Gezapig.

En plots was-ie daar: mijn stukje kaas. 
(Naar 't schijnt komt alles terug, alsook metaforen dus.)
Een echt werkelijk effectief serieus lief. Dat was nieuw.
En spannend. En leuk. En goed. En echt.
-U merkt het: wolkjes, vlinders en consorten zijn nog behoorlijk aanwezig.-

Spanning dus. Die was ook behoorlijk aanwezig tijdens het Paasweekend, want Pasen is blijkbaar een tijd van ontmoetingen.

Hij zag mijn ouders, ik de zijne. Niet echt voorzien dat laatste, maar dat was misschien de beste optie. Ik zat zo al licht misselijk in de auto. Hoewel ik dat goed heb kunnen verbergen denk ik.
-"Zenuwachtig liefje?" "Neuneu. Neeuuu. Waaroooom? 't Is toch op 't gemak allemaal? Toch?" "Tuurlijk, tuurlijk. Geen reden om nerveus te zijn."-
Alsof HIJ zo rustig was toen we naar mijn huis reden twee dagen ervoor. Hoewel ik moet toegeven dat ik zelf ook niet de gezapigheid in persoon was...

Mama zou koken voor het hele gezin, inclusief aanhangsels. (De precieze term kan ik me niet meer herinneren.) Uitnodigen dus die handel, zo casual mogelijk natuurlijk. Na een week wachttijd, bevestigen dus dat dineetje. Na nog een week (er moet gepland worden in ons gezin, anders is er altijd wel één van de drie dochters afwezig), richting Lapscheure sturen dus die wagen.

Mama hàd gekookt. Ze had echt haar best gedaan. Sint-Jacobsschelpen als voorgerecht (is-ie jammergenoeg allergisch aan). Kruidige kip als hoofdgerecht (heel erg lekker, alleen een beetje spijtig van het buitensporig limoengebruik). En crème brûlé als dessert (ze heeft echt moeten zwoegen om met een kapotte gasbrander een korstje op de crème te krijgen, maar 't is gelukt.) Mijn zussen en aanhangsel hebben ook echt hun best gedaan: met geestige conversatie entertainden ze hem. En ik denk dat papa op zijn beurt ook echt zijn best heeft gedaan om ruimdenkend te zijn. U weet wel, dochters en jongens. Hm.

Eigenlijk hebben we twee best leuke avonden gehad dat weekend. Maar 't was toch een beetje aftasten. En een beetje je best doen. Geruststellende blikken werpen ook. En armen knijpen als niemand kijkt. Licht spannend dus. Maar op 't gemak. Geen reden om nerveus te zijn.


 

Tuinieren

Hoe heerlijk cliché is het om thuis te komen en bij het naderen van Den Os Stefan aan het werk te zien in onze kleine stukjes tuin. Ik vind hem tussen de plantjes, snoeischaar in aanslag, onkruid verwijderen, een plekje uitzoeken voor de nieuwe planten. Zijn dit lente of zomerkriebels? Of stiekem de perfecte verdoken huisman die in Stefan schuilt en tot uiting komt? Alvast de ideale ontspanning of net een manier het werk even uit te stellen. Sinds ik aan mijn 'isolatieschema' begonnen ben ligt mijn kamer er netter bij dan ooit, vind ik zogezegd plots 'de tijd' mijn partituren en boeken te sorteren. Nu nog de gezellige koffiemomenten op de stoep met verrassende bezoeken van vrienden proberen vermijden. Om mij niet te verliezen in de vele plannen en dromen om na alles te doen, schreef ik ze allemaal op en plakt het blad achteraan mijn veel te lange schema. Op het einde mag ik het blad opnieuw lezen en opnieuw in mijn leventje duiken! Dit weekend naar een laatste feestje geweest, nog eens goed de benen losgegooid. Jammer van de naderende festivals in juni waar ik niet naartoe kan. Voor volgend jaar, alles voor volgend jaar,... We hebben nog een leven voor ons. Na jaren lijkt afscheid van Den Os vlakbij maar in nog een jaar kan alles. Denk ik... Hoop ik...

 DSC_2633

 


 

FRIGO

Op reis met een grote witte motorhome. Naar Bretagne. Zo goedkoop mogelijk. Bretagne, dat is dichtbij, en toch ver genoeg, en de motorhome is van mijn moeder, dus dat is meteen ook al geen gezeul met tenten noch gedoe met jeugdherbergen. Alleen: een motorhome. Hoog (past niet onder sommige bruggen -achteruit moeten rijden, jawel-). Lang (zwenkt uit in de bocht). En al bij al het uitzicht van een grote witte frigo. Op reis, samen met tientallen andere frigo's. Opeens valt het op, de anderen, zij die zo'n motorhome altijd als reismiddel gebruiken. En opeens voelt het niet zo leuk, die frigo, en wij daarin, alsof we gebruik maken van een reismiddel dat niet echt bij ons pas. Alsof we opeens andere mensen werden, anders moesten reizen, omdat we in een motorhome zaten. Alsof we kilometers moesten vreten en het landschap aanschouwen vanuit een glazen rijdend huis. Het heeft anderhalve dag geduurd, maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Hoe op reis gaan met een motorhome... regel één: zorg dat je maximum vier uur per dag rijdt. regel twee: ga niet staan op plekken waar ook andere frigo's staan. (Erg hypocriete regel, maar niets bederft een landschap meer dan een stuk of vijf motorhomes naast elkaar. Alleen stelt zich hier het honingbij-probleem: één motorhome trekt andere motorhomes aan. Regelmatig kwamen we terug van een wandeling om te bemerken dat onze frigo gezelschap had gekregen van een vijftal anderen van zijn soort... niet fijn.) regel drie: Stap uit. Landschappen gezien vanuit een motorhome heb je niet gezien. En eten doe je ook best buiten. En eigenlijk alles. (als het kon, hadden we buiten geslapen, maar daarvoor was het net iets te koud...) Op reis met een motorhome: jawel. Maar volgende keer langer en verder weg. Zodat we alles trager kunnen doen. 




 

Wilde avonturen onder de aswolk

Dinsdag:

Is nog steeds niet thuis. Manchester was dan toch fijn. Lijkt de weg kwijt ergens in Europa. En heeft vandaag de essentie van de thesis uitgesproken: 'I know and think because I feel and experience' (Dalcroze). Zal ik gewoon ergens op zoek gaan naar een park om te joggen?


Donderdag:

Moved, sang, improvised, created and loved. Wil graag verder haar vleugels uitslaan (maar gaat wijselijk terug naar het veilige nest onder de vleugels van haar kippen kruipen, om er na een ei of drie terug uit te vliegen)


Vandaag:

Avonturen onder de aswolk:                                                                                                                 Geen vlucht (maar wel al zittend in vliegtuig: 'gelieve terug uit stappen want we gaan toch niet vliegen...')   Volgeboekte thalys       Boze, huilende mensen in Londen       Dan maar boemeltreinen Een overvolle boot met uren vertraging      Helse zoektochten       Na 22u reizen: Calais                 Een auto richting Gent (oef!)      Nog 2 verloren Duitsers onder de arm genomenen in Den Os geplant        Thuis


 

Lazy Sunday

lang, lang slapen
gewekt worden door de zon
die op het middaguur precies door mijn vensternisje schijnt
kindergekakel van de plaatselijke gezinsbond in het park
bijten in een sappige appelsien
genieten van mijn zorgvuldig samengestelde brunch
denken aan de geslaagde avond ervoor
    concertje
    babbelingen met een héél oude vriendin
    danspasjes in de charlatan
nu de was doen
en kokend water op het mierennest in huis
alle moed verzamelen
en de lenteschoonmaak ook voltrekken op mijn kamer...
loopje langs het water
hopen die wintervetlaag kwijt te raken
en mezelf dan belonen met een ijsje





 

Poëzie in Amsterdam

Tjitske Jansen zag ik op een poëzieavond in Amsterdam. Mijn 'Watou vrienden' namen me mee naar een klein theater in een poëzieboekhandel. Het concept was gedichten van Tjitske op muziek zetten, voor mij werkte dit opzet helemaal niet, jammer... Maar de voordracht van Tjitske zelf maakte des te meer indruk. Eén gedicht raakte me in het bijzonder:

Liefste,

Op deze dag zo grijs als haring schrijf ik je een brief waarin het waait
en meeuwen door de wind gedragen cirkels maken in de haven
touwen ijzer hout en letters blauw en wit en netten tonnen plastic
zakjes palen containers apparaten waar ik niks van snap masten
vlaggen ramen schepen overal vandaan overal geweest en ik hoef
nergens om te vragen. Alles is hier al

en jij kent de zee jij vaart op haar jij vecht met haar om wat zij missen
kan - elk schip dat hier nu ligt wordt een schip waar jij op was elke
meeuw die hier nu vliegt een meeuw die jij ook zag en ik hou van
jou geloof ik en ik weet het trouwens zeker maar wat ben ik blij dat jij
al een beminde hebt want alles is hier al en ik hou zo van verlangen
en ik hou zo van alleen zijn en ik hou zo van het denken dat het zou
kunnen als het kon.
-------------------

Uit: 'Het moest maar eens gaan sneeuwen', 2003.


 

Thuiskomen

Vrijdagmiddag 16.03u. Ik spring van de trein, gepakt en gezakt strompel ik De Os binnen en denk aan de 68 minuten tijd die ik heb om opnieuw in te pakken en te vertrekken. Die 68 minuten werken onverwacht en onmiddellijk in beslag genomen door het echt thuiskomen. De koffie staat klaar, 6 armen omhelzen, de zon op de stoep wacht. Updates van een week Os, een week niet Os zijn vanzelfsprekend. Kan thuiskomen nog beter zijn? De minuten verstreken onopgemerkt. Nog 17 minuten en ik moet opnieuw ingepakt klaarstaan! Dan blijk ik in Manchester aangekomen allerlei spullen vergeten te zijn... Tja, ik ben thuisgekomen en dat was ook belangrijk.

Tot snel mijn lieve Os

(Foto: koffie op de stoep, vorig jaar)

)DSC05856
 

Bibliotheken:

De Os heeft een bibliotheek met 2 werktafels, een boekenrek, 3 stoelen en een zetel. Wie samen wil studeren, schrijven kan, gezellig en concentratie bevorderend. Of net niet, als een leuke babbel of een stoelengevecht de functie van de bibliotheek overneemt. Ik probeer graag bibliotheken uit. Deze week ging ik werken in de bibliotheek van Amsterdam en ik heb ze goedgekeurd! Een modern gebouw in de haven, 10 verdiepingen hoog, designinrichting, studeereieren, een uitgebreide partituren afdeling een dakterras met wifi, zon en de lekkerste slaatjes ooit! Gisteren ging ik werken in de bibliotheek van Manchester, een gebouw en leeszaal uit de neogotiek, ik voelde mij een echte Cambridge student. Ook goedgekeurd! Tips voor de volgende? :)


 

Op weg

Ik ben even weg van Den Os, vorig jaar gebeurde dat veel. Ik reis graag en op de unief plan je veel zelf en vallen daar dan ook reisjes tussen te puzzelen. Dit jaar lukte het om verschillende omstandigheden niet meer... Jammer. Mijn ouders huren deze week een huisje op Vlieland, ik ben iets vroeger vertrokken met een vriendin om ons een paar dagen in de stilte te verdwijnen. Zalig, enkel zee, zand, bos, zon, boeken,... Nu de vriendin weg is probeer ik me op het schrijven te concentreren en dat lukt wel. Wat niet zo fijn bleek te zijn was de ontdekking van internet op Vlieland. Vlieland en internet zijn zoals water en vuur, dan blijkt facebook terug razend interessant, herontdek je youtube,... Vandaag heb ik de kabel dan maar weggeborgen. Als ik 6 pagina's schrijf mag ik donderdag naar Amsterdam! Genoeg om de motivatie aan te wakkeren! Vrijdag vertrek ik richting Manchester voor de thesis, een cursus in Dalcroze methode, ik ben benieuwd,... Ik mis Den Os wel een beetje: het vertrouwde huisje, maar het is ook wel fijn eens ergens anders te zijn. Weg van de stad, iets nieuws. Een paar weken geleden spraken we met Lieven Sioen af op café om 'te babbelen' voor het volgende artikel in de DSM. Fijn om zo nog eens met zn allen samen te zijn, het werd een fijne avond in de gezellige Hotclub De Gand. Toen een band begon te spelen werd het praten moeilijker, we namen afscheid van Lieven en trokken we naar een andere plek om de 'Os babbel' met een laatste drankje te beëindigen. 

DSC_2537
 


 

Verjaardagsfeestje Liesbet

Verrassing

De trein uit Lapscheure komt aan om 19.30u aan in Gent, de bus doet er ongeveer 20 minuten over. Dus om 20u komt Liesje aan in Den Os! Lichten uit, toeters in aanslag, kaarsen aan, verstoppen… Stefan staat op wacht om de hoek op straat. 20.04u: gewriemel aan de deur, nog meer gewriemel, uiteindelijk komt ze de living binnen gestapt en is de verrassing groot! Een dozijn vrienden verzameld in het midden van alle gezelligheid. Kaarsjes blazen, zingen, veel lekkers, kortom een fijne avond. Later op de avond wordt er op de piano gejamd, prachtige poëzie op de frigo , vele fijne gesprekken, een fladderende Liesbet…

DSC_3964  DSC_3984
 
 

Het gaat goed in Den Os, ieder zijn eigen drukke leventje maar bij thuiskomst ’s avonds is er altijd wel iemand, zijn we onverwacht allemaal samen thuis en gaan we om de hoek nog iets drinken. Of een onverwacht avondje dansen in het ‘Onverwacht Geluk’ bleek leuker dan ooit: een reeks charmante mannen, live muziek en shaken maar! De nacht ging aan ons voorbij…

Februari wil zeggen: nieuwe lessen, nieuwe organisatie van de week, veel feestjes, het begin van de lente, ontluikende liefdes, nieuwe taakverdelingen en een grote lenteschoonmaak (want Den Os wordt een beetje aan zijn lot overgelaten...), geen tijd om met het wekelijkse biogroentenpakket te koken, stress, weinig slaap, een goed humeur…Fijn maar vermoeiend! 

DSC_3876
 

Ik ben hees vandaag en zingen met een hese stem heeft geen zin.Ik heb dan maar besloten om thuis te blijven en de rest van de dag door te brengen op mijn vensterbank in het zonnetje. In september ben ik verhuisd naar de enige kamer met 2 ramer op de hoek van het huis, mijn lievelingskamer, zalig veel licht maar soms iets teveel afleiding op straat… 


 

Het is vandaag Internationale Vrouwendag. Dus ik lees in de krant dat er nog steeds een glazen plafond is, en dat de grootste zorg voor het gezin nog steeds op de rug van de vrouw terechtkomt, en dat vrouwen in oorlogsgebieden nog steeds erg zwak staan, en dat er nog steeds vrouwenbesnijdenis is, en dat er nog steeds een verschil in verloning is, en dan midden tussen al die vrouweninterviews en statistieken: reclame voor M!LF. Met daarop vrouwen in bikini op hoge hakken. Bizar.
Vandaag was 't internationale vrouwendag. En ik heb me beziggehouden met dingen als kamer opruimen, keuken-living-bibliotheek dweilen, afwassen, soep koken en quiche maken. En hoewel dat dingen zijn die ik niet erg vind, vroeg ik mij wel af hoe dat dan zou zijn als ik -minstens nog vier jaar wachten- man en kinderen heb. En hoe dat in godsnaam zou lukken, om dan -samen- een huis proper te houden en kinderen op te voeden en ondertussen nog genoeg te werken ook om dat huis af te betalen en ... Opeens leek het geijkte stramien erg vlakbij, en opeens kreeg ik schrik. Omdat het eerste wat sneuvelt sowieso de eigen projecten van man en vrouw zijn. Wat mij betreft, ik heb daar schrik voor. Voor uiteindelijk in een mallemolen van verplichtingen terechtkomen zonder uitweg. Maar wat ik daar dan aan moet doen? Dat zie ik wel, over een jaar of vier.
 

Wie is wie?

Ze staan aan de drempel van het echte leven, enkelen zelfs met één voet er al in. Maar nu willen ze nog voluit genieten van de zorgeloosheid van het studentenbestaan.

Zes vrienden delen kot, lief en leed. Jonas, Marjolein, Liesbet, Evelien, Liesbeth en Stefan van het kot Den Os in Gent laten ons een jaar met hen mee leven.

Stefan Marjolein
Liesbeth Liesbet
Jonas Evelien


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs