Acclimatiseren

Het zit erop, de Cannes Lions. De laatste festivalgangers zijn zondag teruggekeerd naar de realiteit met in hun achterhoofd een vat vol emoties, cultuur en ideeën. Ik ben nu al benieuwd hoe deze mix de volgende maanden uit de hersenspinsels van de creatieven zal komen.

 

De winnaars voor de belangrijkste competities ‘Films’, ‘Integrated’ en ‘Titanium’ werden zaterdag bekendgemaakt. In die eerste categorie hebben de Belgen nog twee Lions op hun conto kunnen schrijven: een Gold voor mortierbrigade met de Music For Life campagne en een Bronze voor Duval Guillaume Brussel met de Milk campagne voor Vlam. In totaal zijn er nu dertig leeuwen in de Belgische valiezen geraakt. De grote overwinnaar werd de Obama campagne. Deze nog altijd hartverwarmende krachttoer zorgde voor een unicum door een dubbele Grand Prix in ‘Titanium’ en ‘Integrated’ te behalen. De jury motiveerde haar beslissing door te stellen dat de campagne de sector en bij uitbreiding de wereld voorgoed heeft veranderd. Niemand in de zaal die er niet akkoord mee kon gaan.

 

Rest me enkel nog mijn persoonlijke top vijf te geven van de honderden campagnes die ik tijdens mijn verblijf ontdekt heb:

 

Dunlop

Careerbuilder

The Zimbabwean

The Army (zie derde rij)

SAS/SJ


…maar vraag me die top vijf gerust volgende week nog eens.  Alle winnende campagnes staan namelijk nog twee weken online.  Tot volgend jaar!


 

Cannescrash

Maandag heeft mijn laptop het begeven. Daarom werk ik al de hele week op een qwerty-klavier, hier in het Press Centre van het Palais des Festivals. Dat de Q op een andere plqqts stqqt, kan ik nog verdragen, maar ik verlang toch stilaan naar huis.


Uitbundige vreugde, gisteravond op het jaarlijkse Belgenfeest van RMB. En daar hadden we met ons allen dan ook minstens 28 redenen voor. Want dat is het aantal Leeuwen dat momenteel officieel op de teller staat. Het embargo verbiedt alle journalisten ook maar iets te verklappen over de winnaars in de categorie Film. Die worden pas vanavond bekendgemaakt. De lijst ligt hier naast mijn klavier. Je mag twee keer raden hoeveel leeuwen er nog bij komen. Ik verklap niks!

Het heeft me ettelijke telefoons naar New York en heen-en-weergeloop naar het Carltonhotel gekost, maar gisteren is het uiteindelijk gelukt om een afspraak te versieren met David Droga van Droga5. Een grote reclamemeneer. Er is voorlopig niemand ter wereld die meer Cannesleeuwen op zijn naam heeft staan. Begeleid door fotografe Frieke Janssens en Droga-fan Alexander Cha'ban mocht ik de minzame man ondervragen over zijn leven in en naast de reclame. Te lezen in het julinummer van Media Marketing. Droga was vol lof over de bannercampagne van Boondoggle voor Axion, die hier veelvuldig goud scoorde. Ik had zowaar de indruk dat Alexander, die de gelauwerde campagne mee heeft bedacht, bijna even gelukkig was met Droga's compliment als met de 5 gouden Leeuwen die hij ermee verdiende.

Intussen hoor ik al echo's uit het vaderland over de schitterende resultaten die onze landgenoten hier halen. Het is maar reclame, relativeer je dan. Maar we mogen terecht trots zijn. Vanavond vieren we feest. Alweer. Een laatste keer. Na het slotgala en het spetterende vuurwerk keren 6.000 reclamelui morgen terug naar huis. Nog 1 keer crashen.
Hopelijk krijg ik maandag mijn harde schijf weer opgestart.

 

't Is crisis

Eigenlijk hadden we het er nog niet echt over gehad, maar het is wel degelijk crisis in Cannes (zoals u ongetwijfeld gehoord heeft is het aantal inzendingen gedaald met 20%, het aantal festivalgangers met maar liefst 40%). Dinsdag tijdens het openingsgala was de oppervlakte op het strand voor het Carlton-hotel zowat gehalveerd en als je in het paleis tussen de inzendingen rondloopt (alle shortlists worden namelijk opgehangen), duurt het even eer je iemand tegenkomt in de lange gangen.


Vandaag bereikte de crisis volgens mij 'haar dieptepunt'. De shortlist Film was namelijk al iets na enen afgelopen. Een triest record! Normaal zitten de festivalgangers van negen tot vier à vijf uur in het paleis met tussendoor een middagpauze van nauwelijks twintig minuten en krijgen ze enkele honderden spots in hun maag gespietst. Deze keer niets van dat alles: minder inzendingen wil zeggen minder shortlists. Zo eenvoudig is dat.


Wim Demyttenaere is er intussen in geslaagd een interview met David Droga te versieren. Droga is voorzitter van de Titanium & Integrated Jury. En eigenaar van z'n eigen, zeer succesvol bureau, Droga5 in de Verenigde Staten. Wim heeft alleszins beloofd hier snel te laten weten hoe zijn avontuur verlopen is.


 

Boondoggle Interactive Agency of the Year!

Super! Geweldig! Geniaal! Boondoggle is uitgeroepen tot Interactive Agency of the Year!!! Of toch gedurende zo'n 5 seconden. Tijdens de prijsuitreiking gisteren van de Design, Cyber en Press Lions liep er het een en ander mis. Gevolg: de top 3 van de interactieve bureaus werd omgewisseld zodat Boondoggle op het hoogste schavotje terechtkwam. Glimlachende blikken bij de Belgen in de zaal waren het gevolg. Trouwens: de derde plaats van Boondoggle (dankzij de geweldige Banner Concerts) is natuurlijk een prachtige beloning voor het bureau.


De verwarring rond Boondoggle was trouwens niet het enige dat misliep voor het Belgische kamp. Toen Dominique Van Doormaal, het Belgische jurylid in Press, in beeld kwam, verscheen de naam van iemand anders. Blijkbaar zijn de Cannes Lions dan toch niet de perfect lopende machine waarvoor ze altijd worden aanzien.


In onze reeks 'een woordje van onze sponsor' is het trouwens opnieuw de beurt aan Coca-Cola. U herinnert zich waarschijnlijk nog de vending machine waarover ik het eerder deze week had. De drankautomaat – die trouwens al enkele dagen mysterieus verdwenen is – was blijkbaar ingeschreven in de Design-competitie. Hij haalde er – meer dan terecht – Gold.


Vandaag was het eindelijk de beurt aan David Plouffe, campagneleider van Obama, om zijn ding te doen. Een overtuigend man, zoveel is duidelijk. Toch liet z'n speech me wat op m'n honger. Waarschijnlijk door tijdgebrek kon hij niet diep ingaan op de fantastische campagne. In iets meer dan een half uur deed het het huzarenstukje uit de doeken om daarna over te gaan tot een Q&A, die welgeteld drie vragen duurde. Plouffe is er wel in geslaagd om me meer zin te geven om me te verdiepen in het Obama-wonder. In het juli-nummer van MM leest u het resultaat.


Tot slot de prijzenactualiteit van de dag: in de Film Lions is ons land goed voor vijf nominaties (zie mm.be). Ze zouden het Belgische totaal tot pakweg 30 kunnen aandikken... Wait and see.


 

Everything is media

Tijd voor een midweekse Cannes Lions update. De teller staat ondertussen op 28! (zie www.mm.be) Belgische Lions. In verhouding met de grootte van ons land is dit een ontzettend knap resultaat. Zeker als je de voorlopige resultaten van onze buurlanden ter hand neemt. Mààr welke rol spelen de zeven Belgische juryleden in dat palmares? Zij geven natuurlijk niet meteen alles prijs, maar gelukkig heeft een journalist een arsenaal aan trucs om interessante pieren uit de neus te halen. Of zou de spraakzaamheid van de juryleden toch door die losse sfeer komen die er dit jaar rond de Cannes Lions hangt?

Hoewel. Het blijft vermakelijk om te zien hoe na afloop van een persconferentie elk lid van de begeerde jury wordt bestormd door een deel van het internationale journaille. De meer spontane gesprekken met enkele Belgische juryleden - leve de crisis, meer interviewtijd voor de journalisten - leert me vooral dat er op een gestructureerde en open manier tot een objectieve uitslag wordt gekomen. Eerst is er de persoonlijke beoordeling van de inzendingen op het thuisfront in sommige categorieën. Toegekomen op het festival worden de juryleden in verschillende groepjes ingedeeld, wordt een eerst selectie gemaakt en wordt vervolgens gezamelijk gedebatteerd over de prijzen. Zo proberen ze ze zo objectief mogelijk te verdelen. Nu ja, objectief. Is het objectief als een jurylid de nuances in een campagne van zijn land verdedigt aan zijn internationale lotgenoten of is het objectief als zijn hart sneller gaat slaan bij het beoordelen van een Belgische campagne? Ik zie er alleszins geen graten in. Of zoals Adriaan Van Looy (Head Office), jurylid in de Promo categorie, me op het openingsgala vertelde dat hij zijn rol ook als een ambassadeur- en promo-opdracht voor de Belgische sector ziet.

De intensiteit van zo’n opdracht valt wel niet te onderschatten, leid ik af uit de rode ogen van onze ambassadeurs. Het gemiddeld tijdsschema om de inzendingen te jureren werd me gisterenmiddag meegedeeld door Sam De Volder (These Days), jurylid in de Cyber competitie: een veertigtal uren thuis voor het bekijken van de inzendingen en dan vijf lange dagen om van de shortlist tot de uiteindelijke Lions te komen. Faut le faire, chapeau gasten!

Elk van de juryleden heeft ook zijn stokpaardje. Bij Bruno Liesse (Deepblue), jurylid in de categorie media, is dat of de resultaten van de campagne uitvoerig worden gemeten en geanalyseerd. Sam Devolder zoekt vooral naar emotie tussen de online inzendingen. Hij laat er enkele zien die zijn hart hebben gestolen en die ik jullie vooral niet wil onthouden. Zoek op http://work.canneslions.com/cyber/ naar de banner en het viralfilmpje van respectievelijk TagFlyget en Schweppes Signs. Zeer mooi!

Net zoals enkele campagnes zijn de gesprekken die ik opvang van het merendeel van de weliswaar kleine Belgische delegatie (een tweehonderdtal mannen en vrouwen) dit jaar van een hoog niveau. Ook al vloeien de Ricard, de Aix Rosé, de champagne en de biermerken (nu ja) Heineken en Kronenburg hier rijkelijk door elkaar op de Croisette. Toch worden meningen gefundeerd, andere campagnes geapprecieerd en wordt er enthousiast gediscussieerd. En hoogdravende Engelse termen blijven binnen de perken. Zowaar een verademing voor een MM journalist. In zoverre zelfs dat ik de sector niet verloochen en er toch één binnensmokkel in deze blog (hence the title).


 

Rat race

De rat race is begonnen. Het is inmiddels dinsdag en je voelt aan alles dat het Festival op volle snelheid gekomen is. Zoals u hieronder kan lezen, zijn de eerste Leeuwen uitgereikt en is het al volop feeststemming bij de Belgen. Voor journalisten als wij wordt het steeds meer hollen om alles bij te benen. Zo zijn er op een ochtend maar liefst drie persconferenties. Cannes is meer nog dan een feest van het beste creatieve werk een cash cow van organisator Emap en dat merk je. Elk jaar worden er extra categorieën ingeschreven (zoals PR dit jaar) en bureaus worden ook aangemoedigd om een campagne in meerdere categorieën in te schrijven. Met dus voor arme journalisten als gevolg: zowat elke dag een hele voormiddag persconferenties afhaspelen. Tussendoor moet er ook nog wat networking gebeuren, wat geluncht, wat uitgestald en geshortlist materiaal bekeken en zijn er uiteraard de onontbeerlijke feestjes (zoals het openingsgala vanavond). Maar klagen doen we niet, natuurlijk.

En dan hebben we het nog niet over de seminaries of workshops. Die zijn vaak 'boring as hell', maar soms ook superinteressant. Veel zet ik er nog nooit op m'n programma, maar dit jaar kijk ik bijzonder uit naar het seminarie op donderdag van DDB met David Plouffe. David wie? David Plouffe, de campagneleider van Barack Obama! Ik hoop er te horen hoe je door vooral veel gebruik te maken van internet en social media de eerste zwarte president van de States verkozen krijgt. Hopelijk lost ie m'n verwachtingen in en leest u het resultaat in het juli-nummer van MM.

Trouwens, voor wie zich echt wil verdiepen in dit festival, is de site van de Cannes Lions (canneslions.com of wat dacht u?) een echte aanrader. U vindt er zelfs streamings van de seminaries...

Tot slot opnieuw een woordje van onze sponsor. Een andere deze keer. Yahoo! is geen officiële sponsor/partner/hoe je het ook wil noemen van het festival, maar probeert telkens op slinkse wijze een graantje van het creatieve gebeuren mee te pikken. Dit keer tot mijn grote vreugde door op de Croisette zomaar echte Havaianas uit te delen. Een initiatief dat niet onopgemerkt voorbijgaat. Vooral bij de Young Lions (jonge creatieven die dankzij MM en een aantal sponsors enkele dagen Cannes kunnen meemaken) is het een hip gespreksonderwerp.


 

Durven én doen

Aan de ontbijttafel in mijn Zwitsers hotelletje sla ik een babbel met reclamelui uit, jawel, Zwitserland. “From Belgium? How come your country wins so many prizes?” Gisteren wandelde ik voorbij een groepje enthousiast gesticulerende jonge kerels. Indiërs dacht ik, op hun tint en taaltimbre afgaand. Plots klonk, met een grappig accent, duidelijk ‘mortierbrigade’ tussen het overigens voor mij volstrekte koeterwaals. In het reclame-universum is Belgium al enkele jaren geen klein landje meer.

 

Dat ons land ook dit jaar stevig stand blijft houden, bleek gisteravond tijdens de uitreiking van de Lions in de categorieën Direct en Promo. Dertien Belgische Leeuwen zijn er al verdeeld. En de week is pas begonnen. In het Palais loop ik iemand tegen het lijf die creatief directeur is van een bureau dat perfect zijn huidige gemoedstoestand samenvat. Gregory Titeca van Happiness mocht gisteravond 3 Gouden Leeuwen ontvangen voor de campagne “Let it ring” voor Ouders van Verongelukte Kinderen.

 

Happiness schakelde de videosite GarageTV in om van een internetfilmpje een interactieve ervaring te maken. Via de site www.letitring.be kan je het filmpje doorsturen naar een vriend door zijn e-mailadres en telefoonnummer in te toetsen. De vriend ontvangt de mail met wat lijkt op een typisch internetfilmpje. Maar wat hij nog niet weet, is dat hij er zelf de hoofdrol in speelt. Want terwijl hij naar het filmpje kijkt, gaat zijn telefoon rinkelen. Wanneer hij opneemt, veroorzaakt hij een ongeval in de film. Boodschap: je telefoon gewoon laten rinkelen terwijl je rijdt, kan heel wat ongevallen vermijden.

 

“Wij blijven zoeken naar nieuwe manieren en andere media om een boodschap over te brengen,” verklaart Greg Titeca het succes van deze campagne. “Vooral als je jongeren wil bereiken, moet je de moed hebben om nog een stap verder te gaan. Om resultaat te halen, moet je durven.”

 

De scorende bureaus uit België zijn niet alleen DuvalGuillaume Brussels, Famous en mortierbrigade, maar ook Boondoggle, Air en Proximity BBDO. Het “award winning virus” verspreidt zich verder over ons land. Laat maar woekeren!

 

Gisteren kreeg ik een mail uit Miami. Alex Bogusky, mijn interviewdate voor donderdag, komt toch niet naar Cannes. Op naar plan-B dan maar en alle hens aan dek om een afspraak te versieren met een andere, klinkende naam!

 

Komen er nog Leeuwen bij voor ons land? Die kans is bijzonder groot, want gisteren vertelde een jurylid me dat bij het beoordelen van een welbepaalde Belgische inzending de voltallige jury spontaan aan het dansen sloeg!

 

Wordt vervolgd...


 

De keuze van Bob Garfield

Bob Garfield, journalist bij Advertising Age en marketing analist voor ABC is hard voor het reclamefestival van Cannes. 'Cannes doesn't matter anymore', liet hij zich ontvallen. Vier inzendingen vindt hij wel de moeite. 

1.Himani Verdovende Crème (Publicis Ambience, Mumbai), waarin echte mensen als boetseerklei worden gebruikt.


2. De spots voor London Transport van WCRS, London, met een Cluedo-achtige whodunit.


3. Een uitermate bizarre maar memorabele spot van Ogilvy & Mather Tokyo voor Esthe Wam ontharingscrème.


4. De Whopper Virgin en Whopper Sacrifice voor Burger King.


 

Goud en azuur

Deze morgen kreeg ik de beste muesli ter wereld als ontbijt. Althans volgens de Zwiterse uitbater van het hotelletje waar ik een week lang verblijf. Ik geloof hem, want heb tot twee keer bijbesteld. Tot groot jolijt van Fritz, die ik ervan verdenk iets te enthousiast gebruik te maken van een gitzwart haarkleurmiddel. Voor de rest is het een man naar mijn hart.

 

Als freelance copywriter/journalist maak ik voor de 13de opeenvolgende keer het grootste reclamefestival ter wereld mee. Daar heb ik al die jaren steeds drie goeie redenen voor gehad. Om te beginnen: je hoort, ziet en beleeft de beste reclame die het voorbije jaar op deze planeet werd gemaakt. Qua inspiratiebron kan dat tellen. Twee: je krijgt rechtstreeks toegang tot honderden reclamemensen uit eigen land en, voor wie grensoverschrijdende ambities heeft, duizenden uit de rest van de wereld. Geen betere gelegenheid om contacten te leggen of te onderhouden. Drie: de Cannes Lions is één groot feest. Naarmate de week vordert, neemt het aantal cocktails en party’s toe, zodat het soms schiften is tussen de uitnodigingen die je op zak hebt.

Sinds enkele jaren ga ik voor het vakblad MediaMarketing op zoek naar een top-creatief voor een interview. Dit jaar heb ik een wereldberoemde wonderboy kunnen strikken: Alex Bogusky van Crispin Porter + Bogusky in Miami. Zijn bureau maakt baanbrekende campagnes voor Windows Vista, Burger King, Volkswagen, Ikea, en won de voorbije jaren talrijke Grand Prix’ en andere edelmetalen Leeuwen. Met zijn “I’m a PC”-campagne voor Windows, starring Jerry Steinfield en Bill Gates, legde hij Apple het vuur aan de schenen, door lik op stuk te geven voor de “Coole Apple versus saaie PC”-campagne. Meer over Bogusky later deze week.

 

Bijzonder opvallend gisteren tijdens de vlucht hierheen, was het kleine aantal Belgische reclamelui. Gebruikelijk is het vliegtuig voor de helft met collega’s gevuld. Gisteren waren we welgeteld met zes, Jens Mortier van mortierbrigade op kop. Vorig jaar maakten meer dan 400 Belgen dit festival mee; deze keer zouden net geen 200 landgenoten ingeschreven hebben. Gelukkig kan dit getal nog groeien, want ik hoor in de wandelgangen dat er al gouden Leeuwen klaar staan voor Belgische ideeën in de categorieën Promo en Direct. De winnaars zijn gisteren verwittigd. Zij stoppen dus in zeven haasten een smoking in hun valies en komen halsoverkop naar Cannes gevlogen om vanavond hun Lion zelf in ontvangst te nemen. Laten we duimen voor nog meer van deze last minute boekingen deze week! Te volgen op www.mm.be.

 

Gisteren zaten we aan tafel met Bruno Liesse, directeur van Deep Blue, die in de Media Lions Jury zetelt. Hij is al sinds vorige donderdag aan de slag. Maar liefst 11 uren aan een stuk door bekeek en evalueerde hij gisteren, samen met zijn internationale jurycollega’s, een deel van de 1.840 inzendingen. Vandaag nemen ze de streng samengestelde shortlist onder handen en delibereren ze welke inzendingen een Leeuw verdienen. Liesse vindt het een voorrecht om in deze jury te mogen zetelen en klinkt enthousiast over het hoge niveau van de inzendingen. Volgens hem is er, wat originele ideeën betreft, geen crisis.

 

Er komt een sms’je binnen van Wendy Wauters, die samen met Karl Magnus deelnam aan de Young Lions Print Competition. Het is geen jubelbericht. We spreken meteen af voor een korte babbel. Hun idee heeft het niet gehaald. Ontgoocheling? Ja. Hun idee had nog sterker moeten zijn om te kunnen opboksen tegen de 37 andere. Toch hebben ze het gepresteerd om geselecteerd te worden uit 24 jonge Belgische teams die allemaal aasden op deze kans in Cannes. Samen kijken ze naar het topwerk dat hier uitgestald hangt. “Als je al deze campagnes ziet, word je voortdurend uitgedaagd om zelf de lat nog veel hoger te leggen,” vertelt Wendy. De eenvoudige ideeën doen het hem weer. “Dat bevestigt nog maar eens dat wij geen campagnes moeten maken voor reclamemensen,” beseft Karl, “maar voor de man en de vrouw in de straat,”

 

Tot slot van mijn eerste blogbijdrage het weerbericht. Gisteravond wandelde ik door de regen naar mijn hotel. Maar vandaag geeft de zon lekker van jetje. Zo hebben we het graag aan de Azurenkust. Ook al vertoeven we dan het grootste deel van de dag in het Palais des Festivals.

 

Wordt vervolgd...


 

Cannes in de kantlijn

Onze man in Cannes wordt dit jaar Onze mannen in Cannes. Deze blog wordt tijdens deze editie immers verzorgd door het Nederlandstalige deel van de redactie van het vakblad Media Marketing, te weten: Wim Demyttenaere, Bart Cattaert en Bart Lombaerts. We zullen proberen op deze plaats de minder bekende kantjes van het grootste reclamefeest ter wereld te schetsen. Cannes in de kantlijn, zeg maar.

Het is inmiddels zondagvoormiddag en het Festival is officieel voor geopend verklaard. De eerste filmpjes draaien in de zaal, het eerste seminarie is aan de gang, de eerste festivalgangers druppelen binnen. In de perszaal waar ik nu zit is het geroezemoes nog te harden. Als mijn talenknobbel het goed gedetecteerd heeft, ben ik voorlopig enkel omsingeld door een horde Roemenen en Esten, al kunnen het evengoed Polen en Bulgaren zijn. De eerste shortlists worden vanmiddag bekendgemaakt. Benieuwd of er in Promo, Direct of PR (deze laatste categorie wordt dit jaar geïntroduceerd) al Belgische campagnes zijn die kans maken op eremetaal (u leest het straks op mm.be).

Intussen is ook Belgiës hoop in bange dagen aan het werk. Ik heb het over Karl Magnus en Wendy Wauters, het creatief team van Amphion dat ons land vertegenwoordigt in de Young Competition Print. Zo'n dertig landen strijden hierin tegen elkaar. Hun briefing: een printadvertentie maken om toeristen in Afrika te ontraden souvenirs te kopen die gemaakt zijn van ivoor en dergelijke. Om 20u. moeten ze hun werk inleveren. Morgenochtend kennen we de winnaars.

Tot slot een woordje van de sponsor (het gaat hier toch om een reclamefestival, nietwaar?). Coca-Cola wint alvast de prijs van meest opvallende merk tijdens deze eerste dagen. In de hall van het festivalpaleis staan immers twee 'vending machines' (cola-automaten dus). Op zich niets bijzonders, ware het niet dat ze met een touchscreen werken, hippe geluidjes maken en je er ook wallpapers en ringtones kunt downloaden. Entertainment verzekerd voor het hippe reclamevolkje, dat massaal met de machines interageert.


 




Beursblogs