Zwavelzuur, met zo'n titel kun je alle kanten uit. De eerste associatie die ik er mee leg is chemielessen uit de middelbare school en bijtende stof. Bijtend is alvast ook dit boek, al was het alleen al om de thematiek. Voor een nieuw realityprogramma (Concentratie) worden mensen al was het door willekeur uit hun dagelijkse leven weggerukt. Ze komen terecht in de waanzinnige realiteit van een concentratiekamp. Het enige verschil met toen is dat nu camera's uit alle ooghoeken de mensonterende toestanden vastleggen. 'Leiders' van het kamp zijn de zogenaamde kapo's. Zij folteren naar willekeur en maken aanvankelijk iedere ochtend de selectie voor wie in leven mag blijven en wie niet.
Toch gaat het boek dieper en zorgt de bijzondere spanning tussen kapo Zdena, een 'lelijke' twintiger, en Pannonique, haast even oud maar 'engelachtig' mooi, voor het bijzonder karakter van het boek. Pannonique staat aan de andere kant, de gevangenenkant en gaat door het leven als CKZ 114. "Bij elke taak kan het wel eens fout gaan. Sommige mensen hebben een naam die niet bij hen past. Je ontmoet een meisje dat eruitziet alsof ze Aurore heet, maar komt tot de ontdekking dat haar familie en vrienden haar al twintig jaar Bernadette noemen. Toch doet zo'n miskleun niets af aan de onverbiddelijke waarheid: het is altijd beter om een naam te hebben. Beschikken over een stel lettergrepen die samen één geheel vormen is een van de onschatbare voordelen van het leven. (P 84)".
Het leest als een de snelheid en jachtigheid van het dagelijkse leven, is voor een deel moraliserend (het combineren van concentratiekamp en realityprogramma vraagt daar uiteraard om), maar is vooral en subtiel spel tussen twee mensen die op het eerste zicht zo verschillen en toch ook weer niet. Amélie Nothomb brengt terug kwaliteit met een zeker La Vita È Bella-gehalte. Ik weet het alvast te waarderen.
Leesgroet,
Coudie
Coudie op 23 februari 2008 om 11:39 | Link
