Dimitri Verhulst behoeft sinds 'De Helaasheid Der Dingen' geen ellenlange intro meer over wie achter de schrijftafel schuilgaat. Wielerliefhebbers konden hem enkele dagen terug nog zien opdraven in het omkaderingsprogramma van één naar aanleiding van Tour 2007. Hoog tijd om dus even 's mans oeuvre in te duiken en daar eens te neuzen wat vooraf ging. Zo verscheen in 2003 zijn roman / novelle Problemski Hotel, of nog een uit te hand gelopen werkstuk met als startpunt de opdracht van een Vlaams tijdschrift.
De donkerheid van de kaft schemert door het in het verhaal. Het verhaal van Bipul Masli, een persfotograaf en vluchteling die zodoende in een Belgisch asiel belandt en daar de wetten van de bureaucratie ondergaat. Maar meer nog dan het verhaal van Bipul, is het vooral zijn perspectief op het ganse 'plaatje' waar de aandacht op wordt gevestigd. Bij momenten levert dit beklijvende omschrijvingen op die, zonder klef te wezen, aan de ribben blijven kleven.
Het geheel is redelijk anekdotisch van opbouw, doorspekt van een zekere (g)rauwheid en tristesse, maar met zwemen van hoop (al neemt die een gestage duikvlucht bij ieder negatief advies) en humor doorheen schijnen. Om een voorbeeld te geven: Lode krijgt een zwarte medemens in zijn ploeg en vraagt zich af of hun slurf wel degelijk zo lang is als wel eens beweerd wordt. Wanneer dat bij So wel degelijk zo blijkt te zijn, informeert Lode hem naar de manier om aan zo'n exemplaar te komen. Een baksteen aan je fluit binden, moet heil brengen. "Toen So één week later naar de vorderingen in Lodes onderbroek informeerde was het een glimlach waaruit zijn woorden kwamen: 'Hij is nog geen centimeter gegroeid, maar hij ziet wel al zwart.' (p. 34)"
Geslaagde trip doorheen een beladen thema.
Waterige zomergroet,
Coudie
Coudie op 16 juli 2007 om 19:44 | Link
