                                                                                                     Huppel, gooi met de tassen in de lucht.                                                                                                                                 (Gesprek over liefde)                                                                                                                                                                             Van os naar van eyck.                                                                                                                                                                   Loop, gooi, spring, roep.                                                                                                                                                           (Gesprek over liefde)                                                                                                                                                                       We stellen ons een beetje aan op straat.                                                                                                                                     Dat geeft niet:                                                                                                                                                                                  we kunnen er ook niet aan doen                                                                                                                                                     dat de levensenergie ons soms te pakken heeft!                                                                                                                   Betalen,                                                                                                                                                                                           zwemmen en zwemmen                                                                                                                                                                       tot wanneer we moe zijn...


 

De kracht van de stijlfiguur.

Een week geleden, op een koude winteravond, ging ik eten bij een vriend van me.
Hij is Italiaan en brengt bij ieder bezoek aan zijn moederland allerlei lekkers mee om ons, arme Belgen, te trakteren op culinair genot. En ook wel een beetje omdat onze spaghetti op niets trekt, omdat onze kaas naar niets smaakt, omdat onze ham hun ham niet is.
Hoe dan ook: bij het aanvallen van het bord prosciutto (de namen van de soorten ham ben ik schandelijk vergeten) en formaggio (zoals daar zijn: pecorino, parmigiano, taleggio... - krijgt u al water in de mond?) ging het over 'de liefde'. Dat het soms ingewikkeld kan zijn allemaal.
En toen gebeurde er iets grappigs. Want enkel Italianen gebruiken eten als metafoor om over zoiets te praten. Men zei "Kijk, het is zoals met de pecorino. Kaasstukje 1 is verliefd op kaasstukje 2, maar kaasstukje 2 heeft een boontje voor kaasstukje 3 en kaasstukje 3 houdt dan weer van kaasstukje 4, dat helemaal op niemand verliefd is." Ik vroeg naïefweg wat dat met al die stukjes doet, al die onbeantwoorde liefde. Het antwoord was simpel, doch dramatisch.
Mijn gezelschap nam alle stukjes in zijn hand, bracht zijn hand naar zijn mond en werkte de pecorino smakelijk naar binnen. "Ze worden allemaal... OPGEGETEN."
 

Feest

Dat het de moeite was, ons feest; maar u bent eraan voor de moeite, want een maand te laat.

Toen stond de living vol..

22653_1103296921990_1813764922_206878_7546472_n

...de vloer vol...

DSC_3175 


... buiten vol...

DSC_3218 

... boven vol...

DSC_3221

... en de keuken, die stond zo vol dat er zelfs geen beelden van zijn.

Resultaat: 250 (?) blije gasten, 1050 euro voor het goede doel en veel dankbaarheid voor de artiesten.

De avond slingerde over en weer tussen puike klezmer (Maggid), fijne tango (Quilombo), ontroerende flamenco (Myrddin De Cauter), heerlijke swing (La Femme Belge), olijke pop (Look & Trees) en nog veel meer... Nog eens een dikke merci aan alle artiesten namens Liesbeth, Liesbet, Evelien, Stefan, Marjolein en mezelf!


 

De tijd van het jaar voor zo van die dingen

Een paar weken geleden kon ik er niet meer aan onderuit:

ben je vrij 8 januari, ben je vrij 4 en 6 maart, kan je 
dit en dat doen op 18 februari, examen op
11 januari, we hebben een concert
op 2 februari... Kan je dan? Lukt dat voor jou?

Tot enkele dagen geleden kon hier geen antwoord op geven 
want mijn agenda stopt namelijk op 3 januari, mijn praktische 
Moleskine is uit, op...

Dus ik moest naar de fnac.
Keuze tussen grote en kleine Moleskine agenda's.
Ik had een grote en die bleek nog altijd veel te klein
te zijn. Niet goed. Dus ik kocht een kleine, met
het goede voornemen voor het nieuwe jaar
minder te doen, minder te plannen en minder
stress te hebben.
Ik kan nu niet meer terug, de kleine Moleskine
ligt klaar.

Gisterenochtend mocht ik voor het eerst het zalige
'Noorwegen gevoel' ervaren in België (ik ging
op erasmus naar Noorwegen):
Mijn school ligt op een hoge berg tussen de bomen
in Leuven, elke ochtend beklim ik die berg met
mijn fiets en gisterenochtend in de in de vrieskou
met het zonlicht op mijn gezicht met zicht
op de bevroren bomen... Zo was het elke 
dag in Noorwegen, mmmm

Vorig week had ik pech, grote pech..
Mijn dierbare plooifiets is gestolen, ik droeg
er zo'n zorg van, altijd op slot enz.
En toen was hij weg.
Huilend stond ik daar op straat, realiserend
dat mijn droomreis naar Alaska dit jaar
niet op het programma zal staan.
Sparen voor een nieuwe plooifiets zal ik
moeten.
Trieste zaak.

Ik ben hees en verkouden, normaal gezien
is dat niet zo'n probleem, na een paar dagen
is dat terug over.
Maar sinds ik zang studeer is dat een groot
probleem, hees zijn is gewoon niet aan de
orde. Elke dag moet ik presteren met mijn 
stem. Ik probeer nu stil te spreken, wat
minder te zingen en uitgaan op oudejaar
zal er misschien niet inzitten.
Zo moet dat nu.

Grote stress in Den Os, de voorbereidingen
van Living for Life zijn immens.
Ik vraag me dan af: waarom moesten
we het nu zo groot maken? Waarom
zoveel groepen, zoveel kunst, zoveel uitnodigingen,
veel te veel ambities van ons, strevend naar perfectie?
Ons grote enthousiasme nam hier de overhand.
Het moet nu gewoon vrijdag zijn, dan
kunnen we genieten en is het bijna voorbij. Oef.

Grote stress in combinatie met liefdesverdriet
is de slechtste combinatie ooit.
Je moet je op veel concentreren maar één persoon
neemt je gedachten telkens opnieuw over.
Dat doet pijn en is frustrerend.
Waarom is loslaten niet wat makkelijker?
Waarom vallen we zo diep?
En waarom lijkt opstaan soms veel te moeilijk?
Ach, het gaat wel over, met pijn.

 

Wie is wie?

Ze staan aan de drempel van het echte leven, enkelen zelfs met één voet er al in. Maar nu willen ze nog voluit genieten van de zorgeloosheid van het studentenbestaan.

Zes vrienden delen kot, lief en leed. Jonas, Marjolein, Liesbet, Evelien, Liesbeth en Stefan van het kot Den Os in Gent laten ons een jaar met hen mee leven.

Stefan Marjolein
Liesbeth Liesbet
Jonas Evelien


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs