Ook in Yazd is er stilaan verzet

  • Gepost op dinsdag 16 juni 2009 om 11:34
  • door Ann De Craemer

Sinds in Teheran massale protesten tegen de verkiezingsuitslag van afgelopen vrijdag zijn uitgebroken, krijg ik veel verontruste mailtjes van vrienden en familie. Of ik veilig ben, of ik iets merk van de onrust, hoe de situatie nu is?

Op dit moment zijn we in Yazd, een stad aan de rand van de Dasht-e Kavir en Dasht-e Lut woestijnen, en hier is het eigenlijk relatief rustig. Gisteren werd me in een aantal winkels verteld dat er een pro-Mousavidemonstratie was bij de Jameh-moskee, maar toen ik er meteen naartoe ging, was daar niets van te merken. Wel is er op straat meer en meer stil protest: vanmorgen zag ik een aantal mensen met in hun hals een sjaal met de groene kleur van Mousavi, mensen maken het vredesteken in onze richting en roepen 'Mousavi', en in de taxi's wordt volop geklaagd over de huidige situatie.

Zelf hebben we het moeilijk om aan objectieve informatie te raken over wat op dit moment in Teheran en een aantal andere grote steden aan de hand is: de meeste nieuwssites zijn hier geblokkeerd. Ook het telefoonverkeer blijft een probleem: ik kan nog steeds geen sms'jes sturen. In het Iraanse journaal werden gisteren eerst beelden getoond van de protestmarsen in Teheran, en meteen daarna lieten ze Hillary Clinton zien, die zich uitsprak over de situatie in Iran. Protest in verband brengen met de Verenigde Staten en op die manier inmenging suggereren: duidelijker kon het niet.

In het internetcafe waar ik deze blog schrijf, is er ook stil verzet: onophoudelijk wordt hier het liede Yare dabestani gedraaid, dat de aanhangers van Mousavi tijdens de campagne zongen en dat ook ten tijde van de Islamitische Revolutie erg populair was:

“De sfeer is donker, jij en ik zijn vrienden, je bent mijn kameraad, wie anders dan jij kan mijn pijn verzachten. Onze handen zouden de woestijn van onze ongeletterdheid water moeten geven, het hart van de mensen die in deze woestijn leven is dood, onze handen zouden het gordijn dat ons zicht belemmert moeten scheuren."

Deze reportage komt tot stand met steun van deBuren en het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek



 

Reacties

IranElection zei op 16 juni 2009 om 11:39

Meer weten? Heel veel communicatie gebeurt trouwens via Twitter: twitter.com. Zoeken naar #iranElection voor live nieuws.

 Hemoh zei op 16 juni 2009 om 14:27

Niet alleen je vrienden en familie zijn ongerust! Ik betrapte mezelf erop geregeld te kijken of er geen nieuwe artikels waren ;).

 Patrick zei op 16 juni 2009 om 20:31

Yazd, de hoodfstad van het Iraanse Zoroastrisme: zie ook http://iranpoliticsclub.net/philosophy/zoroaster/images/Fire%20Temple%20Yazd%202.jpg

 Carl zei op 8 juli 2009 om 21:28

Dag Pieter Jan, mooie foto's en reportages! Proficiat!
Ik hoop dat je nog een goede reis gehad hebt met mooie ontmoetingen en prachtige verhalen nadat ik u ontmoet heb in Yazd op de temple of silence.

Vriendelijke groeten

Carl (van Kortrijk)

 Carl zei op 8 juli 2009 om 21:28

Dag Pieter Jan, mooie foto's en reportages! Proficiat!
Ik hoop dat je nog een goede reis gehad hebt met mooie ontmoetingen en prachtige verhalen nadat ik u ontmoet heb in Yazd op de temple of silence.

Vriendelijke groeten

Carl (van Kortrijk)

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Over deze blog



Journaliste Ann De Craemer (28) en fotograaf Pieter-Jan De Pue (27) trekken zes weken lang door Iran. In deze blog leest u hun verslag voor en na de presidentsverkiezingen de Iraanse presidentsverkiezingen. Niet zozeer de politieke kant van het verhaal, maar wel de maatschappelijke kant: hoe kijken gewone Iraniërs naar de verkiezingen en naar hun land?

Het volgen van de verkiezingen is echter niet het hoofddoel van hun reis: na anderhalve maand rondtrekken door het land willen ze terugkomen met een portret, in woord en beeld, van het leven van de gewone Iraniërs, die dagelijks vechten voor hun vrijheid maar niettemin ook léven en genieten van het leven.

Ann en Pieter-Jan doen alle verplaatsingen per trein, om zoveel mogelijk tussen de gewone Iraniërs te zijn. Ze volgen daarbij een groot deel van de Trans-Iraanse Spoorlijn. In maart 2010 zal bij Uitgeverij Lannoo een boek verschijnen van hun reis.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs