Het concept beloofde alvast veel goeds. Zet een werkloze (Maarten Seebregs), op de sukkel met de gezondheid zijnde homoseksueel die afscheid moest nemen van zijn grote geliefde Gaëtan en een Afrikaanse meid (Tamara) die haar geluk in België komt beproeven, maar wiens verloofde al twee gestrande huwelijken met buitenlandse meisjes achter de rug heeft, en je krijgt vuurwerk. Dat was toch wat ik hoopte.
Half berooid en al even uitgeblust, krijgt Maarten op een dag het voorstel om met Tamara te trouwen, te leven, haar de Belgische nationaliteit te bezorgen, maar hij moet met haar fikken van haar blijven. De 'ja' die erop volgt, is de start van een verhaal die wat traag op gang komt. De uitweidingen in de aanvangsfase lijken vaak meer te vervelen dan dat ze een voedingsbodem zijn voor een weergaloze spiraal. Gelukkig is er na een kleine honderd pagina's verbetering. Alles lijkt te ontbolsteren, alles komt open en een ingenieus spel van puzzelstukjes die ten gepaste tijde aan het licht komen, maken het geheel lekker leesbaar.
Het filmisch karakter van deze roman zorgt voor een eigen accent. Het maakt het beeldend aspect groter, het zorgt als het ware voor een extra dimensie, die in het begin overbodig lijkt, maar achteraf een extra troef blijkt. Je zou warempel liefhebber van strijklicht worden.
Wilt u een eigentijds verhaal, vol dynamiek en houdt u wel van literaire uitweidingen? Dan moet u Het derde huwelijk van Tom Lanoye zeker eens proeven.
Literaire groeten,
Coudie
Coudie op 14 maart 2008 om 14:54 | Link
