• Gepost op maandag 8 maart 2010 om 19:10
  • door evelien
Het is vandaag Internationale Vrouwendag. Dus ik lees in de krant dat er nog steeds een glazen plafond is, en dat de grootste zorg voor het gezin nog steeds op de rug van de vrouw terechtkomt, en dat vrouwen in oorlogsgebieden nog steeds erg zwak staan, en dat er nog steeds vrouwenbesnijdenis is, en dat er nog steeds een verschil in verloning is, en dan midden tussen al die vrouweninterviews en statistieken: reclame voor M!LF. Met daarop vrouwen in bikini op hoge hakken. Bizar.
Vandaag was 't internationale vrouwendag. En ik heb me beziggehouden met dingen als kamer opruimen, keuken-living-bibliotheek dweilen, afwassen, soep koken en quiche maken. En hoewel dat dingen zijn die ik niet erg vind, vroeg ik mij wel af hoe dat dan zou zijn als ik -minstens nog vier jaar wachten- man en kinderen heb. En hoe dat in godsnaam zou lukken, om dan -samen- een huis proper te houden en kinderen op te voeden en ondertussen nog genoeg te werken ook om dat huis af te betalen en ... Opeens leek het geijkte stramien erg vlakbij, en opeens kreeg ik schrik. Omdat het eerste wat sneuvelt sowieso de eigen projecten van man en vrouw zijn. Wat mij betreft, ik heb daar schrik voor. Voor uiteindelijk in een mallemolen van verplichtingen terechtkomen zonder uitweg. Maar wat ik daar dan aan moet doen? Dat zie ik wel, over een jaar of vier.
 

Comments

The comments to this entry are closed.

Wie is wie?

Ze staan aan de drempel van het echte leven, enkelen zelfs met één voet er al in. Maar nu willen ze nog voluit genieten van de zorgeloosheid van het studentenbestaan.

Zes vrienden delen kot, lief en leed. Jonas, Marjolein, Liesbet, Evelien, Liesbeth en Stefan van het kot Den Os in Gent laten ons een jaar met hen mee leven.

Stefan Marjolein
Liesbeth Liesbet
Jonas Evelien


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs