Lachen met Reza

  • Gepost op dinsdag 16 juni 2009 om 18:17
  • door Ann De Craemer

Dat er in tijden van politieke kommer en kwel in Iran ook nog plaats is voor humor, mocht ik vandaag ondervinden in het hotelletje in Yazd waar we verblijven. Toen we hier drie dagen geleden na een vermoeiende treinreis aankwamen, bleek de man achter de balie tot mijn grote verbazing Nederlands te spreken. Hij glimlachte breed en zei: "Goede dag! Iek heb twee kamers voor joelie!" Groot was uiteraard mijn verbazing, en nog groter de trots van Reza dat hij ons kon verwelkomen in onze eigen taal.
 
Reza is nooit in Belgie geweest, maar omdat in zijn hotel veel Belgische en Nederlandse toeristen komen, besloot hij op een dag om hen telkens naar een paar nieuwe zinnetjes te vragen. Na jaren heeft hij op die manier een basiskennis van het Nederlands opgedaan - naar eigen zeggen met veel hulp van de liedjes van Frank Boeijen.
 
Omdat we de kabab wat beu zijn, kookten we gisterenavond Belgisch, al was dat improviseren geblazen: aardappelen met een omelet-tomaat. Reza en onze gids genoten niettemin met volle teugen en "hadden nooit eerder zoiets gegeten". Na het avondmaal vroeg Reza me wat verlegen of ik hem misschien wat nieuwe Nederlandse zinnetjes kon leren. Ikzelf zal alvast één zin van hem nooit vergeten. Toen we net aankwamen in het hotel en hij ons de sleutel van de kamer gaf, zei hij met een grijns op zijn gezicht in haast vlekkeloos Nederlands: "geen pis in de asbak en geen as in de pisbak". Ik kan u verzekeren: zijn glimlach toen hij mijn schaterlach hoorde was goud waard.
 
Morgen vertrekken we naar Bandar-Abbas, een havenstad aan de Perzische Golf - een treinreis van tien uur wordt dat. Maar vanavond koken we nog als afscheid voor Reza spaghetti op zijn Belgisch-Perzisch.


 

Reacties

Gerard zei op 17 juni 2009 om 00:14

Als hij al zo goed de medeklinkers op een rijtje kan zetten moet hij misschien de laaglandse krollende kat op de trap maar eens proberen. Ik vind het een mooi staaltje van de passie waarbij het mercantilisme in sommige landen worden geleefd. Doet me denken aan wat Dirk Vermeiren over de schoenpoetsers van Istanbul schreef.
Ik vind het ook leuk dat je in Iran op dit moment ook nog kan schaterlachen. Goede moed op de treinreis, bijna een half etmaal lang.
G.

Elisabeth De Pue zei op 17 juni 2009 om 08:49

aardappelen met een omelet-tomaat, waarvan ken ik dat toch broer? :)

 Daniel zei op 17 juni 2009 om 16:29

Ik ben ronduit stikjaloers dat jullie zo'n reis kunnen doen... Fantastisch... Geniet ervan terwijl ik geniet van jullie blog :-)

 tim zei op 19 juni 2009 om 09:46

:)

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Over deze blog



Journaliste Ann De Craemer (28) en fotograaf Pieter-Jan De Pue (27) trekken zes weken lang door Iran. In deze blog leest u hun verslag voor en na de presidentsverkiezingen de Iraanse presidentsverkiezingen. Niet zozeer de politieke kant van het verhaal, maar wel de maatschappelijke kant: hoe kijken gewone Iraniërs naar de verkiezingen en naar hun land?

Het volgen van de verkiezingen is echter niet het hoofddoel van hun reis: na anderhalve maand rondtrekken door het land willen ze terugkomen met een portret, in woord en beeld, van het leven van de gewone Iraniërs, die dagelijks vechten voor hun vrijheid maar niettemin ook léven en genieten van het leven.

Ann en Pieter-Jan doen alle verplaatsingen per trein, om zoveel mogelijk tussen de gewone Iraniërs te zijn. Ze volgen daarbij een groot deel van de Trans-Iraanse Spoorlijn. In maart 2010 zal bij Uitgeverij Lannoo een boek verschijnen van hun reis.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs