Khoda hafez

  • Gepost op zondag 21 juni 2009 om 11:22
  • door Ann De Craemer

Na een rondreis van twee weken door de provincie zijn we vannacht in Teheran aangekomen. De laatste dag in Shiraz was onvergetelijk: we bezochten de  rustplaatsen van de klassieke Perzische dichters Saadi en Hafez. Bij het graf van Hafez was het druk, maar er was iets wat me meteen opviel: een jongeman zat op de grond en liet zijn hoofd rusten op de tombe van Hafez. Hij huilde en hield een roos in zijn hand.

Even later zit hij in de schaduw onder een boom en ga ik met hem praten. Hamid (20) studeert elektromechanica aan de Universiteit van Shiraz en komt elke week naar het graf van Hafez. "Hij is alles voor mij. Hij is mijn leermeester en mijn hoop. Hij leert me hoe ik moet leven en hoe ik moet liefhebben. Hij leert me om meer te zijn dan ik werkelijk ben. " Ik vraag Hamid voorzichtig waarom hij daarnet huilde. Meteen springen de tranen in zijn ogen. "Het is een persoonlijk probleem. Maar Hafez heeft me geleerd dat als je echt van iemand houdt, je bereid moet zijn op hem of haar te wachten. Als je echte liefde voelt, kan je zelfs jaren op iemand wachten."

 

De terugvlucht naar Teheran was de meest turbulente die ik ooit meemaakte: het vliegtuig verloor geregeld aan snelheid, de motor maakte vreemde geluiden en er hing angst in de lucht. Bij onze tussenstop in Isfahan moest iedereen uit het vliegtuig: er was een koffer in de bagageruimte waarvan men niet wist aan wie hij toebehoorde, en om alle risico's te vermijden moest de koffer doorzocht worden.

Op Mehrabad Airport was het rustig, maar eenmaal in de taxi zagen we meteen dat Teheran niet meer de stad was die we twee weken geleden hadden achtergelaten. "Kijk naar alle stenen op straat," zei de taxichauffeur. "Overblijfselen van de betoging van gisteren." Overal waar we keken, zagen we politie.

Zoals verwacht hebben we geen visumverlenging meer gekregen: alle buitenlandse journalisten moeten het land uit eenmaal hun visum verstreken is. Voor ons is dat morgen, dus vannacht vliegen we terug naar huis. Een week of twee eerder dan gehoopt, maar een ding is zeker: als het hier wat rustiger is, komen we terug.

 

Ik bedank van harte iedereen die deze weblog heeft gevolgd en ervan genoten heeft.

 

Khoda hafez,

Tot snel

Ann en Pieter-Jan

Deze reportage kwam tot stand met steun van deBuren en het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek


 

Reacties

 Patrick zei op 21 juni 2009 om 12:11

Hartelijk bedankt voor dit blog dat spijtig genoeg iets te snel beëindigd moest worden. Vrede in Iran en voor jullie een snelle terugkeer; dat is het enige wat ik wensen kan. Want het is en blijft een fascinerend land voor mij.

Matthias zei op 21 juni 2009 om 12:40

Khoda hafez! Ik heb jullie blog de afgelopen weken met plezier gelezen. Een veilige terugkeer gewenst!

 Wim zei op 21 juni 2009 om 13:08

Bedankt voor de mooie en interessante verhalen op jullie blog. Jammer dat jullie vroegtijdig het land uit moeten.

Safar bekheir

 nick zei op 21 juni 2009 om 15:57

Bedankt. Elke dag jullie blog gevolgd. Met de rest van het afschuwelijke nieuws uit Perzie.

un abrazo,
Nick

 Tom zei op 21 juni 2009 om 17:04

Ik heb jullie blog geboeid gevolgd. Hopelijk komt er ooit een vervolg... Goeie terugreis!

Johan zei op 21 juni 2009 om 19:13

Helaas een te vroeg einde voor deze journalistieke missie met de daarbij horende uitstekende blog die ons ook het leven buiten Teheran liet zien. Hopelijk komt er snel een vervolg.

Khoda hafez

Johan

 Lara zei op 22 juni 2009 om 10:05

Ik vond het zeer boeiend om te volgen! hopelijk keren jullie op een dag terug naar een Iran dat weer op zijn beide voeten staat.

 swa zei op 22 juni 2009 om 11:01

dank je wel Ann; je missie is geslaagd: je vertelde op een boeiende manier wat de gewone mensen aanvoelen. Ik heb er van genoten.

 Serge zei op 22 juni 2009 om 12:30

Jammer dat jullie terug moeten. Keer snel terug, al vrees ik dat er in Iran weinig zal veranderen. Enkele jaren terug heb ik er zelf een aantal weken rondgetrokken met vrienden en in bepaalde steden werden we letterlijk achtervolgd tot in onze hotelkamer. Nooit een land bezocht waar alles zo georchestreerd is. De politie is er zo corrupt als maar zijn kan.

 Daniel zei op 22 juni 2009 om 14:08

Bedankt voor de aangename blog...

 Nima Jebelli zei op 22 juni 2009 om 16:00

No thanks voor wat waarschijnlijk als de meest nutteloze blog ooit kan beschreven worden. Jammer van het geld en de tijd.

 Nelleke zei op 23 juni 2009 om 14:45

Jullie is niets te verwijten, gezien de huidige omstandigheden in Iran, maar deze blog ging een beetje uit als een nachtkaars. Ben benieuwd of jullie materiaal genoeg hebben voor het boek dat jullie van plan waren te schrijven. Ik begon geinteresseerd dit blog te lezen, vlak voor de verkiezingen maar gezien de ontwikkelingen die volgden vond ik dit blog erg aan de oppervlakte blijven en had ik er toch meer van verwacht, het bleef een beetje een reisverhaaltje over mooie plekken en over een paar mensen die jullie ontmoet hebben.

 Xenophon zei op 24 juni 2009 om 07:38

Bedankt voor de zeer interessante blog! Er is inderdaad iets aan het gebeuren in Iran, twee jaar geleden heb ik er gedurende een maand rondgereisd en het aantal wildvreemden die me na een gesprek van 5 minuten vlakaf vertelden dat Iran een geweldig land zou zijn indien het uit de greep van de mollah's gehaald werd, was niet te tellen. Ik hoop dat het lukt hoewel het regime een zeer sterke greep heeft op elk niveau.

 carine zei op 24 juni 2009 om 12:07

Beste, ook wij hebben jullie blog met veel intresse gelezen.
Zelf vertrekken we met 3 vrouwen ( 50+ ) over een maand als backpackers naar Iran. Beseffend dat u niet in een glazen bol kunt kijken, ben ik (we) toch zo vrij uw mening over te vragen ? Vindt u dit onverantwoord ? Eventueel ( als dit niet teveel gevraagd is ) mag ik antwoorden op mijn mail-adres .Alle tips nemen we met grote dank aan.
carine

 Dirk De Pue zei op 25 juni 2009 om 11:13

Pieter en Ann,
Heb geboeid jullie relaas en beeldverhaal gevolgd.
Wordt hopelijk vervolgd. Ben ook benieuwd naar jullie bedenkingen nadat eea wat bezonken is, want zo een avontuur moet toch sporen nalaten... Grt, Dirk DP

 Wieland zei op 25 juni 2009 om 12:05

Ik bleef de hele tijd zitten met het idee: waren ze maar in Teheran gebleven (of in Rasht. of Ahvaz. of op andere plekken waar iets gebéurde). Maar ik weet: kritiek op afstand is gemakkelijk. Blij dat jullie Iran Air overleefd hebben, dat vind ik by far altijd het vreselijkste aan Iran.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Over deze blog



Journaliste Ann De Craemer (28) en fotograaf Pieter-Jan De Pue (27) trekken zes weken lang door Iran. In deze blog leest u hun verslag voor en na de presidentsverkiezingen de Iraanse presidentsverkiezingen. Niet zozeer de politieke kant van het verhaal, maar wel de maatschappelijke kant: hoe kijken gewone Iraniërs naar de verkiezingen en naar hun land?

Het volgen van de verkiezingen is echter niet het hoofddoel van hun reis: na anderhalve maand rondtrekken door het land willen ze terugkomen met een portret, in woord en beeld, van het leven van de gewone Iraniërs, die dagelijks vechten voor hun vrijheid maar niettemin ook léven en genieten van het leven.

Ann en Pieter-Jan doen alle verplaatsingen per trein, om zoveel mogelijk tussen de gewone Iraniërs te zijn. Ze volgen daarbij een groot deel van de Trans-Iraanse Spoorlijn. In maart 2010 zal bij Uitgeverij Lannoo een boek verschijnen van hun reis.


Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs