De Standaard Online

30 april 2007

Nog een paar leestips...

Nog een paar leestips for those who care... Deze boeken hebben mij de afgelopen weken aardig wat leesplezier bezorgd:

-"Op reis in het scriptorium" vab Paul Auster: zeer bevreemdend boek over een man met een geheugenstoornis.

-"Kieuwen" van Niccolò Ammaniti: had ik gewoon geselecteerd op kaft en thema in de bibliotheek en was een enorme meevaller. Mocht ik ooit een boekje schrijven, ik zou willen dat het hier op leek: een kruising tussen Visman en James Bond moest wel vuurwerk opleveren :-) Zeer verrassend en zeer sterk!

En nu ga ik mijn matje nog even naar Mekka keren en een nieuw boek aansnijden :-)

Groetjes,

Gert

Gert Bonjean om 12:27 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Conclusie

Jammer maar helaas, ons leesclubje zit er binnenkort op. In tegenstelling tot wat mijn magere bijdrage van de afgelopen weken doet vermoeden (geloof me vrij, ik had meer willen 'posten' maar om allerlei redenen waar ik nu even niet zal op ingaan is dat er niet van gekomen), heb ik er wel degelijk van genoten en heb ik de 'leesmicrobe' terug te pakken.

Ik heb me dan ook gezwind op 'Kamermuziek' van Paul Mennes gestort: ik had vroeger van dezelfde auteur al eens 'Soap' gelezen, maar da's ook weer zo lang geleden (ik studeerde toen nog en mijn haar viel nog niet uit) dat ik me er niet meer zoveel van herinner.

Het moet gezegd: in 't begin kwam het een beetje traag op gang en vreesde ik even dat er niet veel stond te gebeuren. Gelukkig is Mennes zo slim geweest om wel degelijk in een plot te voorzien, en na een bladje of 100 stelde ik vast dat ik stevig aan dit boek gekluisterd was. In die mate zelfs dat ik er een stukje Luik-Bastenaken-Luik voor heb gemist omdat ik per se wilde weten hoe het afliep...

Over 't einde ga ik niet teveel details prijsgeven (voor zij die het nog willen lezen), maar dat was eigenlijk het enige wat mij stoorde aan dit boek: 't leek mij vrij onwaarschijnlijk en iets te 'Hollywoodiaans'. Alsof Mennes dacht: damn, 't wordt hier wat al te somber, we zullen er maar even snel voor zorgen dat het nog goed afloopt. En ze leefden nog lang en gelukkig, zoiets. Nu heb ik allerminst iets tegen happy endings, maar in dit geval kwam het een beetje onnatuurlijk over vond ik.

Voor het overige deed Mennes' stijl/concept mij vrij sterk aan Douglas Coupland denken: zet een paar losers, nerds en freaks in een huis (waarom moet ik plots aan Big Brother denken als ik de woorden 'losers' en 'huis' in 1 zin gebruik :-) en laat ze op zoek gaan naar de liefde (zie JPod e.d.). I know, 't is zeker niet de eerste keer dat Mennes dit zal horen maar het kwam echt waar spontaan bij me op. Maar goed, da's natuurlijk ook een compliment en ik ben er vrij zeker dat de auteur het niet erg zou vinden mochten zijn verkoopscijfers die van Coupland benaderen.

Conclusie: sterk boek, 8/10! Met dank aan Ruth Joos voor de selectie van de boeken, want ze is er toch 3 x in geslaagd om ons meer dan behoorlijke werkstukken voor te schotelen. Allemaal verschillend maar wel allemaal behoorlijk meeslepend. En aan alle leesclubbers zou ik nog willen zeggen: read on, m*therf*ckers :-)!

P.S. de rol van die cursieve lijntjes in het boek was me niet geheel duidelijk: zijn het gedachten van de hoofdpersoon? Stemmetjes in zijn hoofd als voorbode van de waanzin? Iemand enige andere suggesties?

Gert Bonjean om 12:05 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

29 april 2007

Nostalgie troef, Bambi!

In feite zijn we allemaal gelijken, toch als het over het nostalgische aspect in ons leven gaat. Want geef toe, dames en heren, ook in u zit ergens een nostalgisch mens verborgen. Hoe diep dan ook, maar in de kraters van uw ziel zijn mooie herinneringen het oprakelen waard. Hoe vaak gebeurt het niet dat ergens op een familiefeest in Vlaanderen (de communiefeesten schieten weer als paddenstoelen uit de grond) steeds dezelfde anekdotes opgedist worden aan de rijkelijk gevulde tafels. Zelfs als we de hitparade erbij nemen, moeten we toegeven dat de Fixkes niet van gisteren zijn en gretig gebruik maken van de nostalgische kant ("uit de goeien ouwe tijd van rekenen en vlijt, een leven zonder zorgen, ambitie of spijt"). En groot gelijk hebben ze.

Lees verder

Coudie om 19:36 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

25 april 2007

Dienstmededeling aan alle reizigers op de lijn...

"Ik was geen makkelijk kind, dat weet ik wel. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik een hekel aan mijn vader kreeg. Toen we in de lagere school over dinosauriërs leerden, vroeg ik hem wat dat was, een dinosauriër. Hij legde het me uit, waarop ik hem voor dinosaurus uitschold en maakte dat ik wegkwam. Een paar jaar later deed ik hetzelfde met het woord fascist. Ook toen vond hij het niet grappig. (p. 43)"

Ik gniffel, kijk even op en een paar angstaanjagende blikken turen in mijn richting. Bij deze, ja ik hou van droge humor, en ja dan gniffel, lach, gieber of schater ik wel eens. Gelieve hier dan ook rekening mee te houden, mij niet als buitenaards wezen te aanschouwen en gewoon te laten lezen. Lezen op de trein, het is en blijft een denderende ervaring.

Pendelgroeten,
Coudie

Coudie om 00:14 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

24 april 2007

Moeizaam

Ik ben enkele dagen geleden begonnen aan het boek ... maar zoals de titel het zegt gaat het er maar moeilijk in bij mij. De kaft sprak me al het minste aan van alle boeken die we al gelezen hebben en ook de eerste bladzijden hebben men ogen laten rollen. Niet echt mijn ding, Mennes' zijn schrijfstijl. Het is niet vloeiend genoeg. Ik lees per bladzijde en wil het dan al weer wegleggen.

Misschien komt het doordat het vorige boek dat ik gelezen heb zo mooi van taal was: Mevrouw Veronica daalt de heuvel af van Verhulst. Echt een pareltje en totaal anders de Helaasheid.

Maar kom, we doen ons best en hopelijk komt er toch nog een moment waar ik in het boek gesleurd word! Wat is jullie eerste indruk? Of nog niemand begonnen?

groetjes,

Jet
x

Jet Stukkens om 15:19 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

23 april 2007

Autorijden en Kamermuziek?

De laatste pagina's van Tirza van Arnon Grunberg heb ik zaterdag omgeslagen. Nu heb ik dus alle tijd om aan een nieuw boek te beginnen. Hmmm, toch denk ik dat Kamermuziek zal moeten wachten tot na mijn autorijexamen van aanstaande vrijdag. Misschien tussen oefenen van autorijden en parkeren door dat ik er toch aan toe kom? Hoe dan ook, jullie horen het nog van mij!

Groetjes,
An (Van den blog)

An Lambrechts om 16:54 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

22 april 2007

Het leven is meer dan lezen alleen, Mekka!

Bij het aanhoren van Headache van Jackson And His Computer Band wist ik hoe laat het was, jawel tijd om nog eens richting blogland te trekken. Hoe, wie, wat waar? Luister en ontdek vooral zelf (tip: rotzakken hebben een streepje voor).

Wat het ook zij, één zaak staat vast: Kamermuziek ligt hier nog onaangeroerd. En dat heeft niks te maken de veel-te-kleurrijke-letters-op-de-kaft, of zelfs niet met het bambi-aandoende-beest in de rechterbovenhoek, maar alles met een nog-te-lezen-roman die inmiddels dat predikaat al heeft laten vallen (m.a.w. ik heb eerst een andere roman, eentje van Herman Brusselmans, gelezen).

Lees verder

Coudie om 19:58 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

19 april 2007

The Space Between Us

Het is altijd fijn om thuis te komen en tussen de post een nieuw boek te ontwaren. Dit keer ging het echter gepaard met een kleine zweem van tristesse. Kamermuziek is namelijk het laatste leesclubboek waar ik mijn mening mag over spuien op dit format. Nu het Internet hier weer op volle toeren draait ('t was vijf dagen kapot), zal ik het dan ook niet nalaten om nog eens de laatste krachten uit mijn elektronische pen te laten vloeien.

Lees verder

Coudie om 10:45 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

18 april 2007

Kamermuziek

Ik heb goed en slecht nieuws te melden...

Het goede nieuws is dat ik vandaag het nieuwe leesclubboek heb ontvangen. Joepie!
Meteen dan ook het slechte nieuws want dit is alweer het laatste boek dat we van Stubru krijgen. Maargoed, we zullen er nog het beste van maken en natuurlijk genieten van Kamermuziek en van het bloggen.

Jullie horen nog van mij!

Groetjes,
An (van den blog)

An Lambrechts om 16:34 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

10 april 2007

Mozart - Strijkkwartet n° 16 - KV 428,

Kamermuziek, op het 1-ste zicht lijkt het dikwijls o zo eenvoudig, maar onder de oppervlakte schuilen dikwijls verschillende lagen ( je moet maar eens luisteren naar een strijkkwartet van Mozart ). 

Ik hoop dat het met het boek van Paul Mennes nét zo zal gaan. 

Groet,

-g.

Geert Lomme om 21:54 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

9 april 2007

Literaire lente: wat ligt er tussen de 'stutjes'?

Morgen is het zo ver en snijden we een nieuw stukje literair geweld aan. De liefdesmantel verdwijnt in de kast en de zwaluwen vliegen door het universum van de 'stoffige' boeken. Hoorde ik daarnet het woordje zwaluw vallen? Als we even puzzelen en daar een literaire lente aan koppelen dan kan het haast niets anders betekenen dan dat 'Dagboek van zwaluw' hier binnen de kortste keren op het schap ligt. Meteen mijn eersteling van Amélie Nothomb, van horen zeggen (100% betrouwbaar dus, uhum) een talent uit de duizend. Beter één vogel in de hand dan tien in de lucht? Ach, we zien wel waar de zwaluw landt.

Wrijf dus allemaal de vermoeidheid van StuBru.Uit de oogjes uit en lees met ons mee!

[edit: gegokt en verloren. Om wat evenwicht te creëren, had ik al een vrouwelijke auteur in mijn gedachten, maar het heeft niet mogen zijn. Wat natuurlijk niet wegneemt dat Kamermuziek van Paul Mennes binnenkort een vakkundige versnijding krijgt. Tot op het bot, of wat had je gedacht!]

Groeten
Coudie
[Met dank aan Mr.B voor het puzzelwerk!]

Coudie om 21:30 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

4 april 2007

Doe eens een Christiaantje

Met een beetje welwillendheid zou men mij het embleem hondstrouw kunnen opspelden. Iedere week komt hier namelijk een kribbelpootje over boeken en in het bijzonder het Leesclubboek aan bod. Niet altijd bijster origineel, zoveel zelfkennis hebben we ook wel, maar altijd met een zekere begeestering. Het feit dat u hier zit te lezen, bewijst dat me dat ook deze week weer gelukt is. Alleen, laat ons daar eerlijk in zijn, bloggen moet het toch ook hebben van een reeks invallen. Plotse ideetjes die oprispen en vaak al even snel weer verdwijnen. Iets dan snel kribbelen in een notaboekje, dat ergens ligt te slingeren, kan die hersenspinsels vereeuwigen.

Lees verder

Coudie om 21:16 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack