Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens
zo lief had als ik jou.
LoesB om 21:05 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Er zijn zo van die boeken die ik met veel goeie moed begin te lezen, maar vervolgens simpelweg vergeet uit te lezen. Niet omdat ik het boek speciaal slecht vind, ik lijk gewoon plots andere dingen aan mijn hoofd te hebben. Dit komt af en toe wel eens voor, en meestal concludeer ik daar dan uit dat ik het een slecht boek vind. Boeken moeten mij kunnen boeien vanaf de eerste zin, meer nog, vanaf de eerste vluchtige blik op achterflap, anders hoeft het voor mij verder niet. De helaasheid der dingen is zo’n boek. Ik las de eerste 20 bladzijden en vervolgens bleef het menigmaal onaangeroerd op mijn nachtkastje liggen, en mocht het een geleend boek zijn uit de bibliotheek, ik had het nooit uitgelezen.
Niet dus in dit geval. Plichtsgetrouw heb ik verder gelezen.
frederikvdb om 17:27 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack
Beloften zijn er om na te komen.
Lees verder om te weten te komen wat ik van de volgende 100 bladzijden vond.
Maar hier laat ik het niet bij...
Keep in touch!
LoesB om 23:04 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
'Zelf was hij door de voorruit geslingerd op muziek van Roy Orbison die hij tijdens zijn dodenrit loeihard had afgespeeld (...)'
ulri om 23:53 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Dimitri Verhulst bijt de spits af in het nieuwe programma van Rick de Leeuw:
'De Leeuw in Vlaanderen'
vanavond op Canvas om 21.55u.
ulri om 12:02 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
“De helaasheid der dingen” is voor mij ideaal nachtkastjesvoer. Twaalf hoofdstukken die elk een tamelijk afgerond verhaal brengen. Het gaat telkens over anekdotes uit het leven van Dimitri Verhulst, die als poëtische mijmeringen, doorspekt met prachtige woorden, gebracht worden. Na het lezen van zo’n hoofdstuk kan ik rustig nagenietend in slaap vallen.
Voor mij was “Voer voor etnologen” het sterkste hoofdstuk. Terwijl ik het las, zag ik Dimitri voor mij als een koorddanser, die al glimlachend een traan wegpinkt. Heel realistisch geschreven maar toch met hier en daar de o zo nodige kwinkslag. Klasse !
Eén minpunt, doch zeker niet negatief bedoeld, is het grote gat tussen het weghalen van Dimitri bij de familie Verhulst en de geboorte van Joeri. Een periode die, zoals blijkt uit de laatste hoofdstukken, heel belangrijk en waarschijnlijk heel intens was. Mijn nieuwsgierigheid is geprikkeld en ik hoop dat deze periode ooit nog eens aan bod komt in één van z’n volgende boeken.
MarcVandenbussche om 00:06 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Een paar weken terug dacht ik, ik ga eens in die helaasheid vliegen, maar het is er nog steeds niet helemaal van gekomen. En dat ligt eerder aan mij dan aan het boek.
ulri om 22:01 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Na reeds 16 uur van de in totaal 32 uur durende file waarin ik me 2 weken geleden bevond was de Helaasheid der Dingen uit. Weer een compleet ander boek dan het vorige maar ook nu lukt het me niet echt om er iets slecht over te zeggen. Een goede comentator zullen jullie zeggen. Nu ja boeken zijn voor mij nu eenmaal goed of slecht, voor mij bestaan "gewone" boeken niet.
De geweldige humor was de lijm die de aangrijpende momenten aaneenplakten. Vuile, zatte mannen die na een 4 dagen durende kroegentocht naar hun moeder wederkeren, die een alcohol Tour de France organiseren en die hun pasgeboren zoon als trofee naar alle mogelijke café's nemen. Hoe kan je iets triestig beter vertellen dan het te doen met humor... Een triestig en schoon verhaal. De liefde voor een toch niet zo'n gemakkelijke familie in een eigen tijd en ruimte. Mensen die op een speciale manier allemaal zielsveel van elkaar houden, op zo'n manier dat de anderen dat dan ook vaak niet begrijpen. Een boek over afscheid en mensen die komen en gaan.
Ik weet niet heel veel over boeken en hun geschiedenis, ik weet alleen wat ik er zelf aan heb en ik weet dan ook dat dit boek nog lang vooraan in mijn boekenkast zal prijken.
Sarah* om 20:01 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Hm. Ik heb de eerste 10 pagina's van De Helaasheid der Dingen gelezen, en ik zie het al niet meer zitten. Stinkende venten, onderbroekenlol en rauw gehakt; een fijngevoelig vrouwspersoon zoals ik raakt er een beetje moedeloos van.
Herman Brusselmans, Christophe Vekeman, Paul Mennes, voor mij is het allemaal een beetje been-there-done-that. Sommige venten tonen hun blote kont op café en denken dat ze grappig zijn, andere venten schrijven over blote konten en denken dat ze nog veel grappiger zijn. Ligt het aan mij, of zijn die venten gewoon plat?
Kan iemand van de leesclub mij overtuigen om verder te lezen? Wordt het beter, of verzinken we helemaal in de pies-en kak-humor?
neleverheye om 16:41 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack
De cirkel is rond ! Het laatste hoofdstuk brengt ons terug naar het begin. Dimitri en Joeri keren terug naar Reetveerdegem, net zoals tante Rosie en Sylvie in het eerste hoofdstuk. Met dezelfde conclusie als gevolg, éénmaal weg uit Reetveerdegem kom je er beter niet meer terug. Indien je toch weerkeert, word je direct teruggeslingerd naar je verleden.
Het boek is uit, binnen een paar dagen volgt de afdronk maar nu eerst de twee laatste hoofdstukken.
MarcVandenbussche om 00:28 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Enkele weetjes over Dimitri Verhulst.
MarcVandenbussche om 00:34 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Ik moet met pijn in het hart zeggen dat ik nog niet begonnen ben met lezen in De Helaasheid der Dingen. Ik heb het momenteel te druk met mijn werk en het bemoederen (voor zover dit mogelijk is natuurlijk) van mijn zoon. Ik ben geen volledige nieuwe man hoor, maar ik kook, was af, ververs en was Aaron.
Er zulllen er nu een paar zeggen dat je er tijd voor moet maken en dat zal ik proberen dit weekend.
Ik beloof dat ik dit weekend moeite zal doen om eens op mijn gemak, met een glaasje wijn erbij, het boek ter hande zal nemen.
De Boekenleek.
deboekenleek om 18:39 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Grootmoeder Verhulst kijkt op zaterdagavond graag naar Duitse televisieshows die doorgaan in één of andere Oktoberhal, dit natuurlijk met de gebruikelijke Duitse hoempapa muziek.
Wel, hier in Diksmuide moeten we daarvoor niet naar de televisie kijken. Tijdens de Oktoberfeesten in de Boterhalle speelt iedere zaterdagavond een plaatselijke Tirolerband Duitse hoempapa muziek voor volle busladingen Engelsen die naar de bierfeesten afzakken. Probeer je het eens voor te stellen : 1500 Engelsen die bier zuipen terwijl ze naar Duitse hoempapa muziek luisteren. Ik moet er waarschijnlijk geen tekening bij maken hoe de Boterhalle er na een paar uurtjes uitziet. Het woord lazarus mag hier veelvuldig gebruikt worden. Na afloop zou ik niet graag één van de buschauffeurs zijn !
MarcVandenbussche om 17:41 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Zaterdagavond een fantastisch concert gezien van Ursula Rucker in de Cactusclub te Brugge. Ursula Rucker is een zeer geëngageerde artieste. Deze zangeres – dichteres schrijft zelf haar teksten die meestal gaan over slavernij, vrouwen en politiek. Ook op haar nieuwste langspeler “Ma’at Mama” doorploegt spokenword activiste Ursula Rucker het brakke land tussen poetry en muziek. Muzikaal balanceert ze tussen lounge, nu jazz en soul. Een echte aanrader !
Meer op : http://www.ursula-rucker.com/maat.html
Zouden de Verhulsten deze straffe Madam eigenlijk ook kunnen smaken ?
Wat denk je Dimitri ?
MarcVandenbussche om 18:57 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
Hey mede-bloggers aller landen!
Na dagen van carnaval waarin streekgenoot Dimitri Verhulst menig tafereel uit zijn eigen boek zou herkennen, moet ik dan de eerste zijn om te melden wat ik van dat specifieke brouwsel vind?
Misschien niet het meest aangewezen moment, maar toch zal ik het doen...
Kristof om 13:09 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
De eerste 100 pagina's van 'De Helaasheid der dingen' ontleed.
Verhulst schrijft over zijn opgroeien tussen zwetende, stinkende, zuipende, tv-kijkende, vieze, oppervlakkige, afhankelijke bierbuik-VENTEN. Plat taalgebruik en idem onderwerpen zijn vanzelfsprekend en zelfs noodzakelijk en essentieel om dit verhaal gaande te houden.
Lees gauw verder hoe Verhulst mij weet te raken en aan het lachen maakt, ondanks die 'zwetende, stinkende, zuipende, tv-kijkende, vieze, oppervlakkige, afhankelijke bierbuik-VENTEN'.
LoesB om 20:41 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Mannen, die Stijn heten en die lezen saai vinden en genoegen nemen met het doorlezen van recensies op http://www.boekenforum.be/.
LoesB om 21:13 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
De Verhulsten hebben een eigenzinnige doch goede smaak wat muziek betreft. Na Big Bill Broonzy en Roy Orbison krijgen we nu Nina Simone. (Ik zal maar doen alsof ik Julio Iglesias niet heb opgemerkt, kwestie van de goede smaak te bewaren)
MarcVandenbussche om 00:10 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
