Heel binnenkort is het opnieuw een groot moment in de Nederlandstalige literaire wereld. De Gouden Uil editie 2009 wordt dan bekendgemaakt. Hoog tijd om de winnaar van vorige jaar, Het Grote Uitstel van Marc Reugebrink, er bij te nemen. Een rock 'n roll-roman, zo werd mij beloofd.
Helaas, de titel maakte zijn belofte helemaal waar. Het werd één lange rit van uitgesteld genot, alleen het moment waarop alle puzzelstukken ineen vielen, kwam er nooit voor mij. Ik had eerder het gevoel van Rega in zijn puberteit, Rega op de hogeschool en Rega in Duitsland, maar dan zonder bindmiddel. Zonder een verhaal dat me echt kon meeslepen. Het deed me eerlijk gezegd, weinig tot niks.
En toch. Toch hield ik het vol tot het einde, dus ergens was er iets die mij deed hopen. Al kan ik het na de hele roman geen naam geven. Reugebrink gebruikt op bij momenten ellenlange zinnen, die wat mij betreft tot niet veel leiden. Hij overgiet alles met een sausje van revolutie, van socialisme, van jaren '70 en '80. Omdat ik zelf maar medio '80 het levenslicht zag, is het voor mij te weinig herkenbaar om me iets te doen. Misschien heb ik gewoon geen heimwee naar die periode, zoals op de ommezijde geschreven staat. Kortom niet mijn meug. Op naar een volgende en hopelijk betere.
Lentegroet,
Coudie
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
Alexander von Brücken is een rijke industrieel die zijn levenseinde voelt naderen. Naast de bouw van een praalgraf wil hij ook een roman laten schrijven. Hij laat hiervoor één van de beste auteurs van het land zijn liefdesmemoires voor Sofie Kurtz neerschrijven. Een verhaal over liefde (eros) dus. Naar zijn eigen zeggen het enige meisje/vrouw waar hij ooit echt liefde voor voelde. Sofie is de dochter van een arbeidersgezin die bij de von Brückens werkt. Tijdens de alarmmeldingen in WOII treffen ze elkaar steeds in de schuilkelder. De gedwongen momenten van samenhokken, zijn voor hem het vuur aan de eerste liefdeslont. De liefde blijkt echter alleen van één kant te komen.
Door het leven van Alexander loopt de (onmogelijke) zoektocht naar de (liefde van) Sofie als een rode draad. Haar opsporen, haar ontmoeten, haar leven sturen tot op het randje. Het zorgt ervoor dat de liefde op vele punten meer naar macht neigt dan naar het echte pure. Tussendoor wordt er door een heel groot stuk van de (Duitse) geschiedenis gegaan.
Stof genoeg voor een meer dan boeiend boek, waarvan je op geen enkel moment denkt: "Waarom ben ik dit in godsnaam aan het lezen?". En een boeiend boek is het ook geworden. Een pageturner vol leuke wendingen, gemengde gevoelens en puike dialogen. Op de vorige editie van Uitgelezen in Leuven was het voltallig panel unaniem lovend voor dit werk en ik sluit me daar volkomen bij aan. Deze Eros van Helmut Krausser is trouwens het afsluitende boek uit een trilogie. Alle boeken zijn echter ook als losstaande romans leesbaar.
Literaire lentegroet,
Coudie
Theo Altena is leerkracht Nederlands, heeft een aardig huis, een vrouw waar hij gelukkig mee is en een buitenvrouw. Op zich best wel een mooi woord om aan te geven dat hij te doen heeft met een minnares. Zij, Iris Pompier, is eveneens leerkracht in de school van Theo. Ze geeft er lichamelijke opvoeding en heeft Surinaamse roots. In het schooljaar zijn hun dinsdagen heilig, immers de twee gezamenlijke springuren gebruiken ze als het moment om hun geheime relatie te laten zegevieren. Steevast zijn dat seksuele uitspatting bij haar thuis. Maar zoiets blijft niet geheim en als zijn puberende leerling de spot drijven, slaan bij Theo de stoppen door...
Een verhaal over liefde, over de verboden vrucht en over de angst om alles kwijt te geraken. Bovendien wordt alles overgoten met een multiculturele saus die soms een racistische toets krijgt. Dit alles in een uiterst puike roman die in één stevige ruk uit te lezen valt en meer valt daar eigenlijk ook niet over te vertellen.
Leesgroet,
Coudie
Starten met een zin als: "Op een blauwe maandag nam ik Dinsdagland van Dimitri Verhulst ter hand.", zou pas echt cliché zijn. Daarom laat ik het maar zo en spoei me maar meteen naar het concept van dit vertelsel. In zestien etappes baant Verhulst zich een weg door aspecten die vanuit zijn perspectief als "typisch Belgisch" gelabeld kunnen worden. Het gaat dus van duivenmelken, over de Ronde van Vlaanderen tot het edele boerenpaard. De meeste van deze hoofdstukken verschenen ook reeds in de krant De Morgen.
Dinsdagland leest zoals alle Verhulsten lekker door, is doorspekt van een vleugje cynisme, volks met een randje en af en toe gespeend van rake zinnen. Al heeft de auteur het in dit werkstuk moeilijk om constant een hoog niveau aan te houden. Het ontspoort wel eens, waarbij ik me dan afvraag of er niets eens van het aantal bladzijden afgeweken mocht worden (bij De Morgen zat men wellicht al met een woordentelraam klaar).
Familiebanden versterken doe je niet met Dinsdagland, maar het is alvast leuk voor tussendoor, ergens onderweg of gewoon als een bundeling kortverhalen voor op het toilet.
Groeten op woensdag,
Coudie
Het is stilaan een traditie, maar zowat ieder jaar komt het nieuwste boek van Amélie Nothomb in de winkelrekken. Al even traditioneel is dit opnieuw een dun werk, die je in een gezellige namiddag meteen in één rits uitlezen. Zo ook het in 2008 verschenen Champagne!, nummer zestien in eenzelfde tijdsspanne.
Baptiste heeft een banale kantoorjob en ook de rest van zijn leven kabbelt voort op een zelfde stroming. Als op een dag een rijke stinkerd in zijn appartement besluit om zijn laatste adem uit te blazen, grijpt Baptiste de kans om uit zijn eigen leventje te stappen. Hij neemt de gedaante aan van de overledene, Olaf Sidur. Meteen de start van een heel andere (leef)wereld met champagne als permanent en bedwelmend gegeven.
Ook nu is het weer erg leesbaar spul, die Champagne! Bovendien slaagt Nothomb erin om het verhaal erin om het verhaal enigszins geloofwaardig te maken. Het mag dan een absurd gegeven zijn om van gedaante te verwisselen, maar waarom niet? Het zijn zonder twijfel de dialogen die ervoor zorgen dat het akelig echt lijkt.
Leesbaarheid, het formaat en de relatief eenvoudige structuur zorgen er voor dat ook deze Nothomb voor heel wat adolescenten een perfecte instap kan zijn naar ander, meer en complexer.
Leesgroet,
Coudie
Ooit in de lessen Nederlands kwam het ter sprake. Jaren later sneeuwt het en dus is dat de perfecte mix om aan Smilla's gevoel voor sneeuw te beginnen. Zoals de titel al doet vermoeden neemt sneeuw en ijs een wel zeer prominente rol in. Peter Høeg hanteerde de pen. Er kwam een film van en De Standaard vond het zinnig om het opnieuw uit te geven.
Het verhaal start wanneer een eerder schraal ogend jongetje, Esajas is zijn naam, van een flatgebouw naar beneden dondert. Op slag zo dood als een pier. Het lijkt een banaal ongeval van een spelend kind, maar Smilla Qaaviqaaq denkt daar anders over. Is het vrouwelijke intuïtie of gewoon een zesde zintuig aangaande de sneeuw?
Smilla zelf is een eerder vreemdsoortig 'schepsel' dat teruggetrokken leeft op een flat. Haar vader, een vermaard en steenrijk arts, voorziet haar levensonderhoud. Esajas is is op dat moment het enige bijzondere in haar leven. Ze volgt haar intuïtie en komt zo in een spreekwoordelijk web van intiges terecht.
Het boek is nogal verwarrend geschreven. Een beetje in de geest van Smilla. De ene keer zit je in het heden, even later in een korte flitsende feedback en op bepaalde momenten is de rode draad even zoek. En toch blijft een gevoel van 'ik wil wel eens weten wat er echt aan de hand is' de overmacht houden. Zeker bij de start van het verhaal, want een plotse dood, een onschuldig wezen en een niet meteen te plaatsen hoofdfiguur, het wekt de leeshonger op. Al blijft die vlieger niet steeds even sterk opgaan naarmate het verhaal zijn beloop kent. Het verliest dan immers zijn geloofwaardigheid.
Concluderend kan gesteld worden dat het aanknopingspunt en de atmosfeer van sneeuw en Groenland voor een zeker verwachtingspatroon zorgden. Alleen werden deze verwachtingen niet helemaal ingelost en dat is uiteraard jammer.
Winterse leesgroet,
Coudie
Het was Kathleen Cools die Gloed van Sándor Márai als boekentip naar voren schoof op een avond van Uitgelezen: Kontschoppers. Het boekenprogramma met panel en muzikaal intermezzo die o.m. doorgaat in de bib van Leuven. Dit gezegd zijnde kon ik moeilijk aan de pretoogjes waarmee de journaliste over dit boek praatte weerstaan en ontleende het boek.
Gloed is een klassiek werk dat ergens uit de vergetelheid werd gehaald en in de wereldbibliotheek werd geplaatst. Het verhaal vertrekt vanuit een intense vriendschap uit de jeugd tussen Henrik en Konrád. Ondanks de grote verschillen qua persoonlijkheid en leefomgeving vormen de twee een onvoorwaardelijke band. Als Konrád met de noorderzon verdwijnt, blijft daar (n)iets van over? 41 jaar na datum staat hij er terug, voor een laatste gesprek. Een eindnoot. Geen voetnoot.
Aan wat het lag, weet ik nog steeds niet, maar het verhaal kwam eerder moeizaam op gang. Misschien te hoge verwachtingen? Misschien gewoon niet het gepaste moment? Al raadde mevrouw Cools aan om dit knus bij een haardvuur uit te lezen (wat ik als een trouwe 'viervoeter' pleegde te doen). Daar komt nog eens bij dat het niet eens om een geweldig dikke knoert van een roman gaat. Dus moet het er meteen 'boenk' op zijn. Tegenvaller?
Neen, na verloop van tijd vallen de puzzelstukken in elkaar en ontbolstert het laatste gesprek zich tot een eerder wrede eerlijkheid. Zonder het altijd expliciet te verwoorden, weten beide partijen waar de klepel hangt. Het eerder open einde past dan ook best binnen het geheel. Gloed is alles bij elkaar zeker de moeite waard, maar haalt niet hoogste regionen van favorieten.
Warme leesgroet,
Coudie
Even terugkijken naar het recente boekenverleden en daar merken dat ene Dan Brown lange tijd nummer één qua verkoop was. Vooral De Da Vinci Code bleek een magneet te zijn, incluis verfilming. In het zog daarvan werden ook Het Bernini Mysterie, Het Juvenalis Dilemma en De Delta Perceptie succesvolle thrillers. Tijd om ook eens eentje van Dan Brown onder de loep te nemen. Heel willekeurig kwam Het Bernini Mysterie die eer te beurt.
"Danny Muggepuut at staande een worst. (p.5)" Als er één zin is waar het vervolg op Muggepuut mee moest beginnen, dan was het wel deze zin. Meteen terug in de sfeer van het vorige boek over een roemrijke auteur met als hobby voorzitter-coach zijn bij de minivoetbalclub Real De Rakkertjes. In episode twee gaat zijn voetbalclub naar de verdoemenis, ligt hij in de knoop met zijn nieuwe roman, belandt zijn vader in het ziekenhuis, en zorgen een mogelijke verfilming en organisatie van een boekvoorstelling voor de nodige kopzorgen. Bovenal echter blijft Danny een man die enigszins doelloos door het leven en de straten dartelt.
Het concept beloofde alvast veel goeds. Zet een werkloze (Maarten Seebregs), op de sukkel met de gezondheid zijnde homoseksueel die afscheid moest nemen van zijn grote geliefde Gaëtan en een Afrikaanse meid (Tamara) die haar geluk in België komt beproeven, maar wiens verloofde al twee gestrande huwelijken met buitenlandse meisjes achter de rug heeft, en je krijgt vuurwerk. Dat was toch wat ik hoopte.
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Categorieën
Literaire blogs
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
