Over Fatah al Islam

  • Gepost op vrijdag 1 juni 2007 om 14:48
  • door Peter Speetjens

De situatie in Libanon blijft zorgwekkend. Met verse wapens en ammunitie aangeleverd door de VS, lijkt het Libanese leger een nieuw offensief te hebben ingezet tegen Fatah al Islam in het Palestijnse vluchtelingenkamp Nahr al Bared. Waarschijnlijk kan het leger, op zeker moment, wel met de groep gewapende Islamisten af rekenen. Het gevaar bestaat echter dat dat kwaad bloed zal zetten bij andere Soenntische of Palestijnse groepen.

Ondertussen vragen velen zich af: wat is Fatah al Islam? Wie is hun leder Shakir al Absi? En wie steekt erachter? De groep is, tot op zekere hoogte, het Midden Oosten in een notedop. De groep is gevestigd in een Palestijns vluchtelingenkamp en wordt geleid door een Palestijn die zijn linkse ideolgie heeft ingeruild voor Islam. De meeste van de zo'n 150 tot 200 gelovige strijders echter, komen uit Libanon, Syrie, Jordanie, Yemen, of Saudi Arabie. Gevluchte Palestijnse kampbewoners vertelden dat zij nieuwe wapens en jeeps hadden, strikt religieus waren, en zich "anders" kleden. “Pakistaans-achtig,” vertelde een vrouw. Vermoed wordt dat velen van hen in Afghanistan of Irak hebben gevochten. Doel van de groep is: de bevrijding van Jerusalem met de Koran in de hand.

Absi is een oudgediende van de Palestijnse strijd. Geboren in Jericho, vluchtte hij met zijn ouders tijdens de oorlog van 1967 naar Jordanie, en later naar Libanon. Hij diende jarenlang in Arafat’s Fatah. Later echter, sloot hij zich aan bij de afspitsing Fatah Inifidah welke, zoals de naam al aan geeft, tegen normalisering van de relaties met Israel is. Eind jaren ’80 ging hij naar Libie waar hij in de luchtmacht diende, en later woonde hij in Syrie, en reisde regelmatig naar Jordanie.

Op zeker moment, heeft hij het geloof (her)ontdekt. Sommigen zeggen dat hij een vriend was van Al Qaeda leider Zarqawi in Irak. De Jordaanse regering beschuldigde hem en Zarqawi van de moord op een Amerikaanse diplomaat in Amman. Damascus weigerde hem uit te leveren, maar zette hem 3 jaar gevangen wegens lidmaatschap van een verboden Islamitische groepering. Damascus is als de dood voor moslim fundamentalisten, althans, in eigen land. 

Gisteren sprak een taxi chauffeur in Amman, “Ahmed,” en hij claimde Absi te kennen. En dat zou goed kunnen, aangezien Ahmed van dezelfde leeftijd is, en zo’n beetje hetzelfde Palestijns parcours over de wereld aflegde. Van Jordanie (zwarte September bloedbad) naar de Libanese vluchtelingenkampen, met Arafats Fatah gevochten, totdat ze in 1982 op de boot naar Tunis werden gezegt. Later via Libanon terug naar Jordanie, waar hij nu taxi rijdt om zijn vrouw en 3 kinderen te onderhouden.

Hoewel zelf geen Islamist is, en nog altijd trouw is aan Fatah, was het opvallend dat Ahmed, Absi definieerde als een goede man, als een man met het hart op de juiste plaats, en als zeer religieus. "Hij vecht tot de dood, zonder enkele twijfel." Volgens Ahmed, kende Absi de Jordaanse Zarqawi niet, maar heeft Absi wel een tijdlang in Pakistan gezeten, en wellicht zelfs in Afghanistan gevochten. Of wat hij zei waar is, kan ik natuurlijk niet beoordelen. Dat hij Absi in Libanon kende, is niet onwaarschijnlijk. 

Blijft de vraag: wie steunt Absi en Fatah al Islam. Voor de meeste mensen, waaronder die in Washington en de Libanese regering, is dat vrij makkelijk te beantwoorden: Syrie. Syrie is boos vanwege de komst van het Internationaal gerechtshof en wil sowieso geen onafhankelijk Libanon aan haar zijde. Een aannemelijke theorie, gezien het feit dat Syrie al veel vaker op dergelijke manier te werk is gegaan. Damascus zelf ontkent echter, en hard bewijs is er niet.

Een tweede theorie die hardnekkig de rondte blijft doen is even duister. Volgens deze, onder meer door The New Yorker’s Seymour Hersch aangehangen redenering, zouden Saudi Arabie, via de Hariri’s, en met medeweten van Washington, geld naar verschillende Soenitische groeringen in Libanon sluizen, als toekomstig militair tegenwicht tegen de Sji-itische Hezbollah. Vanzelfsprekend ontkennen alle betrokkenen, en hard bewijs is er niet.

Echter, helaas kunnen we deze theorie niet bij voorbaat als geheel onaannemelijk afdoen. Washington steunde immers al eerder Soennitische fundamentalisten, u weet wel, die in Afghanistan. Ook toen ging dat via Saudi Arabie. En zoals toen, zou dat nu gaan via de Saudische Prins Bandar, bijgenaamd “Bandar Bush,” de spin in het web Washington met betrekking tot Saudische – Amerikaanse relaties.

Daar komt bij, dat Saad Hariri in 2005 amnestie verleende aan zo’n 50 gevangenen, die vijf jaar eerder nog deel uit maakten van een zwaar bewapende Soennitische groepering, waaronder een groot aantal met Afghanistan ervaring. Ook die groep leverde een week lang strijd met het leger, waarbij tientallen doden vielen. Het is niet helemaal duidelijk waarom hij hen vrij liet. Vemoedelijk echter, met het oog op extra stemmen in het conservatieve noorden. Tot slot, zijn er hardnekkige geruchten dat ook Soennitsche groeringen in Saida, Hariri's thuishaven, over nieuwe wapens beschikken.

Volgens The Daily Star redacteur Michael Young, is Seymour Hersch harstikke gek, en werd hem van alles en nog wat op de mouw gespeld door “pro-syrian operators.” Young geeft wel toe dat de Hariri’s enige tijd geleden een groep Soenitische Islamisten in Saida “compensatie” zouden hebben betaald. Volgens Young, en voor wie de man kent, komt dat als geen verassing, is het gewoon Damascus die overal achter steekt.

Ook volgens mijn chauffeur Ahmed bestaat er geen enkele twijfel. Hij kent Seymour Hersch niet, maar volgens hem zijn het wel degelijk de Saudi’s en Hariri’s die betalen. Zij bewapenen Soennieten in Libanon, om Syrie te beschuldigen, en als toekomstig pion tegen Hezbollah. De oorlog met Iran staat immers voor de deur. En: “zodra het leger het kamp Nahr Bared binnen trekt, komen Palestijnen en Soenieten in Saida in opstand. En Saida ligt op de rand van Hezbollah land.”

De waarheid? Ach, bestaat die na de oorlog in Irak nog? Het enige wat ik weet is dat er teveel dikke vingers in de pap graaien, dat er teveel schemerspelletjes gespeeld worden, met als gevolg dat de situatie in het Midden Oosten van kwaad tot erger wordt. De desastreuze situatie in Irak, de uitzichtloze situatie van de Palestijnen, de door (te) velen ongewenste komst van het “Hariri Hof,” en het vroeg of laat militair ingrijpen in Iran. Het is een zootje. En dan te weten Libanon het Midden Oosten in miniatuur is.

Volgende week donderdag ga ik terug naar Beiroet. Met gemengde gevoelens, dat is zeker.


 

Blogs De Standaard

 


Zoeken op deze blog


Laatste berichten

 


Libanese blogs

 


Bloggende politici

 


Bloggende journalisten

 


Vlaamse blogs

 


Stadsblogs

 


Fotoblogs

 


Buitenlandse blogs

 


Blogosfeer