Weten wat we willen

Ingeghijs Ik word eerlijk gezegd behoorlijk boos als ik die verontwaardiging hoor over het feit dat de daders die Simon Wijffels neerstaken, maar een berisping kregen. Dat krijg je er nu van als je geen jeugdsanctierecht maar een jeugdbeschermingsrecht wilt.

In de voorbereidingsfase om het jeugdrecht te hervormen hebben heel wat Vlaamse magistraten én politici geijverd om jongeren voor hun verantwoordelijkheid te plaatsen en het jeugdrecht om te vormen tot een jeugdsanctierecht. Maar de Waalse politici weigerden. Zij wilden absoluut de jongeren alleen maar ‘beschermen’.

De gevolgen zijn er dan ook naar. Als een jongere feiten pleegt, kan de jeugdrechter niet straffen. Alleen een maatregel nemen. Hem of haar plaatsen in een instelling bijvoorbeeld. Dat is met de daders dan ook gebeurd. Ze worden geplaatst, niet als straf, maar als maatregel, omdat ze ‘heropgevoed’ moeten worden. Na negen en zestien maanden oordeelde de jeugdrechter dat de twee daders genoeg ‘heropgevoed waren’ en dus naar huis konden.

De jeugdrechter kon nu, na zoveel tijd, niet zeggen: sorry, we hebben ons vergist, die twee zijn nog niet genoeg heropgevoed, ze moeten nog een tijdje naar een instelling. Dat kun je de jeugdrechter niet verwijten. Het klinkt onpopulair, maar het is wel de realiteit. De maatschappij moet maar eens een keertje weten wat ze wil en niet meteen hoog van de toren blazen niet gehinderd door enige kennis van feiten.

Inge Ghijs


 

Niets is wat het lijkt

Fkmarkeeckhaut Het leek zo simpel. Een bejaarde vrouw uit Geraardsbergen werd overvallen door vijf straatboefjes en belandde in coma. De politie deed haar werk en pakte de vijf bijna onmiddellijk op. Maar het lakse gerecht liet de vijf onmiddellijk weer lopen: de vier minderjarigen werden niet geplaatst, de meerderjarige werd niet aangehouden.

Er waren niet genoeg bewijzen, zo klonk het bij het gerecht in Oudenaarde. Ze zouden later wel gestraft worden als het vaststond wie wat had gedaan. Weer een bewijs dat justitie van geen kanten werkt, briesten media en politiek in koor. De straf moet meteen op de feiten volgen.  

Alleen was het deze keer heel anders. De vijf waren geen koorknapen, toegegeven, maar met de overal op de vrouw hadden ze niets te maken. 

Op nog geen vier dagen tijd identificeerde de politie de echte schuldigen. Dat waren twee andere jongeren: de ene werd onmiddellijk aangehouden, de minderjarige werd geplaatst in een gesloten instelling. Ze bekenden de feiten.

Schuld en boete, zoals het hoort in een rechtsstaat. Voor de echte daders dan wel, en niet voor hen die door de media als schuldigen worden aangewezen. De vijf andere jongeren zullen ook gestraft worden voor wat ze wél gedaan hebben maar niet voor de laffe aanslag op de vrouw.  

Soms is een heel klein beetje vertrouwen in justitie ook wel op zijn plaats.

Mark Eeckhaut

 

Vrouwe Justitia blijft onbeweeglijk

Fkfilipverhoest Als journalist met een lange staat van dienst, ontkom je er niet aan: alles is al eens gezegd en geschreven. Ook dit maakt deel uit van de job: je valt in herhaling, noodgedwongen. 


Maar bij een justitieverslaggever wordt het geduld toch wel erg op de proef gesteld. Wat tien jaar geleden al als een noodzakelijke hervorming is voorgesteld, duikt vandaag met het grootste gemak weer op. Alsof men het ei van Colombus heeft ontdekt.


Dit gevoel bekruipt me opnieuw bij de voorstelling van de grote centrale rechtbank en 'het eenheidsloket, als antwoord op de hopeloos versnipperde rechterlijke organisatie. Zelfs de huidige minister van Justitie, Stefaan De Clerck (CD&V), schrijft in zijn mededeling dat dit ideetje om de justitie dichter bij de mensen te brengen reeds van 1997 dateert. Met andere woorden, tijdens De Clercks eerste carrière als minister van Justitie (1995-1998).


Er is in tien jaar tijd niets veranderd, verklaarde de man recent, waarbij hij bedoelde dat een minister van Justitie nog altijd als een brandweerman van de ene naar de andere incident moet hollen. Maar zijn opmerking geldt voor de Belgische justitie in het algemeen: er is geen onderdeel in de samenleving die zo immuun blijkt te zijn voor verandering als Vrouwe Justitia. Haar standbeeld draagt niet alleen een blinddoek. Het is gemaakt van harde steen en veroert dus geen vin. Net als het gerecht.


Ik geef maar één voorbeeld. Tien jaar geleden werd de concurrentiestrijd tussen de rijkswacht en de gerechtelijke politie bij de parketten als een van de oorzaken gezien voor het mislukken van de speurtocht naar Julie en Melissa, de jonge meisjes die door Marc Dutroux in macabere schuilplaats in een kelder werden opgesloten.


Wie spreekt er vandaag nog over een rijkswachter of een GPP'er? Niemand. De politiehervorming heeft een eind gemaakt aan de rivaliteit tussen politiediensten. En je kunt toch niet zeggen dat deze ingreep simpel was. Het heeft enkele jaren en vooral veel geld gekost, maar de politiehervorming is een feit. De hervorming van de Belgische justitie daarentegen staat zo goed als nergens.


Het lijkt wel op de totstandkoming van een uitgebreid vervoersnetwerk naar Brussel, het fameuze GEN (Gewestelijk Expresnet). Ook dat zal er wellicht pas zijn als ik met pensioen ben. Over vijftien jaar.


Filip Verhoest


 

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs