De laatste twee maanden van 2007 waren voor de lezende pendelaar een zegen. Vertragingen door stakingen, nieuwe dienstregelingen en vooral door nieuwe dubbeldekstreinen. Een zegen? Gefrons duikt hier en daar op, jawel een zegen, toch op één gebied. Het lezende gebied! Extra tijd staat immers gelijk aan leestijd. In mijn vage herinnering doorhaspelde ik vijf werken waarvan volgende aspecten me bijbleven...
Als eerste kwam Memoires van een luipaard, van de hand/pen van Peter Verhelst, aan de beurt. Ooit gekregen als tip van Ekoj die het zelf helemaal bovenaan haar literair lijstje had staan. Hoge verwachtingen, ze werden meteen geschept. Bleek het boekje (dan heb ik het uitsluitend over het formaat) dan nog voorzien van een 'schoon' verpakking en dito typografie, een mens zou watertanden. Gekwijl voor niets, want op geen enkel moment wist dit werk me echt 'te pakken te krijgen'. Voor een exacte mens als mij, misschien gewoon te poëtisch van taal. Geef mij maar een krachtige plot in iets 'eenvoudiger' taal (cf. De Engelenmaker, een pareltje).
Doorspoelen en dat met een tussendoortje. Het begint stilaan een klassieker te worden, maar ook nu weer eentje van Dimitri Verhulst, met name De verveling van de keeper. Of hoe het dan onafhankelijk geworden Vlaanderen erin slaagt om het 'cuppie' (zoals Nederlanders wel eens op vreselijke wijze door hun strot durven rammen) in bezit te nemen. Vlaanderen is echter van een zodanig onberispelijk hoog niveau dat de keeper van het elftal zich amper van zijn beste kant kan laten zien. Een vooral mannelijk verhaal waar de nogal anekdotische stijl van Verhulst mooi naar voren komt. Het geheel in combinatie met een vleug humor en een duidelijk afgerond geheel zorgen weeral voor een aangenaam leesstuk.
Slapeloosheid, het onderwerp alleen al is er één om ferm 'goesting' van te krijgen, 'leesgoesting' wel te
verstaan. Slaap! van Annelies Verbeke verweeft op een wel zeer vernuftige wijze het fenomeen. Twee personages beleven elk op hun manier de strijd met de slaap en raken ook in gezamenlijk kluwen verstrikt. Boeiend! Het was trouwens één van de zeldzame keren dat ik me niet stoorde aan het patroon waarbij ieder hoofdstuk werd versprongen van gedachtewereld. Sterk, maar enkel een aanloop naar een écht fabelachtig meesterwerk...
Het parfum van Süskind is een klassieker, maar overleeft het ook het oordeel van een doordeweekse lezen? Volmondig ja, kan ik daar op antwoorden. De historische context, het ongelofelijke aspect van geur(en), de fabelachtige manier waarop het hoofdpersonage laveert tussen sympathie en ongelofelijk weerzin, maar ergens ook respect voor zijn uitzonderlijke gave. Hemels om te lezen en net wanneer de spankracht langzaam een dipje neemt, wordt ze achteraf dubbel zo hard weer nieuwe adem ingeblazen. Frisse adem, want dit is echt wel topklasse. Literair top en nog een interessant qua thematiek, grote aanrader!
Eindigen werd er gedaan met nog eentje van Dimitri Verhulst. Op de laatste Antwerpse boekenbeurs had ik zijn ook al laatste roman (Moeder Verona daalt de heuvel af) weten mee te graaien. Gekende ingrediënten en o zo degelijk terug. Verhulst is misschien nooit de allerbeste, zijn literair werk is steeds van meer dan degelijk niveau. Volks karakter, ietwat idyllisch qua plaatsbepaling deze roman en hoe 'schoon' de liefde wel niet kan zijn, maar eveneens bikkelhard. Ziekte en verlies, alleen achter blijven, maar de liefde nooit vergeten... willen we dat niet allemaal?
Warme leesgroet,
Coudie
Coudie op 31 januari 2008 om 19:45 | Link
