Oorlogspraatjes

  • Gepost op vrijdag 23 maart 2007 om 16:18
  • door Peter Speetjens

Na maanden van wikken en wegen is het dan eindelijk zover. Het Israëlische Comité voor Symbolen en Ceremoniën heeft besloten de zomeroorlog tegen Hezbollah “de 2e Israëlische Oorlog in Libanon” te noemen. Het Comité met de wat Orwelliaanse naam moge aardig met woorden kunnen goochelen, maar de Libanezen zullen stellen dat het wellicht niet kan tellen.

Er waren verschillende namen in de race voor de officiële titel, die de geschiedenisboekjes in gaat en zal prijken op de graven van de 157 Israëlische oorlogsslachtoffers. De namen die het uiteindelijk niet gehaald hebben zijn: The War to Return the Captives, Operation Peace of the Galilee II, The Northern War en Operation Change of Direction.

Er was in Israel een hele discussie of de oorlog wel of geen oorlog genoemd kon worden. Volgens de Jerusalem Post is het een traditie in Israel om slechts oorlogen die gewonnen worden, ook daadwerkelijk oorlog te noemen en veel Israelis zijn van mening dat de oorlog met Hezbollah wellicht niet werd verloren, maar zeker niet werd gewonnen. De 1e Israelische oorlog in Libanon was overigens de invasie van 1982, beter bekend als “Operation Peace for Galilee.”

De Libanezen vragen zich ondertussen af waar de andere oorlogen zijn gebleven. Die van 1978 bijvoorbeeld. In een vergeldingsactie tegen Palestijnse strijders vielen 25,000 Israelische militairen Libanon binnen en bezetten alle gebied ten zuiden van de Litani Rivier. Naar schatting 1500 tot 2000 Libanezen kwamen om het leven. Volgens de Israelis was dit echter “Operation Litani.”

In 1993, lanceerde Israel een vergeldingsactie jegens Hezbollah en de PFLP. Zo’n 120 Libanezen kwamen om het leven. Ook dit was volgens het Comité voor Symbolen en Ceremoniën geen oorlog, maar “Operation Accountability.”

In 1996, lanceerde Israel haar meest poetische oorlog: “Operatie Druiven der Gramschap.” Na verschillende over-en-weer gevechten tussen Hezbollah en het Israelische leger, bombardeerde Israel onder meer de electriciteitscentrales rond Beiroet en een VN-blauwhelmen kazerne vol vluchtelingen in Qana. Zo’n 154 Libanezen werden gedood, het merendeel in Qana, reden waarom deze “niet-oorlog” ook wel “operatie zure druiven” heet.

Overigens, de oorlog van 1948 wordt door de hele wereld aangeduid met de Israelische titel “de onafhankelijkheidsoorlog." Je kunt je echter af vragen of dat de meest correcte benaming is. Immers, moet er niet sprake zijn van een bezetter om te kunnen spreken van “het winnen van onafhankelijkheid?”

Nu wil ik hier meteen aan toe voegen dat Israel natuurlijk niet anders is dan andere naties in oorlog (of operatie). Zo sprak Julius Ceasar al van het “pacificeren” van Gallië. Holland spreekt nog altijd van “politionele acties” in Indonesie, hoewel daar toch echt het Hollandse leger naar toe ging. De 1e wereldoorlog staat ook bekend als “The Great War for Civilisation” en God weet hoe de menselijke beschaving tot bloei kwam in de modder en loopgraven van Verdun!

De VS voeren het liefst oorlog in naam van de vrijheid, ook al spreken zij liever niet van oorlog. Vandaar: “Operation Iraqi Freedom.” Overigens wordt gefluisterd dat de naam aanvankelijk Operation Iraqi Liberation luidde, totdat men zich realiseerde dat de afkorting daarvan een verkeerde indruk zou kunnen wekken.

Tot slot, maakte de onnavolgbare woordkunstenaar George Bush het nog wat bonter. Na een bezoek aan gewonde soldaten in het Walter Reed Army Medical Center in april 2003, zei hij: “I reminded them and their families that the war in Iraq is really about peace.”

NB ik houd me aanbevolen voor andere voorbeelden van creatieve oorlogspraat


 

Reacties

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Zoeken op deze blog






Vlaamse blogs