Gezapig.

  • Gepost op dinsdag 25 mei 2010 om 18:28
  • door Liesbet.

En plots was-ie daar: mijn stukje kaas. 
(Naar 't schijnt komt alles terug, alsook metaforen dus.)
Een echt werkelijk effectief serieus lief. Dat was nieuw.
En spannend. En leuk. En goed. En echt.
-U merkt het: wolkjes, vlinders en consorten zijn nog behoorlijk aanwezig.-

Spanning dus. Die was ook behoorlijk aanwezig tijdens het Paasweekend, want Pasen is blijkbaar een tijd van ontmoetingen.

Hij zag mijn ouders, ik de zijne. Niet echt voorzien dat laatste, maar dat was misschien de beste optie. Ik zat zo al licht misselijk in de auto. Hoewel ik dat goed heb kunnen verbergen denk ik.
-"Zenuwachtig liefje?" "Neuneu. Neeuuu. Waaroooom? 't Is toch op 't gemak allemaal? Toch?" "Tuurlijk, tuurlijk. Geen reden om nerveus te zijn."-
Alsof HIJ zo rustig was toen we naar mijn huis reden twee dagen ervoor. Hoewel ik moet toegeven dat ik zelf ook niet de gezapigheid in persoon was...

Mama zou koken voor het hele gezin, inclusief aanhangsels. (De precieze term kan ik me niet meer herinneren.) Uitnodigen dus die handel, zo casual mogelijk natuurlijk. Na een week wachttijd, bevestigen dus dat dineetje. Na nog een week (er moet gepland worden in ons gezin, anders is er altijd wel één van de drie dochters afwezig), richting Lapscheure sturen dus die wagen.

Mama hàd gekookt. Ze had echt haar best gedaan. Sint-Jacobsschelpen als voorgerecht (is-ie jammergenoeg allergisch aan). Kruidige kip als hoofdgerecht (heel erg lekker, alleen een beetje spijtig van het buitensporig limoengebruik). En crème brûlé als dessert (ze heeft echt moeten zwoegen om met een kapotte gasbrander een korstje op de crème te krijgen, maar 't is gelukt.) Mijn zussen en aanhangsel hebben ook echt hun best gedaan: met geestige conversatie entertainden ze hem. En ik denk dat papa op zijn beurt ook echt zijn best heeft gedaan om ruimdenkend te zijn. U weet wel, dochters en jongens. Hm.

Eigenlijk hebben we twee best leuke avonden gehad dat weekend. Maar 't was toch een beetje aftasten. En een beetje je best doen. Geruststellende blikken werpen ook. En armen knijpen als niemand kijkt. Licht spannend dus. Maar op 't gemak. Geen reden om nerveus te zijn.


 

Comments

The comments to this entry are closed.

Wie is wie?

Ze staan aan de drempel van het echte leven, enkelen zelfs met één voet er al in. Maar nu willen ze nog voluit genieten van de zorgeloosheid van het studentenbestaan.

Zes vrienden delen kot, lief en leed. Jonas, Marjolein, Liesbet, Evelien, Liesbeth en Stefan van het kot Den Os in Gent laten ons een jaar met hen mee leven.

Stefan Marjolein
Liesbeth Liesbet
Jonas Evelien


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs